Soulsting / One Frozen Mind

Μια πραγματική αφιέρωση...

2012-01-26T02:03:00.002+02:00

Aφιερωμένο, σε υπερβολικά πολύ λαό κι ας αρχίσουμε… Μπάμ! Μπάμ! Και πάμε! Αφιερωμένο πρώτ’ απ’ όλα στο Θεό, που είναι πάντα εδώ, και είναι καταπληκτική συντροφιά, ευχαριστώ! Αφιερωμένο σε όσους κάψανε πολύ βενζίνη στην ζωή τους, σε όσους δεν ντράπηκαν να παραδεχτούν τα λάθη τους, σε όσους κατάφεραν να συγχωρήσουν και σ’ όσους κατάφεραν να ζητήσουν συγνώμες. Αφιερωμένο, σε κάποιους που ακόμη και σήμερα προσπαθούν να βολέψουν την γλώσσα τους μέσα στο στόμα τους, και σε κάποιους που έχουν ένα μαρουλόφυλλο εκεί ανάμεσα στα μπροστινά δόντια. Αφιερωμένο σε ατέλειωτα σφηνάκια, έλα πάμε, πάμε, πάμε, πάμε, για αμέτρητες γυναίκες, σε αμέτρητα μπαράκια, ατέλειωτα βράδια, που είχα το ρόλο του δάσκαλου και του μαθητή. Αφιερωμένο σε όλους τους ροκάδες, τους πιτσιρικάδες, και όσους ακόμη ονειρεύονται και δεν γουστάρουν ρε παιδί μου να ξυπνήσουν. Αφιερωμένο στην αθάνατη ελληνίδα μάνα μου, όχι μάνα, δεν φταίει το αλεύρι, στο μικρό μου αδερφάκι, που με την στάση ζωής του με έχει διδάξει αμέτρητα πράγματα, το αλντόσκυλο, α ρε τριχωτή, μαλλιαρή μπάλα, στον Επιθεωρητή Κάλαχαν που με μεγάλωσε με τις ταινίες του, ναι ρε πάνκη νιώθεις τυχερός; Αφιερωμένο, σε γκόμενες, πρώην και επόμενες, στις πουτάνες στην ψυχή, ίσως κάποτε καταλάβουν τι έχουν κάνει στις μίζερες ζωές τους. Αφιερωμένο σε όσους έκλαψαν, γέλασαν, είδαν, φίλους, γέλια, κλάματα κι όνειρα να γκρεμίζονται. Σε όσους την πάλεψαν και είναι ακόμη εδώ και σ’ όσους δεν τα κατάφεραν και μας προσέχουν από κάπου αλλού. Αφιερωμένο σε ένα τελείως διαφορετικό παραμύθι που το ζούνε ελάχιστοι. Και τέλος… Αφιερωμένο σε όσους ήταν εκεί, την κατάλληλη στιγμή, για να μου ρίξουνε ακόμη μια κλωτσιά στα πλευρά, ενώ ήμουν ήδη κάτω στην άσφαλτο. Λυπάμαι ειλικρινά, αλλά δεν καταφέρατε τίποτα. Με κάνατε δυνατότερο. Και σας ευχαριστώ γι αυτό.

Αποστασιοποίηση

2012-01-23T06:00:00.000+02:00

Τα πράγματα πάνε απ το καλό στο κακό. Και πίσω πάλι. Σαν ένα ξεχαρβαλωμένο εκκρεμές που περιμένεις να βγει ο κούκος και να σου κόψει το αίμα. Περνάω τα ίδια, τα ίδια… Χμ… Α! Και τα ίδια. Λες και ο κόσμος γύρω μου δεν έχει βαρεθεί να πέφτει στα ίδια λάθη. Θα μου πεις, κοίτα ποιος μιλάει; Ε ναι δεν μπορώ να μιλήσω γι αυτό. Γιατί ακόμη μαθαίνω να μην πέφτω στα ίδια λάθη.

Μαθαίνω ακόμη και σήμερα να προσπαθώ να αποστασιοποιούμαι από τις καταστάσεις. Γιατί δεν είμαι ικανός αυτή τη στιγμή να αποστασιοποιηθώ από καμία κατάσταση. Τόσα χρόνια, τόσα στο μυαλό μου, και οι αξίες μου σιγά – σιγά κατέρρευσαν, ίσως να μην άξιζε καμία. Φιλία; Αγάπη; Κατανόηση; Αστείες λέξεις μου μοιάζουν σήμερα. Η για να είμαι πιο σαφής και αντικειμενικός, κωμικοτραγικές λέξεις.

Επιλέγω όμως να κρατάω φίλους δίπλα μου, που μου παίξαν μικρές ή μεγάλες πουστιές. Επιλέγω να έχω άτομα κοντά μου τα οποία ξέρω πως δεν αξίζουν μια, ίσως γιατί δεν βρήκα ποτέ το θάρρος (ή το θράσος;) να τους δώσω τα παπούτσια στο χέρι. Επιλέγω να ξαναπερνάω τις ίδιες καταστάσεις, και το πρόβλημα είναι ότι αντί να παίρνω κάτι από αυτές, μάλλον δίνω περισσότερα απ όσα πρέπει. Και στο τέλος καταλήγω για ακόμη μια φορά χαμένος.

Αποστασιοποίηση μάθημα ένα, και καθώς σκέφτομαι το τι έχει συμβεί τον τελευταίο καιρό, και το μυαλό μου διακτινίζεται σε διάφορα μέρη, εποχές και συμβάντα, δεν θέλω ακόμη να καταλάβω ποιες είναι οι σωστές στιγμές και καταστάσεις για να βάλω τον εαυτό μου πάνω από τους άλλους ή τους άλλους πάνω από μένα. Όταν βάζεις πάνω απ όλα εσένα σε λένε παρτάκια, κι όταν κάνεις το αντίθετο… μαλάκα. Λογικά σκεπτόμενος, πρέπει να υπάρχουν οι κατάλληλες στιγμές. Αλλά ποιος είναι άξιος να το κρίνει αυτό; Πέρα από μένα; Κανείς. Σημαντικός σταθμός, δεν χαρίζω ούτε μισό κάστανο. Τα έχω πληρωμένα. Και δεν τα δίνω για κανένα απολύτως λόγο πλέον σε κανένα στο τζάμπα. Ο τζάμπας πέθανε και πάρτε το χαμπάρι.

Ιντερλούδιο, η δικαιοσύνη είναι τυφλή. Συνηθίζεται να απεικονίζεται ως μια γυναίκα με δεμένα μάτια, ένα σπαθί και μία ζυγαριά (Η ελληνίδα θεά Δίκη). Το ότι έχει δεμένα τα μάτια, είναι δείγμα αντικειμενικότητας. Δεν κατάφερα να δώ ποτέ αντικειμενικά τα πράγματα και να κρίνω κάποιον αντικειμενικά όσο κι αν το προσπάθησα. Και τώρα που το σκέφτομαι θυμάμαι. Μόνο ο Θεός είναι άξιος να με κρίνει. Ούτε καν ο εαυτός μου. Και συνειδητοποιώ ότι δεν φτάνει που κρινόμαστε και κρίνουμε. Έχουμε και την τάση να κρίνουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς, κάτι που κάνει χειρότερες τις κρίσεις για τα υπόλοιπα πράγματα στη ζωή. Λάθος επιλογές. Που πρέπει να αλλαχτούν πριν να είναι πολύ αργά. Για το οτιδήποτε.

Όπισθεν και πίσω, σταματάς να κρίνεις, για να μπορέσεις να αποστασιοποιηθείς. Όσο κρίνεις, τόσο ασχολείσαι. Κι όσο ασχολείσαι, τόσο δεν αποστασιοποιείσαι. Και τα χω πει τόσες φορές στον εαυτό μου, να πω ότι δεν τα είπα; Τα είπα. Και φτάνω πάλι στα ίδια. «Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις…»

Σελίδες επί σελίδων και τόμοι επί τόμων μπορούν να γραφτούν για όσα δεν έχεις μάθει ποτέ. Και όσα δεν ξέρεις. Κι όμως, συνεχίζεις να μην μαθαίνεις από τα προηγούμενα λάθη. Ας είναι. Κάποια στιγμή, όλοι μαθαίνουμε, αργά η γρήγορα. Και έχω μια υπόνοια, ότι η μάθηση αυτή, έχει φτάσει σε ένα τελείως διαφορετικό επίπεδο. Αναγκαστικά. Στενέψανε πολύ τα περιθώρια για να μην υπάρξει μια υπαρκτή, ορατή και ριζική αλλαγή. Και μια άνευ προηγουμένου κατανόηση σε ιστορίες που δεν αξίζουν.

Ανακατεύεσαι; Φταις. Δεν ανακατεύεσαι. Πάλι φταις. Βοηθάς; Φταις. Δεν βοηθάς; Και πάλι φταις. Ότι και να κάνεις, μια ζωή θα υπάρχει κάποιος που σε βγάζει λάθος. Και φταίχτη. Και μαλάκα. Και ότι άλλο θες. Γιατί για τον καθένα μας, αυτή η ζωή έχει μια διαφορετική οπτική γωνία. Οι καλοί με τους καλούς, οι κακοί με τους κακούς, και οι ηλίθιοι να σπάνε τα νεύρα όλων μας. Γαμώτο…

Και έτσι τελικά διαλέγεις να αποστασιοποιηθείς από καταστάσεις που ξέρεις, που σ’ έχει διδάξει το παρελθόν, ότι με τον ένα ή τον άλλον τρόπο θα σε βγάλουν χαμένο. Σταματάς να τις κρίνεις, γιατί είναι ανούσιο. Σταματάς να ασχολείσαι γιατί απλά τρώνε άσκοπα τον ελάχιστό σου χρόνο. Και αποστασιοποιείσαι, δεν δίνεις σημασία, δεν συμμετέχεις, δεν βλέπεις, δεν ακούς, δεν μιλάς και δεν γαμιέται (μάλλον αυτό είναι το πρόβλημα, ότι δεν πρέπει να γαμιέται…)

Με κουράσατε. Δεν είμαι εδώ για κανένα από αυτούς που δεν αξίζουν το σεβασμό μου, την εμπιστοσύνη μου, το χρόνο μου, την κατανόησή μου, το μαγικό ραβδί μου και εν κατακλείδι, δεν είμαι εδώ για κανένα που δεν έχει πλέον χώρο στην ζωή μου. Δεν μπαίνω στον κόπο να χαρακτηρίσω άτομα. Είναι το πρώτο βήμα προς την αποστασιοποίηση. Και σε ένα ακόμη καλύτερο εαυτό μου.

Ρόδα... κρίνα και... κοπάνα...

2012-01-16T16:11:00.001+02:00

Πέραν των κλασσικών και συνηθισμένων πλέον, έχω να δηλώσω ότι το One Frozen Mind θα δημοσιεύεται κάθε Δευτέρα απόγευμα. Είναι τέτοιος πλέον ο όγκος, που πρέπει να διαλέξω τι θα δημοσιεύσω. Σκοπεύω σε μια αλλαγή καριέρας. Το παλιό το νούμερο να το ξεχάσεις. Και την παλιά ζωή. Και τις παλιές συνήθειες. Και ίσως, και την παλιά καριέρα. Δεν είναι αυτά για μένα.

Ο χρόνος πλέον δεν έχει καμιά αξία, έχω χάσει τόσο πολύ, όπως και όλοι μας που σκοπεύω να αξιοποιήσω το κάθε μικρό κομμάτι χρόνου με τους πιο δημιουργικούς τρόπους. Είτε είναι ψυχαγωγία. Είτε γράφοντας εδώ. Είτε γράφοντας αλλού. Είτε δουλεύοντας, ή κάνοντας ένα από τα πολλά πράγματα που μου αρέσουν. Αλλάζω.

Από σπόντα έπεσε στα αυτιά μου (όχι στα χέρια μου δεν έχει πέσει) το «Σ’ έχω βρει και σε χάνω». Αιώνες μπροστά το κομμάτι, και από πλευράς στίχου και μουσικής και ερμηνείας. Βλέπω ένα παλιό κομμάτι του εαυτού μου εκεί και δεν είμαι ο μόνος. «Είχα πει πως θα αλλάξω, κι όσο αλλάζω σου μοιάζω». Ευτυχώς δεν το κάνω. Συνεχίζω να παραμένω το ίδιο παράξενο παιδί που ήμουν τόσα χρόνια. Να αγαπάω άνευ όρων. Να αλητεύω εν ψυχρώ.

Στην τελική, το One Frozen Mind, πέρα του ότι είναι ένα ολόκληρο παραλήρημα για την αχαρακτήριστη ζωή μου, είναι μια ιστορία που δεν έχει τελειώσει ακόμη. Το νιώθω. Το ξέρω. Μόνο που πλέον, τα τριαντάφυλλα έχουν αγκάθια. Πάρε κρίνα καλύτερα. Η κάνε κοπάνα. Συνεχίζω να μιλάω ακόμη για εσένα και κάθε εσένα γιατί καλώς ή κακώς, χάρισα μικρά κομμάτια του εαυτού μου, κάποια γιατί το ήθελα, κάποια εν αγνοία μου, και κάποια γιατί μου τα πήραν. Αλλά πλέον τα τριαντάφυλλα δεν τα καθαρίζω απ τα αγκάθια τους για να τα δωρίσω. Δεν τρυπιέμαι εγώ, ούτε πονάω και δεν ματώνω. Το ομορφότερο λουλούδι, μπορεί να σε πληγώσει και θα το κάνει, άσχημα κιόλας, αν δεν προσέξεις. Κι εσύ δεν πρόσεξες.

Την επόμενη φορά, γιατί θα υπάρξει, είμαι σίγουρος, πάρε κρίνα. Δεν είναι τόσο όμορφα μεν, αλλά δεν πληγώνουν τόσο άσχημα. Η σήκω και φύγε καλύτερα. Γιατί σ αυτόν τον μικρό μαγικό κήπο, σου απαγορεύεται η είσοδος.

Ο καθένας έχει την δική του ιστορία. Τα δικά του βιώματα. Και υλοποιεί την ζωή του όπως ακριβώς έχει μάθει να την ζει. Δεν κατακρίνω κανέναν για τίποτα, δεν μπορώ, γιατί άλλωστε δεν έχω εγώ την δύναμη να κρίνω. Όμως έχω την δύναμη να φύγω μακριά από ανθρώπους, που νιώθω ότι η ζωή τους, η μάλλον ο τρόπος και η υλοποίηση αυτού του τρόπου ζωής με ενοχλεί. Το κατάλαβα αργά; Κάλλιο αργά παρά ποτέ δεν λένε; Έτσι είναι, και νομίζω, όχι μόνο στην δική μου περίπτωση κολλάει το «έτσι έπρεπε να γίνει». Ζήτησα συγνώμη από όλους όσους για κάποιον περίεργο λόγο πλήγωσα κάνοντας την δική μου ζωή, έμμεσα ή άμεσα, γιατί ενώ είχαν την δύναμη να φύγουν δεν μ’ εγκατέλειψαν ποτέ.

Τελικά δεν συγχωρεί μόνο ο Θεός. Αλλά κι εμείς οι άνθρωποι. Κι αν είναι δύσκολο μία φορά να συγχωρήσεις κάποιον για όσα λάθη έχει κάνει, είναι χίλιες φορές πιο δύσκολο να δείξεις πραγματική μεταμέλεια και ακόμη δυσκολότερο να ζητήσεις μια πραγματική συγνώμη. Κάποιοι άνθρωποι, δεν το κάνουν. Φοβούνται.

Τελικά τι είναι αυτό που φοβόμαστε περισσότερο; Να μην πληγωθεί ο εγωισμός μας, ή να δείξουμε ότι είμαστε άνθρωποι; Βέβαια υπάρχουν και αυτοί που δεν μπορούν να το κάνουν γιατί είναι υπερόπτες. Αλαζόνες. Τους λυπάμαι. Και κάποτε θα το καταλάβουν. Θα είναι αργά μέχρι τότε. Μέχρι τότε θα έχω γεμίσει και μια δεύτερη βιβλιοθήκη με ιστορίες. Και θα είναι ακόμη δυσκολότερο, όχι να συγχωρήσω, αλλά να με προσεγγίζουν για να δώσω μια άφεση αμαρτιών.

Καλώς ή κακώς έτσι δουλεύουν τα πράγματα στην ζωή. Δεν μπορώ να κρίνω. Μπορώ όμως να κάνω αυτό που είναι ανθρώπινο. Να δείξω μεταμέλεια για τα λάθη που έχω κάνει στην ζωή μου. Μπορώ να κάνω αυτό που είναι θείο. Να δώσω συγχώρεση. Και αυτό με κάνει να αισθάνομαι περισσότερο ζωντανός.

Άργησα, για πολλοστή φορά στην ζωή μου, να συνειδητοποιήσω ότι, μετά την αποδοχή μιας κατάστασης, και την αναζήτηση για την επίλυση του κάθε προβλήματος, πρέπει να επέλθει και μια συγχώρεση. Για να αφήσουμε τα πάντα πίσω και να προχωρήσουμε μπροστά. Α και κάτι ναύλα για την βαρκούλα, αλλά, εντάξει, κάτι θα βρούμε να κάνουμε και εκεί.

Χαρίζω ακόμη μια συγχώρεση, παρέα με ρόδα, κρίνα και… κοπάνα (το κεφάλι σου στον τοίχο). Λευκά ρόδα. Μωβ κρίνα από το Θιβέτ. Και την κάνω σιγά – σιγά. Όσο για το κοπάνα το κεφάλι σου στον τοίχο, δική σου επιλογή είναι. Τόσο δική σου, όσο δεν θα γίνει ποτέ.

Το μάθημά μου το έμαθα καλά και δεν γίνεται να μείνω μετεξεταστέος για ακόμη μια χρονιά. Εσύ;

"Μίσησέ με αν μπορείς"

2012-01-12T15:57:00.001+02:00

Λένε ότι δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τα ακραία συναισθήματα στην ζωή μας. Την αγάπη. Την αδιαφορία. Την στοργή. Το μίσος. Κι όμως. Αν εξαιρέσεις τους σχιζοφρενικούς, όλοι οι υπόλοιποι κουβαλάμε μια δόση τρέλας. Μικρή ή μεγάλη. Και αν δεν ξέρεις που να την διοχετεύσεις, τότε αρχίζουν τα προβλήματα. Τα μικρά προβλήματα.

Ευτυχισμένοι είναι όσοι καταφέρνουν να διοχετεύσουν όλο το μπάχαλο των συναισθημάτων που κατά καιρούς τους κατακλύζουν. Και ακόμη πιο ευτυχισμένοι είναι όσοι καταφέρνουν και δημιουργούν από τα καλά και τα κακά που αισθάνονται. Που τους πνίγουν. Που δεν μπορούν να βρουν μια διαφορετική διέξοδο.

Τα πιο ασήμαντα πράγματα έχουν την περισσότερη αξία στην ζωή. Βλέπε για παράδειγμα η πραγματική μεταμέλεια. Αν βρεις έναν, όχι δυο, έναν άνθρωπο που μετάνιωσε πραγματικά για αυτά που έχει κάνει, χωρίς να έχει πονέσει έλα και τρύπα μου την μύτη εμένα. Κι όμως, όσο ασήμαντη μπορεί να φαντάζει η μεταμέλεια στα μάτια σου, τόσο σημασία έχει όταν μπορέσεις να την εκτιμήσεις. Κάποιοι άνθρωποι ζητάνε απλά μια συγνώμη και λένε ένα ευχαριστώ. Κάποιοι κλαίνε και οδύρονται. Κάποιοι εξωθούνται στα άκρα. Για μια συγνώμη τρέχουν και δεν φτάνουν.

Μαγκιά σου αν για να ακούσεις μια συγνώμη και για να αισθανθείς το αίσθημα της πραγματικής μεταμέλειας και της πραγματικής συγχώρεσης από κάποιον έχεις κάνει το οτιδήποτε. Ο Θεός συγχωρεί. Και όσοι από εμάς, τους ανθρώπους, καταφέρνουμε να το κάνουμε πλησιάζουμε ένα τι το κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση. Γιατί έτσι είμαστε πλασμένοι. Οι Δαρβινιστές, παρακαλούνται να το βουλώσουν. Τον πρόγονό μου τον πίθηκο μέσα.

Έτσι λοιπόν για ακόμη μια φορά βρίσκομαι εδώ, να συζητάω μαζί σου, για πράγματα που έχουμε συζητήσει αμέτρητες φορές. Είναι χάρισμα το να μπορείς να συγχωρέσεις και να πας παρακάτω. Και ελάχιστοι διαθέτουν πραγματικά αυτό το χάρισμα. Και είναι σαν να βλέπω τις εικόνες να περνάνε μπροστά από τα μάτια μου αυτή τη στιγμή…

Ξημερώματα, σούρα καταραμένη, και να γυρνάς χωρίς σακάκι μέσα στο κρύο. Να μην καταλαβαίνεις κρύο, όχι από το ποτό. Αλλά από την σκατά ψυχολογία. Και ξέρεις πως έχεις κάνει λάθη. Γυρνάνε όλα στο μυαλό σου. Από την μια το Εγώ και από την άλλη αυτή που αγαπάς. Γυρνάει το μυαλό, γυρνάει το ρημάδι και η καρδιά πονάει. Ανάβεις τσιγάρο, τα αυτοκίνητα σε προσπερνάνε, το κινητό βαράει σαν δαιμονισμένο και ξέρεις το κακό που έχεις κάνει. Δεν έχεις μούτρα να το σηκώσεις σε κανέναν. Όχι γιατί φοβάσαι τους άλλους. Αλλά φοβάσαι μην πληγωθεί ο εγωισμός σου.

Δεν λειτουργείς. Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι όλος ο κόσμος έχει στραφεί εναντίον σου. Περπατάς άσκοπα χορεύοντας το ζεϊμπέκικο του μεθυσμένου. Τραγουδάς «όπως αγαπάς, εκεί που θες εκεί να πας» μέσα στην ζάλη σου, γιατί σε παράτησε για δικά σου λάθη. Μόνο που δεν έχεις την ικανότητα να χρεώσεις τον εαυτό σου γι αυτά. Δεν σ’ αφήνει το Εγώ σου. Και εκεί, μέσα στο κρύο, μέσα στην σούρα, μέσα στην κατάντια αν θες, και μέσα στην μαύρη λύπη, που δεν μπορείς πλέον να ξεχωρίσεις ποιος φταίει πλέον και τα βλέπεις όλα γύρω σου σε αργή κίνηση, λες και έχει θολώσει η εικόνα, και τα φώτα των αυτοκινήτων αφήνουν μακριές κόκκινες γραμμές στην άσφαλτο, κάτι, μέσα στο μυαλό κάνει κλίκ.

Και συνειδητοποιείς ότι ο μεγάλος φταίχτης, ο υπαίτιος και ο χαμένος της παρτίδας είσαι εσύ. Σου σκαλώνει στο μυαλό ότι ο χαμένος τα παίρνει όλα. Και μέσα σε όλο αυτό το παραλήρημα σε παίρνει από κάτω. Και αρχίζεις να κλαίς. Με λυγμούς. Ίσως για πρώτη φορά στην ζωή σου. Παίρνεις τηλέφωνα, δεν απαντάει κανείς. Νομίζεις πως έμεινες μόνος σου, ότι σε ξέγραψαν όλοι. Πλανάσαι οικτρά αλλά δεν μπορείς να το καταλάβεις μέσα στο παραλήρημα που ζεις.

Τα πόδια σου αρχίζουν και σ οδηγούν εκεί που πραγματικά θέλει η καρδιά σου να πας, γιατί το μυαλό έχει παραδώσει προ πολλού τα ηνία. Τρέχει η μύτη και την σκουπίζεις με το μανίκι από το πουκάμισο, κάτι που δεν έκανες ποτέ. Προσπαθείς να σκουπίσεις τα δάκρυα αλλά βγαίνουν περισσότερα. Δεν μπορείς να ελέγξεις τα συναισθήματά σου. Ξέρεις τι έχει γίνει. Και ξέρεις τι έχεις ανάγκη εκείνη την στιγμή. Μια συγχώρεση και μία αγκαλιά πραγματική. Κι ας ξέρεις πως εσύ είσαι ο μόνος που τα έχει καταστρέψει όλα. Δεν ξέρεις τι γίνεται. Τι έχει προηγηθεί. Παίρνεις τηλέφωνα για να ζητήσεις μια συγνώμη, δεν το σηκώνει. Κάποια στιγμή το κλείνει. Τρελαίνεσαι, νομίζεις ότι έπαθε κάτι. Και ξέρεις ποιος φταίει. Εσύ. Και ο εγωισμός πεθαίνει ξαφνικά, εκεί σε ένα πεζοδρόμιο, σε ένα κρύο δρόμο, πέντε παρά τέταρτο, Κυριακή χαράματα.

Το μυαλό ξεθολώνει. Αλλά ακόμη κι αυτή την, ύστατη στιγμή, το οδηγεί η καρδιά και η ακατανίκητη επιθυμία για κάθαρση από όλες τις αμαρτίες που έχεις διαπράξει. Αρχίζεις να τρέχεις. Νιώθεις σαν τον Ρόκυ που τρέχει στην παραλία κάνοντας προπόνηση, μα στην πραγματικότητα είσαι κάποιος που τρέχει σουρωμένος, με αθλητικό παπούτσι, μαύρο παντελόνι και γαλάζιο πουκάμισο που βλέπει θολά και παραπατάει. Σε βλέπει κόσμος στο δρόμο. Δεν σε νοιάζει πια. Το στάτους σου δεν έχει κανένα νόημα αν δεν είσαι με εκείνη που αγαπάς. Κανένα. Τρέχεις για να προλάβεις, το κακό που έχεις εσύ ο ίδιος διαπράξει.

Χτυπάς κουδούνια, φωνάζεις, δεν σου απαντάει κανείς. Αρχίζουν οι γείτονες και σε βρίζουν, δεν τους δίνεις σημασία. Συνεχίζεις. Γιατί ο επιμένων νικά. Και επιμένεις. Μέχρι που σε παίρνει ο ύπνος στα σκαλιά της. Η μεταμέλεια πιστεύεις ότι σε σκότωσε και αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κλείσουν τα μάτια σου.

Νιώθεις κάποιον να σε σκουντάει, πιστεύεις ότι είναι αυτή. Ξυπνάς, πετάγεσαι πάνω. Και η καρδιά σου βυθίζεται, σε ξύπνησαν για να πας σπίτι σου. Κάποιος άγνωστος, ίσως ένοικος της πολυκατοικίας. Στο κινητό σου οι κλήσεις και τα μηνύματα από τους φίλους άπειρα. Δεν σε νοιάζει. Το μόνο που σε νοιάζει είναι η συγχώρεση και το αν θα στην δώσει. Επιμένεις. Εκεί. Κολλώντας το δάχτυλό σου στο κουδούνι. Δεν σ ακούει κανείς.

Γυρνάς σπίτι ράκος. Δεν θέλεις να δεις κανένα. Να ακούσεις κανένα. Να μιλήσεις με κανένα. Ξαφνικά ο κόσμος έχασε το χρώμα του. Και δεν έχεις όρεξη για τίποτα. Το σπίτι χάλι μαύρο. Δεν θέλεις ούτε να το βλέπεις. Φτιάχνεις καφέ και ανάβεις τσιγάρο, προσπαθείς να βάλεις το μυαλό σου σε μια τάξη, αλλά σου φαίνεται αδύνατο. Γιατί τόσα λάθη; Ρωτάς τον εαυτό σου μα δεν σου δίνει καμία απάντηση. Δεν περίμενες ποτέ να γίνουν έτσι τα πράγματα. Δεν περίμενες ποτέ να σε προδώσει η καρδιά σου έτσι. Κι όμως, να που έγινε και αυτό.

Πίνεις καφέ, μαζεμένος στην γωνία του καναπέ. Δεν γουστάρεις να ακούς ούτε την τηλεόραση. Ούτε μουσική. Τίποτα. Μια απόλυτη στιγμή. Πιστεύεις ότι έτσι θα ακουστεί ευκολότερα το κινητό σου αν σε πάρει τηλέφωνο. Γειώνεις τους πάντες και τα πάντα. Έχεις φτιάξει προφίλ στο κινητό σου, να χτυπάει μόνο γι αυτήν. Απίστευτα πράγματα, σκέφτεσαι και είναι η πρώτη φορά στην ζωή σου που τα περνάς. Και μάλλον και η τελευταία, γιατί έβαλες μυαλό. Αλλά ποιος θα σε ακούσει;

Περνάνε οι ώρες. Και μένεις κολλημένος εκεί. Έχεις κάνει τριάντα τσιγάρα και έχεις πάρει την καφετιέρα δίπλα σου, την έχεις συνδέσει σε ένα πολύμπριζο για να έχεις συνέχεια ζεστό καφέ. Περιμένεις. Αρχίζεις να απελπίζεσαι. Βραδιάζει. Κυριακή βράδυ. Και αύριο ξεκινάει μια νέα βδομάδα. Με νέες υποχρεώσεις. Δεν σε νοιάζει τίποτα.

Αρκεί να χτυπήσει το κινητό σου. Και να το που χτυπάει. Και θέλει να μιλήσετε. Και τσακίζεσαι να πας να την βρεις. Να βρεις την κάθαρση για τον εαυτό σου, και να πληρώσεις για τα αδικήματά σου. Και δεν είσαι ο μόνος που το θέλει. Αλλά από τους λίγους που το κατάφεραν.

Και μετά; Και μετά; Μετά έγινε ότι έγινε ύστερα. Που δεν έχει σημασία. Γιατί μια πραγματική μεταστροφή και η μεταμέλεια, έχουν αξία μόνο όταν αυτός που του ζητάμε συγνώμη μπορεί να μας δώσει άφεση αμαρτιών. Και εκεί φαίνεται ποιος ακριβώς είναι αυτός. Το τελευταίο ρίσκο που διάλεξες να πάρεις με ένα αμφίβολο χαρτί σου βγήκε σε καλό. Και ξαναμπαίνεις στην παρτίδα. Με λίγα. Αλλά είσαι ξανά μέσα. Και πρέπει να παλέψεις περισσότερο για να φτάσεις στην κορυφή. Αλλά θα τα καταφέρεις. Είμαι σίγουρος γι αυτό.

Ίσως και να γελάς, διαβάζοντάς το. Ίσως να συνειδητοποιείς. Ίσως να βλέπεις τις εικόνες με τα ίδια σου τα μάτια. Αλλά είμαι βέβαιος, πως έχεις ένα μαρούλι ανάμεσα στα δόντια σου. Τόσο βέβαιος είμαι, όσο κι ότι αυτή τη στιγμή γελάς. Γιατί τα πράγματα ήρθαν με τέτοιο τρόπο που δεν κατέληξαν σε δάκρυα. Και αυτός είναι ένας ακόμη λόγος για να γελάς.

Φύλακας Άγγελος

2012-01-09T14:27:00.000+02:00

Ή πολύ απλά, ο παράδεισος, δεν είναι εκεί για να μας περιμένει. Πρέπει απλά να τον κατακτήσουμε. Δεν το κατάλαβα τώρα αυτό. Για κάποιον όμως, ανεξήγητο λόγο, ή επειδή είμαι υπερβολικά εγωιστής, εσύ αποφασίζεις, το είχα ξεχάσει τελείως. Τι κι αν είναι η φαντασία μου που οργιάζει ή η στυγνή πραγματικότητα που μου συμπεριφέρεται έτσι; Υπάρχει σχέδιο και το ακολουθώ πιστά.

Αυτοσχεδιάζω όταν κάτι στραβώνει. Και ποτέ δεν χτυπάω όταν πρέπει. Πάντα, το κάνω, πολύ αργότερα. Γιατί όπως έχουμε πει, η εκδίκηση, είναι κάτι που φέρνει η ζωή η ίδια. Και καθώς κάθε πράξη, επιφέρει και αποτελέσματα, αλάνια μου την κάτσατε την βάρκα! Κι εγώ μαζί σας, δεν πνιγόμαστε με τίποτα εμείς.

Μιλώντας για εκδίκηση, μιλάω συγκεκριμένα. Αν δεν αφήσεις πίσω το παρελθόν θα σε τραβάει μια ζωή. Και σήμερα. Και αύριο. Και μέχρι να αφήσεις την τελευταία σου πνοή σε αυτή την ζωή. Και επειδή δεν είμαστε υπολογιστές να κάνεις ένα Shift-Delete και τα δεδομένα να πηγαίνουν σε ένα αέναο χώρο που δεν μπορούν να βρουν την επιστροφή, το παρελθόν το κρατάς μόνο σαν γνώση για να την χρησιμοποιήσεις σε αντίστοιχες καταστάσεις στο παρόν. Μιας και το μέλλον δεν έχει καμιά απολύτως σημασία αν δεν υπάρχει σχέδιο.

Διαβάζοντας για πολλοστή φορά το ακριβώς από κάτω, συνειδητοποιώ, ότι όλοι μας έχουμε ένα φύλακα άγγελο. Μας σώζει όταν κινδυνεύουμε. Ένα στήριγμα. Μια ανώτερη δύναμη που καθοδηγεί τα πόδια μας όταν έχουν τελειώσει οι μπαταρίες και δεν μπορούμε να βγούμε πουθενά. Μια «ανώτερη» δύναμη που μας βοηθάει να σταθούμε στα πόδια μας όταν πραγματικά το έχουμε ανάγκη.

Τελευταία διάβασα ότι «επιτρέπεται να πέσεις, αλλά επιβάλλεται να σηκωθείς». Προσωπικά; Μέγα λάθος. Αν δεν θέλεις να πέσεις, δεν πρόκειται να πέσεις. Αν δεν θέλεις να σηκωθείς, δεν πα να σε τραβάμε με γερανογέφυρα, δεν πρόκειται να το κάνεις. Εν κατακλείδι, είναι στο χέρι σου, σαν άνθρωπος, να κάνεις αυτό που θέλεις, και να πέσεις αν το θέλεις. Γιατί δεν είσαι τυφλός μα μπορεί να εθελοτυφλείς. Και εκεί δεν την βλέπεις την λακουβάάάάάά…

Έπεσες; Τι κι αν έχεις δέκα χιλιάδες στηρίγματα, τι κι αν κατεβούνε στρατιές αγγέλων ολόκληρες από τον παράδεισο. Δεν πρόκειται να σηκωθείς αν δεν το θέλεις πραγματικά εσύ. Αν δεν κάνεις την μεταστροφή. Ή την αναστροφή. Ή στην τελική, αν δεν κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις για να ξεφύγεις από την εκάστοτε κατάσταση που σε κάνει να πέφτεις σε μια απύθμενη τρύπα γεμάτη με οποιοδήποτε συναίσθημα μπορεί να σε σκοτώσει.

«Το παλιό το νούμερο να το ξεχάσεις» είπα, και έκλεισα το τηλέφωνο. Και αυτό ταξίδεψε εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. The story of my life. Και στην τελική, την επόμενη μέρα ήμουν και πάλι ζωντανός. Δεν πεθαίνω έτσι απλά και για κανένα. Θες από πείσμα; Θες από εγωισμό; Θες γιατί έχω φύλακα άγγελο; Θες γιατί έχω φίλους; Πάρε ότι θες. Την αλήθεια δεν θα την μάθεις ποτέ. Γιατί ο καθένας μας κρατάει βαθιά μέσα του την δική του αλήθεια. Και επιλέγει να την μοιράζεται με αυτούς που πραγματικά θέλει.

Έτσι λοιπόν μοιράζομαι κι εγώ την δική μου αλήθεια. Με αυτούς που πραγματικά θέλω. Γιατί αλλάζω μορφή και γίνομαι αυτό που ήμουν κάποτε. Ο φύλακας άγγελος του εαυτού μου. Γιατί αν δεν προσέξω εγώ, εμένα, δεν θα με προσέξει κανείς. Γι αυτό και δεν φοβάμαι κανένα, παρά μόνο τον εαυτό μου.

Γι αυτό άκουσέ με που σου λέω, υπάρχει σχέδιο. Αποστολή διάσωσης του εαυτού μου από μια ζωή που ποτέ δεν μου άξιζε. Από αποστολές αυτοκτονίας σε ένα πόλεμο χαμένο. Από ηλίθιες διαταγές, απεγνωσμένες πράξεις και τραγικές καταστάσεις. Ακόμη μια μάχη χαμένη για εμένα, ακόμη ένα βαθύ σημάδι χαραγμένο, να μου θυμίζει πόσο ηλίθιος ήμουν. Μα, τον πόλεμο θα τον κρίνω εγώ. Κι όταν βαδίσω κατακτητής στην όλη κατάσταση, θυμήσου τα λόγια μου, την εκδίκηση, την παίρνει η ζωή από μόνη της.

Γι αυτό, έλα να συνερχόμαστε, και να ξεκινάμε τις διασωστικές αποστολές. Γιατί αν δεν θελήσουμε να απομακρύνουμε μόνοι μας, ότι μας σκοτώνει (αργά ή γρήγορα), όσο κι αν το θέλουν οι άλλοι δεν μπορούν να το κάνουν. Παρέα με τον φύλακα άγγελό μας.

Γιατί κάθε αρχή, είναι και μια νέα μάχη…

Διήγημα

2012-01-02T23:30:00.000+02:00

Ξύπνησα. Και ένιωθα σαν να κοιμόμουν πάνω σε πάγο. Πλήρης απώλεια αισθήσεων, πέραν του κρύου. Προσπάθησα να ανοίξω τα μάτια. Να δω που είμαι. Δεν τα κατάφερα. Δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω τι γίνεται γύρω μου. Ησυχία. Νεκρική σιγή. Προσπαθώ να γυρίσω πλευρό και κάτι με εμποδίζει. Νομίζω ότι κοιμάμαι σε παγκάκι. Δεν ξέρω. Χάνομαι. Προσπαθώ να ξυπνήσω τις αισθήσεις μου αλλά δεν δουλεύει τίποτα πια. Μπορεί και να έχω πεθάνει. Καταφέρνω να ανοίξω τα μάτια. Και βλέπω.

Κοιμάμαι στο δωμάτιό μου. Στο πάτωμα. Με τα ρούχα που φορούσα χθες. Η μάλλον σήμερα. Με τα παπούτσια. Πάνω στο πάπλωμα. Με μια κουβέρτα τυλιγμένη γύρω μου. Δεν μπορώ να καταλάβω τι ώρα είναι. Βλέπω νύχτα έξω. Δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω τι ακριβώς έχει γίνει. Δεν βρίσκω τα τσιγάρα μου. Δεν βρίσκω το κινητό μου. Δεν βρίσκω τα γυαλιά μου. Δεν βρίσκω τίποτα. Σηκώνομαι και πάω να κατουρήσω, κοιτάζομαι στον καθρέφτη και είμαι λες και με έχει πατήσει τραίνο. Πατάω κάτι πλαστικά στο δρόμο μου. Και συνειδητοποιώ ότι είναι τα σμπαράλια του κινητού μου. Το έσπασα μέσα σ’ ένα παροξυσμό μίσους, οργής και αλκοολικού παραληρήματος. Καταπληκτικά. Φανταστικά. Υπέροχα. Με πιάνει ένα ρίγος. Ψάχνω να βρω το εναπομείναν κινητό. Να βάλω κάπου την κάρτα μου. Να ενημερώσω ότι είμαι καλά. Γυρνάνε όλα στο μυαλό μου. Και σκαλώνω. Το παλιό το νούμερο να το ξεχάσεις. Βάζω παπούτσια. Βρίσκω τα τσιγάρα μου. Παίρνω κλειδιά και βγαίνω έξω.

Σκάλωσα, ντε και καλά να πάρω καινούριο αριθμό. Και αυτό θα κάνω. Σταματάω στο γνωστό τυροπιτάδικο, με έχουν μάθει πλέον, δεν ρωτάνε αν ήπια. Νιώθω όλο το κορμί μου να ξερνάει αλκοόλ. Πονάω. Και μέσα μου υπάρχει ένα απερίγραπτο κενό. Σκαλώνω στην βιτρίνα. Μπαίνω μέσα και παίρνω κάτι για το δρόμο. Γιατί όλα είναι δρόμος. Και τα καλή χρονιά στον δρόμο μου δίνουνε και παίρνουν. Δεν ξεκίνησε καλά. Καθόλου καλά.

Κι ένα καφέ, να έρθω στα ίσια μου. Η κοπελιά γελάει με το «Δεν το θέλω το νεράκι, το νερό σκουριάζει», έχει παλιώσει πια η ατάκα, γιατί την συνεχίζω; Κι εσύ πάλιωσες. Και σε σταματάω. Φεύγω με τον καφέ στο χέρι, σε αναζήτηση ψιλικατζίδικου. Για να πάρω καινούριο αριθμό. Καινούρια ζωή. Γιατί η ψυχή μου με σιχάθηκε. Και εμένα. Και την ζωή μου. Οι φίλοι μου με κράζουνε και έχουν απόλυτο δίκιο. Η μάνα μου φωνάζει. Και έχει κι αυτή δίκιο. Και εγώ κάθομαι στην μέση, κραυγάζοντας το άδικό μου, και σηκώνοντας τον εγωισμό μου στα λάθος άτομα. Σε αυτούς που μου δίνουν ένα χέρι βοηθείας. Σε αυτούς που με τραβάνε έξω απ τα σκατά που κολυμπάω. Χρωστάω συγνώμες και ευχαριστώ σε πολύ κόσμο. Κι όμως ποτέ δεν είπα κάτι. Γιατί μέχρι και τώρα, μέχρι και αυτή τη στιγμή, βάζω το Εγώ μου πάνω απ όλα. Πρέπει να αλλάξει, σκέφτομαι περπατώντας σε μια γεμάτη πόλη. Τα πάντα γύρω μου είναι γκρι. Μέχρι και οι βιτρίνες, οι στολισμένες βιτρίνες των μαγαζιών είναι γκρι. Και το φώς που αναδύεται απ τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια, γκρι και αυτό. Έχασα το χρώμα μου. Την γεύση μου. Την όρεξή μου. Και πρέπει να είμαι ο μόνος άνθρωπος που κυκλοφορεί μόνος, σκυφτός και λυπημένος σήμερα.

Στην ανατολή του χρόνου, εγώ δεν έχω δύσει ακόμη. Και περιμένω, αδίκως, να αλλάξουν τα πράγματα. Αγαπάω, και με πληγώνει. Γιατί έτσι γίνεται όταν υπάρχει αγάπη χωρίς ανταπόκριση. Και όταν πάω να φύγω, κάτι γίνεται και τραβιέμαι πάλι πίσω. Αλλάζει. Σήμερα αλλάζει. Στην ζωή μου ορκίστηκες ότι θα έρθεις να με βρεις. Και όμως δεν το έκανες. Και αυτό με καθιστά νεκρό. Νεκρό για σένα. Νεκρό για μένα. Μόνο που εγώ θα βγω από τον τάφο μου ακόμη μια φορά. Εσύ δεν πρόκειται να με αναστήσεις. Δεν θα σε αφήσω. Σταματάω σε ένα περίπτερο και παίρνω ένα λίτρο χυμό. Νιώθω ότι δεν έχω ενέργεια, μου τελείωσες την μπαταρία και δεν έχω φορτιστή. Και δεν θέλεις να μου δώσεις. Δεν πειράζει θα επιβιώσω. Θέλω να ανάψω τσιγάρο και το σκέφτομαι. Να το κόψω; Να μην το κόψω; Μα το ποτό το κόβω και δεν είναι απλά λόγια. Ούτε ένα ποτήρι πια. Ούτε ένα. Ούτε για μένα, ούτε για σένα, ούτε για την παρέα. Ούτε ένα. Ειλικρινά.

Δακρύζω. Αρχίζω και χάνω την αυτοσυγκράτησή μου. Γιατί έπρεπε να γίνουν όλα έτσι; Γιατί να με σκοτώσεις άλλη μια φορά. «Φλάς μαλάκα», φωνάζω σε έναν από τους κλασσικούς «δεν με νοιάζει» έλληνες οδηγούς. Πάτα με και συ να τελειώνουμε. Να μην χρειάζεται να κάθομαι να σκάω. Περνάω το ποτάμι, ο αστιγματισμός με σκοτώνει, τα γυαλιά μου δεν τα βρήκα, δεν μπορώ να ξεχωρίσω πρόσωπα, γράμματα, τίποτα. Χάνομαι. Δεν έχω αίσθηση του χρόνου. Του χώρου. Νομίζω ότι είναι καλοκαίρι, δεν κρυώνω. Νομίζω ότι είναι ξημερώματα και η ώρα είναι έξι. Περπατάω άσκοπα, θαρρείς, σαν την άδικη κατάρα, σε ένα δρόμο, που έχω κάνει άπειρες φορές. Άπειρα χιλιόμετρα, αμέτρητα βράδια, με το μυαλό μου να γυρνάει δώδεκα χιλιάδες στροφές το λεπτό. Περπατάω και νομίζω ότι θα καταρρεύσω. Και δεν είναι κανείς εκεί να με μαζέψει πια. Επιλογή μου ήταν.

Πρώτη φορά περπατάω, χωρίς να έχω το κινητό πάνω μου. Πρώτη φορά αισθάνομαι πραγματικά ελεύθερος και χαοτικά μόνος. Βρίσκω ένα παγκάκι να κάτσω. Ανάβω τσιγάρο. Κάνω την πρώτη τζούρα, με πιάνει αναγούλα, το φτύνω μακριά, και σηκώνομαι. Νιώθω την καρδιά μου να χτυπάει με 220 παλμούς, θα εκραγώ. Προσπέρασα και το αμήν. Εδώ και πολύ καιρό. Και συνεχίζω, δεν την έκανα ποτέ πραγματικά την αναστροφή. Μήπως ήρθε η ώρα; Επιταχύνω το βήμα μου. Προσπερνάω γνωστούς, ανταλλάζουμε τις κλασσικές ευχές. «Σκατά είσαι σε βλέπω, κόφτο το ρημάδι», μου λένε. Κόβεται; Κι όμως κόβεται. Η μόνη κακιά συνήθεια που δεν κατάφερα ποτέ να κόψω, πέραν βέβαια του καπνίσματος, είσαι εσύ. Ένα μόνιμο καρκίνωμα μέσα στο μυαλό μου και την καρδιά μου που δεν λέει με τίποτα να φύγει. Θα είσαι πάντα εκεί για να το ανανεώνεις. Για να το διαιωνίζεις. Για να υπάρχεις. Όχι πια. Για κανένα απολύτως λόγο. Αλλάζω ζωή. Για μένα. Για να νιώσω καλά. Για να μην γυρνάω σαν την άδικη κατάρα κάθε φορά που με σκοτώνεις. Και για να μην μπορείς πλέον να με αγγίξεις.

Το μυαλό μου δουλεύει σπασμωδικά. Μόνο τα πόδια μου δεν σταματάνε ότι κι αν γίνει. Κι όταν δακρύζω, περπατάω πιο γρήγορα. Με το κεφάλι κάτω. Γιατί δεν έχω συνειδητοποιήσει ακόμη ποιος είμαι. Ενώ οι άλλοι με ξέρουν. Κατεβάζω την μάσκα, κουράστηκα τόσα χρόνια. Για να μην δείχνω λυπημένος. Αλλά πλέον δεν με νοιάζει. Βυθίστηκα σε μια απέραντη λίμνη θλίψης. Θυμάμαι την κουβέντα μας.

«Θα έρθεις να με βρεις, στον λόγο της τιμής σου, χα, ποιάς τιμής, γυναίκα είσαι δεν έχεις τιμή…» και μου απάντησες «Θα έρθω». «Ορκίσου στην ζωή μου σου είπα» και μου ορκίστηκες. Μου ορκίστηκες και με σκότωσες για ακόμη μια φορά. Τι παραπάνω θέλεις από εμένα; Να με δεις νεκρό να ηρεμήσεις; Μπορεί.

Βρίσκω ψιλικατζίδικο, μπαίνω μέσα και ναι είμαι τυχερός. Μέχρι που ακούω ότι θέλω και φωτοτυπία της ταυτότητας. Χέσε με πρωτοχρονιάτικα. Πανηγυρικό άκυρο, αλλά την καρτούλα την παίρνω. Ενεργοποίηση αύριο. Και για το μόνο πράγμα που λυπάμαι, είναι οι φωτογραφίες μου. Οι δικές μου φωτογραφίες. Γιατί, μας, δεν υπήρξαν ποτέ. Σαν να ήσουν παντρεμένη και να είχαμε κρυφό δεσμό. Απορώ με τον εαυτό μου, μετά απ όσα έχεις κάνει γιατί συνεχίζω ακόμη να σ αγαπάω τόσο. Γιατί ακόμη κλαίω τα βράδια για σένα. Γιατί θλίβομαι έτσι. Δεν μπορώ να βγάλω άκρη με τον εαυτό μου. Ούτε και με σένα. Και συνεχίζω να περπατάω μέσα στην γκρι μου απεραντοσύνη. Το μυαλό μου καταρρέει. Δεν ξέρω πια ποιος είμαι. Δεν ξέρω που πηγαίνω. Θέλω να κλειστώ στο σπίτι μου και μόλις μπαίνω μέσα πνίγομαι. Δεν σε χρειάζομαι, λέω, μα σ έχω τόσο πολύ ανάγκη. Σε μισώ και σ αγαπώ ταυτόχρονα. Δεν γίνεται. Δεν είμαι καλά. Κλαίω. Αλλά δεν μπορώ να συνεχίσω αυτήν την κατρακύλα. Πνίγομαι μόνος μου με την συμπεριφορά μου.

Να φύγω; Θα φύγω. Με το κεφάλι ψηλά. Και τα φτερά κομμένα. Κατάφερες να μου τα κόψεις και αυτά. Κάθομαι στο σπίτι. Θέλω να βγω. Να πάω πού όμως; Στο πουθενά. Δεν έχω κανέναν. Δεν θέλω κανέναν. Μπερδεύομαι και μου φταίει ο εαυτός μου. Σμπαράλια όλα μέσα μου γιατί πίστεψα σε σένα.

Είμαι σε μια περίεργη φάση πια. Σε μια τροχιά που δεν έχει επιστροφή. Σε δρόμο που όσο κι αν δεν μπορώ να κάνω αναστροφή το θέλω. Τρέχω με πολλά χιλιόμετρα και είναι επικίνδυνο. Μουδιάζει ολόκληρο το κορμί μου. Συνειδητοποιώ. Ότι όλα όσα έγιναν χθες δεν ήταν όνειρο. Ήταν η σκληρή πραγματικότητα. Και τελειώνει εκεί. Όσο δεν με πείραξε που κομμάτιασα το κινητό, με τα σ αγαπώ σου και τα μου λείπεις. Όσο δεν με πείραξε που έχασα τόσα νούμερα, τόσες φωτογραφίες και τόσες αναμνήσεις. Τόσο με πειράζει ο εαυτός μου. Που μένει ακόμη σε σένα. Και όσο απλά αποφάσισα να αλλάξω το νούμερό μου, τόσο απλά αποφασίζω να αλλάξω και εσένα. Για το καλό μου, για την ζωή μου και για όσους μείνανε πραγματικά δίπλα μου και θέλουνε να με βλέπουν καλά.

Κλεισμένος στο σπίτι χωρίς παρέα, χωρίς τηλεόραση, χωρίς τίποτα. Με πολύ αλκοόλ που δεν θέλω ούτε να το αγγίξω. Το σιχάθηκα. Όπως με σιχάθηκα κι εμένα. Σιχάθηκα αυτήν την μάσκα, και καλά είμαι καλά, όχι δεν ήμουν καλά. Μα κατάλαβα. Εσύ ήσουν το ναρκωτικό μου. Η θανατηφόρα δόση μου. Μου πήρες τα πάντα χρόνια τώρα, θέλεις κι άλλα; Κι άλλα μωρέ; Δεν δίνω τίποτα. Κλείνω τα πάντα, δεν μπορώ να καθίσω μέσα. Παίρνω κλειδιά και φεύγω. Δεν αντέχω στο σπίτι. Δεν αντέχω. Νομίζω ότι μυρίζω το άρωμά σου και χαζεύω. Φεύγω.

Ξαναπαίρνω τους δρόμους, έχοντας ήδη αποφασίσει να μην γυρίσω πίσω. Ούτε στο σπίτι, μόνος, και ούτε σε εσένα. Είμαι κι εγώ άνθρωπος. Και ξεπέρασα τα όριά μου προ πολλού μαζί σου. Τέλος. Νισάφι. Το κόβω με τα πόδια για όπου με βγάλει. Με το παλιό νούμερο. Κάνω 1-2 τηλέφωνα, βρίσκω παρέα και συμπόνια. Ακούω τα μπινελίκια της αρκούδας από όλους. Και έχουν απόλυτο δίκιο. Ο μεγάλος μαλάκας ήμουν. Έδωσα και αξία. Ξενοκοιμάμαι. Δεν αντέχω για κάποιον ανεξήγητο λόγο να γυρίσω στο σπίτι. Δεν θέλω. Κάπου έσκισα το δάχτυλο του ποδιού μου και με τρελαίνει στον πόνο. Νιώθω σαν τον Σιδηρόπουλο στο να μ’ αγαπάς, ίσως η ασχήμια μου να φύγει, μόλις πλυθώ και ξυριστώ. Να βγω και έξω; Μπα, όχι, ποτέ ξανά. Μόνο εκεί που πρέπει με όσους πρέπει. Κομμένο το αλκοόλ μαχαίρι. Απομεινάρι του παλιού μου εαυτού και νιώθω όλο το κορμί μου να πονάει λες και με δέρνανε. Ξυπνάω μεσημέρι. Αναρωτιέμαι τι ώρα είναι. Που ξύπνησα; Δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω. Και δεν έβλεπα εσένα στον ύπνο μου. Έβλεπα κάποια άλλη που με πλήγωσε. Και την συγχώρεσα γιατί μου ζήτησε μια πραγματική συγνώμη. Γιατί δεν έφταιγα εγώ για ότι πέρασε. Κι όμως τα πλήρωσα εγώ. Όλο το βράδυ ένιωθα ένα ρίγος στην πλάτη μου. Λες και κοιμόμουν με κάποιο νεκρό στο πλευρό μου. Να ιδρώνω, να σκάω και το ρίγος, να παραμένει εκεί. Μία και κάτι. Ανάβω τσιγάρο. Κοιμήθηκα με τα ρούχα και τα παπούτσια. Απομεινάρι του εαυτού μου πια. Θέλω να κάνω μπάνιο, να αλλάξω, να χαλαρώσω με την μουσική μου. Αδύνατο. Δεν μ’ αφήνει ο εαυτός μου να επιστρέψω. Γυρνάω από δω κι από κει κάνω ότι δεν σε σκέφτομαι…

Χτυπάει το κινητό μου. Είσαι εσύ. Το μυαλό μου κάνει χίλιες στροφές, η καρδιά μου φτερουγίζει. Πετάει. Δεν το σηκώνω. Εκεί να χτυπάς. Μου το είπα. Τελειώσανε τα ψέματα. Σ αγαπάω και δεν το αλλάζει τίποτα αυτό. Μόνο που δεν έχω άλλη αντοχή να σκοτώνω τον εαυτό μου για μία αγάπη που ποτέ δεν άξιζε. Δεν πρόκειται να το σηκώσω, δεν θέλω να σε δω. Μία αναπάντητη κλήση. Ας είναι. Μέχρι να ενεργοποιήσω το καινούριο. Και μου μπαίνουν ιδέες. Αν μάθεις το καινούριο να είσαι σίγουρη πως θα μάθω από πού το πήρες, και θα το ξαναλλάξω. Όσες φορές κι αν χρειαστεί. Μέχρι να καταλάβεις ότι στην ζωή μου πλέον δεν χωράς. Και δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να σου δώσει άλλο χώρο. Με σκότωσες. Δεν πρόκειται να σου επιτρέψω να το ξανακάνεις.

Βολτάρω. Στην γύρα. Τραγουδάω στον δρόμο και με κοροϊδεύουν. «Παλιοκαψούρη». Ναι ρε, είμαι. Και το χαίρομαι. Αλλά τελείωσαν όλα. Και δεν αφήνω τον εαυτό μου να ξαναπέσει πάλι πίσω εκεί που ήμουν. Στο ρεζίλι που έγινα. Μιλάω με φίλους. Βλέπω κόσμο. Γυρνάω. Δεν θέλω να σε δω πουθενά. Δεν θέλω να σε ακούσω. Δεν θέλω να σε σκέφτομαι. Σ’ αγαπώ και σε σιχαίνομαι, δεν θα μπορούσες να έχεις γίνει κάτι χειρότερο από αυτό που είσαι. Τίποτα δεν είναι χειρότερο από αυτό. Μακάρι κάποια στιγμή να καταλάβεις τι έχασες, όχι για να εκτιμήσεις και να γυρίσεις. Αλλά για να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Εγώ από χθες, δεν είμαι πια εκεί. Ποτέ ξανά. Μόνο μπροστά.

Όσο περνάνε οι ώρες σκέφτομαι όλο και λιγότερο εσένα και όλο και περισσότερο εμένα. Δεν ερωτευόμαστε πάντα τα κατάλληλα άτομα. Να και η δική μου η περίπτωση. Το λάθος άτομο. Τόσα χρόνια. Τόσο πόνο. Τόσα ψέματα. Φεύγω. Κάνω αναστροφή και όπου με βγάλει. Και αυτή την φορά, την δεύτερη φορά δεν πρόκειται να ξανακάνω το ίδιο λάθος με εσένα. Δεν μετανιώνω για ότι έχω κάνει. Μου έμαθε πολλά. Και μου δείχνει τον εαυτό μου, χρόνια πριν, στην ίδια ακριβώς κατάσταση. Πρόταση γάμου σου έκανα τι άλλο ήθελες από μένα; Μάλλον να παίξεις. Εντάξει λοιπόν κέρδισες. Κέρδισες. Μα ξέχασες ένα πράγμα από αυτά που σου έμαθα κορίτσι μου. Ο χαμένος τα παίρνει όλα. Και ο χαμένος είμαι εγώ.

Κουράστηκα να το παιδεύω μαζί σου. Δεν πρόκειται να βγάλει κανέναν μας πουθενά. Για κανενός παιχνίδι. Μπαίνω στον πειρασμό να παίξω ακόμη μια παρτίδα μαζί σου. Που και πάλι θα είμαι χαμένος. Ξέρεις να χτυπάς πολύ καλά κάτω από την ζώνη. Και εγώ είμαι τίμιος, δεν μπορώ. Τελειώσαμε. Γυρίζω σπίτι. Μπορώ να γυρίσω σπίτι.

Μπαίνω μέσα στο σπίτι και δεν υπάρχει πια τίποτα που να σε θυμίζει. Εκτός από το σπασμένο μου κινητό. Και τον παλιό μου αριθμό. Εν καιρώ κι αυτά καλή μου, εν καιρώ. Δεν έχω τσιγάρα. Σκέφτομαι να το κόψω. Σκάω χαμόγελο, ποιόν κοροϊδεύω; Κανένα, θα πάω να πάρω τσιγάρα. Και δεν αμφιβάλλω πια, είμαι σίγουρος ότι δεν πρόκειται να γυρίσω πίσω. Πουθενά δεν θα με βρεις. Στείλε μου πακέτο. Το πρόβλημά μου σήμερα, αύριο θα είναι δικό σου. Δεν σου έχω θυμώσει. Ούτε σε μαλώνω. Απλά άλλαξα. Για εμένα. Για τον εαυτό μου. Και για όσους μείνανε δίπλα μου. Για όσους πονάνε να με βλέπουν έτσι. Και δίνω μεγαλύτερη αξία σε αυτούς απ’ ότι σε σένα. Έμαθα. Με σκληρό τρόπο. Όπως τα πάντα στην ζωή μου. Με τον δύσκολο τρόπο.

Δεν ξέρω αν τα πράγματα είναι καλύτερα έτσι. Δεν ξέρω πόσο καιρό θα είμαι στην εντατική. Μα ξέρω ότι ανένηψα. Και ότι δεν πρόκειται να χαλαστώ ξανά έτσι. Είπα κάποτε ότι ποτέ ξανά δεν θα γίνω έτσι για καμία γυναίκα στην ζωή μου. Νομίζω πως ήρθε ο καιρός να το κάνω. Πάω για τσιγάρα.

Γυρίζω μέσα σε μια ήρεμη πόλη. Μεσάνυχτα. Ανάβω τσιγάρο. Εισπνέω το δηλητήριο. Σαν εκείνο που με κερνούσες εσύ με κάθε σου μήνυμα. Με κάθε σου λέξη. Με κάθε σου χάδι. Το απολαμβάνω. Είναι κάτι που κάνω γιατί το γουστάρω. Το αγαπάω. Όπως κι εσένα. Το τσιγάρο δεν με πρόδωσε ποτέ. Θέλω σαν χαζός να πιώ κάτι. Μπύρα. Κρασί. Τεκίλα ακόμα καλύτερα, να μην θυμάμαι τίποτα αύριο, αλλά όχι. Όχι. Ποτέ ξανά. Το σπρώχνω στο πίσω μέρος του μυαλού μου και προχωράω. Συνεχίζω ακάθεκτος, λες και δεν θα τελειώσουν ποτέ οι μπαταρίες. Χτυπάει το κινητό μου. Εσύ πάλι; Όχι. Για έξω. Ευχαριστώ πολύ δεν θα πάρω, είμαι εκτός, λέω για να γλυτώσω το έξω, και βασικά για να γλυτώσω τον εαυτό μου από τον πειρασμό του αλκοόλ. Αύριο μεσημέρι για καφέ. Κανονίστηκε. Κλείνω, βάζω το κινητό στην τσέπη και ξαναχτυπάει.

«Βλαμμένα παιδιά, τι ξεχάσανε πάλι» σκέφτομαι, και βλέπω ότι είσαι εσύ. Όχι δεν σου κάνω την χάρη. Αθόρυβο. Ξανά και ξανά. Έρχεται μήνυμα, το διαγράφω δεν θέλω καμιά επαφή μαζί σου πια. Το κλείνω και συνεχίζω. Νιώθω την αξιοπρέπειά μου και τον εγωισμό μου να ανεβαίνουν ένα τι παραπάνω και χαίρομαι για την μεταστροφή μου. Ελπίζω να είναι ειλικρινής και να μην με προδώσει ο εαυτός μου για ακόμη μια φορά. Το πιστεύω πραγματικά. Περνάω από την γέφυρά μου. Ποτέ ξανά εκεί. Νιώθω σαν να ξανακούω το δεν μας συγχωρώ. Χάνομαι έχω παραισθήσεις. Σταματάει η μουσική σκαλώνω. Βγαίνει μια γκόμενα από ένα στενό, μιλάει στο κινητό της. Τρόμαξα. Δεν γίνεται αυτό. Και ξαφνικά όλη η μαγεία που υπήρχε μέσα μου χάθηκε. Στηρίχτηκα πολύ σε αυτήν την μαγεία της αγάπης. Και τώρα πια δεν υπάρχει ίχνος μέσα μου. Αισθάνομαι κενός. Και τόσο ζωντανός. Όσο δεν θα μπορέσεις ποτέ να φανταστείς. Κάνω μεταβολή, γυρίζω σπίτι. Πιστεύω ότι τελικά θα ησυχάσω. Δυο μέρες μόνο τραγουδάω. Δυο μέρες μόνο ήταν. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. Κι όμως κι αν λύγισα γι ακόμη μια φορά, είμαι ακόμη ζωντανός. Δεν περιμένω να αναστηθώ αυτήν την φορά. Πιάνω παγκάκι, απολαμβάνω ένα τελευταίο τσιγάρο πριν φτάσω σπίτι. Τόσο απλά κάηκες μέσα μου. Όσο απλά καίγεται και ένα τσιγάρο μου. Τώρα ήταν η κατάλληλη στιγμή να σε καπνίσω, τώρα το κάνω. Δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα δικό μας. Όλα ήταν μου και σου. Κοινό κανένα. Και βλέπω. Το πάζλ συμπληρώνεται μόνο του πλέον. Δεν υπάρχει επιστροφή.

Και ξαφνικά το πάζλ συμπληρώθηκε. Και μπήκαν όλα τα χαμένα κομμάτια. Όλα τα λόγια σου. Όλα τα ψέματά σου. Τα υποτιθέμενα δάκρυα. Τα παρακάλια. Τα λόγια των φίλων. Οι αλήθειες τους που δεν δέχτηκα ποτέ. Οι συμβουλές. Η συμπαράσταση. Και το παραλήρημα. Δεν άξιζε αυτό το πάζλ μία. Δεν αξίζει να το κρεμάσω στον τοίχο μου. Κάδο. Και παραμένει εκεί.

Βάζω το κλειδί στην κλειδαριά. Πάω για ύπνο. Είμαι κομμάτια. Και είμαι πεπεισμένος, ότι θα είναι, ίσως, ο πιο ήρεμος ύπνος στην μέχρι τώρα ζωή μου.

Η Τελευταία Καληνύχτα

2011-12-31T23:59:00.000+02:00

Ναι, ηλίθια γυναίκα, σ’ αγαπάω ακόμα. Ποτέ δεν σταμάτησα να σ’ αγαπάω. Αλλά έμαθα να αγαπάω και τον εαυτό μου πια. Κι αυτό σου χαλάει όλα τα σχέδια. Να τα πάρουμε με την σειρά; Γιατί αυτή είναι κυριολεκτικά η τελευταία καληνύχτα που πρόκειται να ακούσεις από εμένα.

Καταρχάς, δεν παλεύεσαι και το ξέρεις. Και μην μου πεις όχι. Κάτσε και σκέψου κάθε λέξη που υπάρχει εδώ. Μπορεί να αργήσεις να καταλάβεις κάποια πράγματα, άλλα είναι για το καλό σου. Δεν θα μιλήσω «άσχημα», ούτε θα αναφέρω το παρελθόν και ιστορίες. Ούτε καν θα απολογηθώ. Δεν μετανιώνω για τίποτα, και αυτό το ξέρεις εσύ, καλύτερα από όλους.

Έχεις μάθει να ζεις λάθος. Τουλάχιστον για μένα. Και αυτό μου κάνει κακό. Και κατ’ επέκταση, κακό, έκανα, μέχρι και σήμερα σε όσους μου έκαναν κακό. Τώρα πια με αφήνουν παγερά αδιάφορο. Ζητάς; Πόσα ζητάς; Και ποτέ δεν δίνεις τίποτα. Δεν σε κατηγορώ, κάθε άλλο. Τον εαυτό μου κατηγορώ, γιατί θα μπορούσα να σου είχα δώσει την χαριστική βολή εδώ και πολύ καιρό. Δεν το έκανα γιατί πολύ απλά δεν το θεωρούσα σωστό. Και δεν το κάνω γιατί ακόμη το θεωρώ λάθος. Διάβασε παραπάνω, παγερά αδιάφορος. Αλλά πρέπει να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα…

Η ανεκδιήγητη συμπεριφορά σου, με κάνει να νιώθω σαν αμαξάκι ενός παιδιού. Να κοπανάω στους τοίχους με ιλιγγιώδη για μένα ταχύτητα. Αλλά δεν το κατάλαβες ποτέ. Ούτε όταν μιλούσα λογικά. Ούτε όταν έβριζα. Ούτε καν όταν με έβλεπες να γίνομαι κομμάτια. Ψέματα. Σάπια λόγια. Κούφιες υποσχέσεις. Αναποφασιστικότητα. Απέτυχες παταγωδώς κάθε φορά να κάνεις το πιο απλό: Να μοιραστείς την ζωή σου μαζί μου. Και αυτό τα γκρέμισε όλα.

Δεν υπήρχε ποτέ εμπιστοσύνη. Δεν υπήρχε ποτέ επικοινωνία. Με έκανες να νιώθω σαν τον μαλάκα της όλης υπόθεσης. Πόσες φορές; Κάτσε και μέτρα… Και μετά τι; Τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια. Ατέρμονος βρόγχος, που τρέχει τις ίδιες καταστάσεις ξανά, ξανά και ξανά. Κάποια στιγμή κουράστηκα και στο είπα. Αλλά όχι. Δεν το κατάλαβες ούτε τότε, ούτε τώρα. Και δεν νομίζω να μπορέσεις ποτέ να το καταλάβεις.

Ότι είχα να πω, το έχω ήδη πει, αμέτρητες φορές, σε αμέτρητες συζητήσεις. Τα λόγια μου πηγαίνανε πάντα στο πουθενά. Και οι πράξεις μου, που κανονικά έπρεπε να σε κάνουν να καταλάβεις, στο κενό. Συνέχισες, και συνεχίζεις να ζεις την ζωή σου αποκομμένη και μετά από όλα αυτά θέλεις να το συνεχίσεις. Εσύ εκεί, κι εγώ εκεί. Μια ζωή στο σκοτάδι. Μια ζωή δικαιολογίες. Μια ζωή το «λάθος timing» σωστά;

Περάσανε τα χρόνια και κουράστηκα. Και έμαθα πλέον με τον δύσκολο τρόπο να αγαπάω τον εαυτό μου. Δεν διέγραψα και ούτε πρόκειται να διαγράψω το παρελθόν μου, αυτό μου έχει μείνει για να αποφεύγω τα κακώς κείμενα όπως όλη αυτή η ιστορία. Αλλά ξέφυγα πια από εκεί.

Δεν πρόκειται να ξαναγυρίσω πίσω, τους λόγους τους ξέρεις. Και πλέον ότι και να γίνει με αφήνει, πως το έγραψα παραπάνω; Α ναι, παγερά αδιάφορο. Γιατί κουράστηκα να δίνω ψυχή με αντάλλαγμα πόνο. Να δίνω αλήθειες με αντάλλαγμα ψέμα. Να δίνω ζωή με αντάλλαγμα θάνατο. Να δίνω την πραγματικότητά μου με αντάλλαγμα υποκρισία.

Μάθε λοιπόν, πως πλέον δεν είμαι το παιχνιδάκι σου για να παίζεις. Και μεγάλωσε λίγο, δεν είσαι πια μπέμπα να μην σου χαλάμε τα χατίρια. Μην παίζεις με τους ανθρώπους, και πάνω απ όλα με τα συναισθήματά τους. Και μάθε να σέβεσαι την ζωή των άλλων όπως θέλεις κι εσύ να σέβονται την ζωή σου, κάτι που πλέον σου απέδειξα με τον πιο ειδεχθή τρόπο.

Αυτή λοιπόν είναι η τελευταία μου καληνύχτα. Κράτα την καλά μέσα στο μυαλό σου…

Για πόσο ακόμη;

2011-12-31T14:27:00.001+02:00

Παραμονή πρωτοχρονιάς απόψε. Και για πόσο ακόμη θα συνεχίσεις να είσαι στο ίδιο παραμύθι; Μην μιλάς, δεν σου επιτρέπεται. Σε ξέρω καλύτερα και απ την παλάμη του χεριού μου, μην νομίζεις ότι δεν σε πιάνει τίποτα. Ξέρω που ακριβώς να σε χτυπήσω, ασχέτως αν τόσο καιρό δεν το κάνω. Ερώτηση πρώτη: Που χάθηκες πάλι; Αφού ξέρεις ότι αυτή η ιστορία δεν θα σε οδηγήσει πουθενά γιατί το παλεύεις ακόμη; Υπάρχουν πολύ καλύτερα πράγματα εκεί έξω. Κι εσύ επιμένεις να είσαι στα σκουπίδια, αφού εσύ επέλεξες να τα αποκαλείς έτσι. Καλά να λες ψέματα στους γύρω σου. Αλλά και σε μένα; Χα, δεν μ’ αγγίζεις, στο ξαναλέω και θα στο χτυπάω μέχρι να φύγεις από αυτόν τον κόσμο, σε ξέρω καλύτερα κι απ την παλάμη του χεριού μου.

Με κατηγορείς γιατί σ αφήνω να γκρεμίζεσαι μέσα σε μια απέραντη θλίψη, να τρέχεις πάνω σε αδιέξοδα, να μην μπορείς να ανασάνεις. Ξέρεις ότι δεν θέλω να ανακατευτώ. Εσύ έλεγες ότι οι δυνατοί, σκέφτονται με το μυαλό τους, και όχι με την καρδιά τους. Δεν το χρησιμοποίησες ποτέ. Ξεφτίλισες τον εγωισμό σου ρε, στο ξανάπα, ξύπνα! Συνεχίζεις να επιλέγεις να ζεις σε μια κατάσταση που μαθηματικά σε οδηγεί στην θλίψη και γιατί παρακαλώ; Επειδή πιστεύεις ότι αγαπάς. Λάθος φίλε μου. Δεν σου το επιτρέπω εγώ να αγαπάς το λάθος άτομο πλέον. Και να το δεις, εδώ να σαι και να το δεις, που θα το τελειώσω εγώ, όλο αυτό το παραμύθι.

Τόσα χρόνια δεν βαρέθηκες ρε; Αν τα ψέματα που είχες ακούσει ήταν χρυσάφι, τώρα θα σουν ο Ωνάσης. Με την αδιαφορία που εισέπραξες τόσα χρόνια μοιάζεις με παιδάκι απ την Ρουάντα. Μην σου πω κι απ την Ουγκάντα. Τι να κάνουμε ρε φίλε, να πάρουμε τηλέφωνο τους γιατρούς του κόσμου για την πάρτη σου; Αν όλα αυτά που έχεις δώσει τόσα χρόνια ήταν ευρώ, τώρα το έλλειμμα σου θα σε οδηγούσε όχι απλά σε χρεωκοπία, αλλά στο μεγάλο κραχ του ’29. Παρ το χαμπάρι, αυτή την φορά δεν σε αφήνω εγώ να πέσεις μέσα στα σκατά. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Και έχω τον τρόπο. Και το ξέρεις. Και το θυμάσαι. Δεν είναι να σωπαίνεις, μα ούτε και να γελάς.

Τι φοβάσαι ρε; Ότι δεν θα πας παρακάτω; Μπα δεν νομίζω. Παρακάτω θα σε σουτάρουμε όλοι μαζί, για να λες και δικαιολογημένα ότι είναι μπάλα κι αν σε πάρει από κάτω (…) επιλογή σου να μείνεις ή να φύγεις. Εγώ την φυγή την έζησα τόσες φορές για να μείνεις εσύ κάπου. Λες τώρα να μην μπορώ να αντιστρέψω τους ρόλους; Γελασμένος είσαι, δεν έχεις δει την δύναμη του δικού μου εγωισμού. Και πρέπει να μάθεις γιόκα μου, πως ότι θέλω, πάντα το παίρνω.

Στην τελική να σου πω πόσο Βλάκας, με κεφαλαίο βήτα είσαι; Είσαι τόσο βλάκας, που νομίζεις ότι και εγώ και οι φίλοι σου είμαστε οι κακοί και σου λέμε πέντε πράγματα για το κακό σου. Θα κάνεις πάλι του κεφαλιού σου και θα είσαι σπασμένος με τους φίλους σου γιατί προσπαθήσαμε όλοι μαζί να σε προστατεύσουμε από οτιδήποτε κακό, και θα γυρίσεις πίσω σαν κλαμένο σκυλί όταν φας ακόμη μια κλωτσιά στα πλευρά; Μπα. Είσαι τόσο μαλάκας, που εκεί που πρέπει να βάλεις μπροστά τον εγωισμό σου δεν το κάνεις, και το κάνεις εκεί που δεν πρέπει. Τι να σου πω; Τι; Πονάει που χρησιμοποιώ τα λόγια σου; Καλά θα κάνεις να το συνηθίσεις. Τελείωνέ το. Γιατί θα το τελειώσουμε εμείς. Με τον πλέον χειρότερο τρόπο.

Νομίζεις ότι είσαι κάποιος; Ότι είσαι σημαντικός; Ότι δεν ξέρω κι εγώ τι; Ένα τίποτα είσαι ρε. Ούτε καν κάτι. Ούτε καν. Και με την συμπεριφορά σου αδειάζεις ακόμη περισσότερο, και για την κατάντια που κατηγορείς εσύ, θα αρχίσουν να κατηγορούν κι εσένα. Και τότε θα ξεκινήσει ο πόνος. Και ο εγωισμός σου, ο περιβόητος που είναι; Αλλού; Ρε, άντε γεια. Ξεκόλλα, μπορώ να σε χτυπάω με αλήθειες μέχρι την Δευτέρα Παρουσία. Θέλεις ένα δείγμα αλήθειας; Μια μικρή δόση, της αλήθειας που δεν δέχτηκες ποτέ σου; Σκοτώνει μικρέ η αλήθεια. Αλλά αποτοξινώνει. Γιατί δεν είσαι παρά ένα ακόμη junkie της Ελπίδας. Η χειρότερη επινόηση των ανθρώπων. Το χειρότερο ναρκωτικό. Ελπίζεις ότι τα πράγματα θα ξαναγίνουν όπως ήταν κάποτε για να μπορέσεις να ξαναχρωματίσεις τις αναμνήσεις που σου έχουν τυπωθεί ασπρόμαυρα στο μυαλό. Στα κλέψανε τα χρώματα ρε, παρ το χαμπάρι!

Και για πες μας τώρα; Τι έχεις περάσει; Που ήταν τα θέλω σου; Που πήγε ο εγωισμός σου; Που ήταν η ζωή σου; Πουθενά! Ακριβώς εκεί! Πιστεύεις ότι μπορεί να αλλάξει κάτι όσο συνεχίσεις να συμπεριφέρεσαι έτσι; Όχι φίλε. Δεν πρόκειται. Γιατί έχεις χαραχτεί ανεξίτηλα ως ο Μαλάκας Μια Ζωή. Και δεν πρόκειται να αλλάξει. Τα πάντα ρει, μηδέποτε κατά τ’ αυτό μένειν; Ούτε καν. Ειδικά με το συγκεκριμένο άτομο. Δηλαδή τι πρέπει να γίνεται; Να φτάνεις οριακά, να ανοίγεις την δικλείδα ασφαλείας, να ακούς «Ο Ίδιος Άνθρωπος» και να πίνεις μέχρι να πέφτεις κάτω; Ξεκόλλα! Και ξύπνα επιτέλους. Δεν μπορείς να είσαι ο μαλάκας της υπόθεσης μέχρι το τέλος.

Και τώρα που είπα τέλος, χα, πάρε ακόμη ένα. Έχεις πει το τέλος τριάντα δύο εκατομμύρια φορές. Νισάφι! Έλεος! Ήμαρτον! Το σιχαθήκαμε! Τέλος, κι άντε πάλι. Και ξανά. Και ξανά. Και ξανά. Δηλαδή ρε μάστορα να σου κάνω μια ερώτηση; Τα υπόλοιπα τέλη (όχι τα κυκλοφορίας βλακάκο) πώς τα είπες και τα εννόησες έτσι; Τέλος, γκαπ, αλλού! Σε είδα και αγαλλίασε, η ψυχή μου δεν μπορώ να πω, αλλά έστω, η ψυχή μου. Εγωισμός μπροστά και τέλος, «Πακέτο και στην μάνα σου». Και τώρα όχι τέλος δεν μπορείς να πεις, πνίγεσαι μόνος σου σε μια μικρή κουταλιά νερό. Και μισοάδεια μάλιστα. Κάθεσαι και σκας για καταστάσεις που δεν έχουν επίλυση. Τετραγώνισε τον κύκλο καλύτερα ρε. Πιο γρήγορα θα ξεμπερδέψεις.

Πόσο δύσκολο είναι να πατάς το κόκκινο κουμπάκι στο τηλέφωνό σου κάθε φορά που χτυπάει; Πόσο δύσκολο είναι να αγνοήσεις τα μηνύματα; Πόσο δύσκολο να διαγράψεις; Να μην στείλεις χρόνια πολλά την πρωτοχρονιά; Να μην πεις ένα καλό λόγο; Να μην ρωτήσεις; Να μην ψάξεις; Θυμάσαι τι σου είπε κάποτε κάποιος που πονούσες γι αυτό και άλλα τόσα; «Άντρας είσαι; Αρχίδια έχεις; Γράψτα και προχώρα!» Προχώρα. Εδώ δεν έχει μείνει τίποτα να ζήσεις. Τίποτα να αξίζει. Τίποτα να αγαπήσεις. Τίποτα απολύτως.

Εκδίκηση; Δεν χρειάζεται. Η ζωή την παίρνει από μόνη της. Εσύ το ξέρεις καλύτερα από μένα έτσι; Και σ’ αντάλλαγμα ότι παίρνει, το τσακίζει. Θες να συνεχίζεις να τσακίζεσαι; Βρίσκεις κάποια αρρωστημένη ηδονή όταν σε πατάνε; Δεν νομίζω να σ’ αρέσει. Οπότε γιατί συνεχίζεις; Σ’ αρέσει να ακούς ψέματα; Και πάλι δεν νομίζω. Γιατί μένεις στα ψέματα; Εξήγησέ μου.

Θέλω να το δώ να τελειώνει όλο αυτό το σκηνικό. Και να πας μπροστά. Να μην είσαι μια σκιά του εαυτού σου. Να είσαι εσύ. Για να μπορέσεις να συνεχίσεις χωρίς να υπάρχει κάτι να σε στοιχειώνει στο παρελθόν. Τα περισσότερα σκουπίδια τα πέταξες. Άλλο ένα σκουπίδι. Ακόμη ένα ενοχλητικό παράσιτο μέσα στην ζωή σου. Πέταξέ το κι αυτό. Δεν είναι δύσκολο. Δεν θέλει πολύ θέληση και εγωισμό. Και αν σε λυγίζουνε τα παρακάλια και τα κλάματα, «Άσε τα κλάματα και κοίτα με κατάματα, δεν είσαι άξια να κλαίς εσύ για μένα». Δεν τίθεται θέμα λύπησης. Ούτε εγωισμού. Ούτε θέλησης να φύγεις. Το μόνο σου θέμα, είναι να μπορέσεις να συνεχίσεις να ζεις χωρίς φαντάσματα σε αυτή τη ζωή. Θέλεις; Η θα συνεχίσεις να ζεις σαν το φάντασμα όπως κάποτε; Να σου θυμίσω; Ηρώων Πολυτεχνείου. Με ένα πακέτο τσιγάρα. Με τα αθλητικά σου και μια ρετσίνα στο χέρι. Αμέτρητα βράδια, αμέτρητα χιλιόμετρα. Σαν την άδικη κατάρα. Χωρίς ζωή. Χωρίς ψυχή. Χωρίς να θέλεις να πας παρακεί. Χωρίς να θέλεις να εγκαταλείψεις ότι σε κομματιάζει λίγο – λίγο καθημερινά. Στο ξαναλέω, μάζεψέ τα και φύγε. Δεν υπάρχει κάτι πλέον εκεί. Και δεν πρόκειται να υπάρξει. Αγάπη είναι να δίνεις, πάνω απ όλα ένα κομμάτι του εαυτού σου. Το πήρες ποτέ; Ποτέ. Κατανόηση έλαβες; Όχι. Τα θέλω σου πάντα παραγκωνισμένα σωστα; Ω ναι. Που πας, δεν βλέπεις τις πινακίδες, γκρεμός είναι μπροστά και θα φουντάρεις. Και τρέχεις και πολύ ανάθεμά σε. Πάτα φρένο, κάνε στροφή 180 μοιρών και γύρνα πίσω. Εκεί που πρέπει να είσαι. Και όχι στο χείλος του γκρεμού. Γιατί θα σ’ οδηγήσει στον θάνατο. Και δεν το ξαναπερνάμε αυτό. Κατάλαβες;

Ελπίζω να βάλεις μυαλό. Ελπίζω να αλλάξεις όσα σε πληγώνουν. Ελπίζω να μην χρειαστεί να στα ξαναπώ. Να μην ανοίξω το στόμα που περαιτέρω. Ελπίζω σήμερα να παίξουν οι πραγματικοί τίτλοι τέλους. Την τελευταία φορά δεν με άκουσες, και δες τον εαυτό σου. Εξισώνεται με τα σκουπίδια που εσύ αποκαλείς σκουπίδια. Θες να είσαι με τα σκουπίδια; Πρόβλημά σου εγώ εκεί μέσα δεν σ’ αφήνω.

Χρειάζεται να το υπογράψω, μπα, δεν νομίζω…

Que no me veas que te suplico y me niego que existe

2011-12-30T17:14:00.005+02:00

(Τίτλος: Να μην με δείς να σ' ικετεύω, και αρνούμαι να υπάρχω)

Κάπου το έχουμε χάσει το παιχνίδι, γενικότερα και ειδικότερα. Κολλάει το μυαλό και δεν ξέρω το γιατί. Γιατί, μια απ τις πλέον χρησιμοποιημένες λέξεις, καθώς (είδες, δεν έγραψα γιατί) θέλω να αιτιολογώ το κάθε τι.

Τέλος πάντων δεν είναι εκεί το θέμα. Με πιάνει και γράφω αυτές τις μέρες τα πάντα όλα. Και δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί. Έτσι απλά μου βγαίνει και δεν ξέρω πλέον αν είμαι ή δεν είμαι καλά. Δεν ξέρω τι θέλω, απ την μία επιζητώ την μοναξιά, και απ την άλλη θέλω να βλέπω κόσμο. Είμαι ότι να ναι το ξέρω.

Σήμερα με έπιασε, μετά από πολύ καιρό να γράψω κάτι στα ισπανικά. Που δεν το συνηθίζω, για μένα είναι μια γλώσσα που καλώς ή κακώς δεν συγκρίνεται με τα ελληνικά σ’ ότι μπορεί να βγάζει εκφραστικά. Αλλά είναι τελείως διαφορετικό όταν μπορείς να τα διαβάσεις…

Cierro los ojos y lo veo, este brillante color

que me llenaba las noches, pero tiene dolor

No sé a donde voy, y en todas partes te veo

No recuerdo quien estoy, no puedo despertarme

Te he perdido y lloro, y pretendo que vivo,

Que no me veas que te suplico, me niego que existo

No te busco, me duele, he estado cansado

Vas a encontrar la verdad, cuando me tengas olvidar

Intento que escape, de mi cabeza y alma

Intento que salga, de tu corazón y abraza

No puedo dejarte, No puedo que viva

No puedo abrazarte, y me niego que existe

He visto nuestra vida

Κλείνω τα μάτια και βλέπω, αυτό το λαμπερό χρώμα

που με γέμιζε τις νύχτες, αλλά είχε πόνο

Δεν ξέρω που πάω, και παντού σε βλέπω

Δεν θυμάμαι ποιος είμαι, δεν μπορώ να ξυπνήσω

Σ’ έχω χάσει και κλαίω, και προσποιούμαι ότι ζω

Να μην με δεις να σ’ ικετεύω, αρνούμαι ότι υπάρχω

Δεν σε ψάχνω, πονάω, έχω πια κουραστεί

Θα την βρεις την αλήθεια, όταν θα με ξεχάσεις

Προσπαθώ να αποδράσω, απ το μυαλό και την ψυχή μου

Προσπαθώ να φύγω, απ την καρδιά και την αγκαλιά σου

Δεν μπορώ να σ’ αφήσω, δεν μπορώ να ζω

Δεν μπορώ να σ’ αγκαλιάσω, και αρνούμαι να υπάρχω

Έχω δει την ζωή μας

Έχω δει την ζωή μας.

Κάπου εδώ έχει χαθεί η ουσία και παραμένουμε σ ένα νόημα που δεν έχει πια σημασία, κι επειδή με πιάνει είπα να το γράψω. Τώρα για όσους γνωρίζουν ισπανικά, και η σύνταξη και το νόημα είναι λίγο ότι να ναι. Σημασία έχει πάντα το feeling. Έστω και ποιητικό. Ποτέ δεν έβλαψε κανέναν.

Το επόμενο επεισόδιο

2011-12-29T18:03:00.001+02:00

Πέμπτη, επεισόδιο, 2494. Ακριβώς. Σκέψου κάτι μεταξύ Λάμψης, Καλημέρα Ζωή και δεν ξέρω και γω τι άλλο παίχτηκε τόσα χρόνια συναπτά. Δηλαδή αυτή η σειρά δεν έχει τέλος. Και το πρόβλημα είναι ότι δεν έχει και σειρά. Δεν φτάνει που μου την δίνουν οι γιορτές, έχω και τ’ άλλα στο μυαλό μου. Να δω πότε θα βάλουν μυαλό κάποιοι άνθρωποι και θα καταλάβουν αυτό που λέει μια πολύ καλή μου φίλη, «Το ότι επειδή μιλάτε και σας ακούμε, δε σημαίνει ότι είναι υποχρέωσή μας να σας πάρουμε και στα σοβαρά!» (Πέστα να αγιάσει το στόμα σου!)

Είναι παράξενες αυτές οι μέρες, γυρνάνε πολλά στο μυαλό μου. Αλλά το μόνο που μπορώ να πω, Μάκης Τσετσένογλου, από το «Όλα είναι δρόμος». Μας έδειξε τον δρόμο. Ημίθεος και βάλε ο δικός σου. Και δηλαδή ερωτώ εγώ τώρα, που είμαι χαζός και δεν καταλαβαίνω. Είναι δύσκολο για κάποιους να καταλάβουν ότι όταν θέλουν κάτι σ’ αυτή την ζωή πρέπει να δώσουν κιόλας;

Ότι δίνεις, παίρνεις. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Και ότι έδωσα, το έδωσα. Απλόχερα, χωρίς να ζητήσω κάτι. Πλέον δεν έχω κάτι άλλο να δώσω. Τουλάχιστον όχι σε όσους δεν αξίζουν. Αυτοί που αξίζουν, ξέρουν και ποιος είμαι. Ξέρουν πόσα μπορώ να κάνω, και πόσα μπορώ να δώσω. Οι υπόλοιποι, αν θέλουν να με μάθουν, ας προσπαθήσουν να με διαβάσουν. Δεν βγάζεις τα γράμματα; Μάθε αραμαϊκά! Δεν είναι δικό μου πρόβλημα (πλέον) και δεν πρόκειται να καθίσω να σκάσω για τον οποιονδήποτε αδαή, και επίτηδες χρησιμοποιώ τη λάθος λέξη εδώ, δεν θέλει να αντιληφθεί τις καταστάσεις.

Έχω ένα μυστήριο χαμόγελο στο πρόσωπό μου αυτή τη στιγμή. Περίεργο. Αυτό το, δεν πρόκειται να καταλάβεις ποτέ, τι ακριβώς σκέφτομαι; Κάποιοι κατάφεραν να δούνε τι κουβαλάνε οι άλλοι στο κεφάλι. Γιατί απλά δεν ενδιαφέρονται μόνο για τον κώλο τους; Rewind.

Δεν θα καταφέρεις ποτέ να έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου επειδή απλά αυτό θέλεις για τον εαυτό σου. Πρέπει να του το δείχνεις. Να τον καταλαβαίνεις. Να τον μαθαίνεις. Να τον ακούς. Και φυσικά πρέπει να ισχύει και το ανάποδο. Αλλιώς τα πράγματα είναι προβληματικά. Και δεν έχει αξία. Δεν πα να σαι ότι είσαι, να προσπαθήσεις όσο θέλεις. Δεν πρόκειται να καταφέρεις τίποτα. Γιατί δεν είσαι πραγματικά εκεί για κάποιον. Είσαι μόνο για την πάρτη σου. Και έτσι χαλάνε όλα.

Κανείς, δεν είναι κτήμα κανενός. Κανένας δεν έχει αφεντικό. Κανένας, δεν μπορεί να ανεχτεί να τον πατάνε. Και όταν κάποιος είναι για την πάρτη του, συνήθως, κάνει τα προαναφερθέντα. Και έχει καρότα στ’ αυτιά. Λέω συνεχώς τα ίδια πράγματα με διαφορετικά λόγια. Και οι λέξεις έχουν τόση αξία κι έννοια όση θέλουμε εμείς να τους δώσουμε.

Διαφημίσεις. Και συνεχίζουμε

Θα συνεχίσεις να μου λες τα ίδια αβάσιμα πράγματα. Θα περιμένεις, ελπίζοντας στην επιστροφή. Μα δεν υπάρχει επιστροφή. Γιατί η κατάσταση δεν αλλάζει. Απλά διαιωνίζεται. Θα μου πεις ότι το μόνο που θέλω είναι να μαλώνω. Μα, δεν κατάλαβες ποτέ ότι μονός καυγάς δεν είναι δυνατόν να υπάρξει. Και για να μην υπάρξει καυγάς, πρέπει κάποιος να κάνει πίσω. Βάσει των παραπάνω, αυτών δηλαδή που σου είπα πριν τις διαφημίσεις και έτσι όπως θα έπρεπε να είναι κάποια πράγματα, θα έπρεπε, κάπου να κάνει πίσω ο ένας και κάπου ο άλλος. Αλλιώς, αυτός που κάνει μόνιμα πίσω, θα τον πάρει η κατηφόρα. Και όπως έχουμε ξαναπεί, δεν είναι ρόδα, είναι μπάλα, κι αν σε πάρει η μπάλα… Το αφήνω εδώ με την μπάλα, και το συνεχίζω λέγοντας ότι και δρομολόγιο να το κάνω σ αυτήν την ζωή πήγαινε – έλα, πήγαινε –έλα, έχει γίνει κουραστικό, γιατί όλα γύρω αλλάζουν. Εσύ, ποτέ.

Φλασιά στο χθες, στο προχθές, στο κάποια χρόνια πίσω, στον πληγωμένο εγωισμό μου και στο άντε και γαμήσου. Διερωτώμαι το γιατί. Είναι τόσο απλό και τόσο δυσνόητο την ίδια ακριβώς στιγμή…

Διαφημίσεις, με το μεγάλο φινάλε να πλησιάζει…

Σε λυπάμαι, ορίστε, χάρηκες που το άκουσες; Σε λυπάμαι που έχεις φτάσει να ζεις τόσο μίζερα. Να μην ξέρεις τι θέλεις. Να μην ξέρεις τι κάνεις. Να μην αφήνεις τους άλλους να σε αγαπήσουν. Να πληγώνεις από επιλογή να είσαι μόνιμα μόνο για τον εαυτό σου και για κανέναν από όσους λες ότι αγαπάς. Αυτή η λέξη στο στόμα σου ηχεί σαν παράφωνη, ξεκούρδιστη ορχήστρα. Τόσο άσχημα. Δεν ξέρω αν έμαθες ποτέ σου να αγαπάς κάτι διαφορετικό από τον εαυτό σου, και πλέον δεν με νοιάζει και να το μάθω. Ούτε με νοιάζει να σε μάθω, ούτε να σου δείξω, ούτε να σε διδάξω. Από λύπηση είμαι εκεί κάθε φορά για να ακούω τα κλαψουρίσματά σου και να λέω δεν γαμιέται. Κάποτε είπα το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Το τρις; Το τετράκις; Μήπως έχεις χάσει λίγο την μπάλα; Τι, μόνο την μπάλα; Το γήπεδο ολόκληρο και την ΠΑΕ έχεις χάσει. Πήγαινε και παίξε Δ’ Εθνική, εκεί σε παίρνει ακόμη να τα κάνεις αυτά τα οποία κάνεις.

Κι όσο για εμένα; Μετά από κάτι που άκουσα χθες, με χάλασε αρκετά μπορώ να πω, αλλά ναι, δίνω σημασία στα λόγια των ατόμων που αξίζουν για εμένα, σταματάω να λυπάμαι. Και δεν θέλω τίποτα. Ούτε κατανόηση, ούτε συμπάθεια, ούτε συμπόνια, ούτε αγάπη, ούτε τίποτα. Δεν έχω κάτι να δώσω, δεν θέλω να βοηθήσω και πραγματικά δεν με νοιάζει. Ούτε ο Φώσκολος δεν έχει τραβήξει τόσο τα έργα του. Εγώ γιατί;

Για κανένα απολύτως λόγο. Έχω φτάσει σε άλλα επίπεδα. Και πλέον ντρέπομαι για όσα δεν έχω κάνει, και έπρεπε να τα είχα κάνει. Τα διορθώνω τώρα. Ένα πράγμα κάθε φορά.

Και κάτι τελευταίο. Είναι κατάντια, να παρακαλάς να σου δώσουν λίγη αγάπη, λίγη προσοχή και λίγη κατανόηση. Και είναι χειρότερη κατάντια να υπάρχουν άτομα που στα δίνουν, αυτά κι ακόμη περισσότερα, κι εσύ να τους κερνάς κλωτσιές στα πλευρά με κάθε ευκαιρία. Εκεί κατάντησες. Στον μπλε κάδο που υπάρχει σε κάθε δρόμο. Τον κάδο ανακύκλωσης. Στο χέρι σου είναι να βγεις. Όχι στο δικό μας.

Μην γράφεις, μην τηλεφωνείς

2011-12-29T06:00:00.000+02:00

Μου έχουν τελειώσει τα τσιγάρα και ο καφές. Για ακόμη μια φορά. Και σαν άνθρωπος που είμαι κι εγώ, τι παράξενο, βαριέμαι να σηκωθώ από την καρέκλα και να πάω να αγοράσω. Θα μου πεις, πόσο δύσκολο είναι, να σηκωθείς από μια καρέκλα, να κατέβεις δυο λεπτά και να γυρίσεις πίσω; Υπερβολικά. Στόχος άπιαστος αυτή την στιγμή.

Χαζεύω γενικότερα το χριστουγεννιάτικο κλίμα. Και το δέντρο. Και την οθόνη του υπολογιστή. Και τα βιβλία μου. Και τον κώδικά μου. Τις αναμνήσεις μου. Πού ξέρω. Πρέπει να με πιάνουν πάλι τα υπαρξιακά…

Κάπου μέσα σε ένα χαλασμό, βρίσκω ακόμη λίγη δύναμη να πατήσω τα πλήκτρα του πληκτρολογίου. Ένα ένα. Μονό με τον δεξί δείκτη. Τραγικό. Κοιτάω στο facebook. Υπάρχει κόσμος μέσα και δεν θέλω να μιλήσω με κανέναν. Στο Skype τα ίδια. Το κινητό χτυπάει για έξω και το γειώνω. Λίγη χαλάρωση και λίγη ηρεμία θέλω. Τίποτα παραπάνω. Αλλά και τίποτα λιγότερο.

Τελευταία τζούρα καφέ. Κάτι λίγα τελευταία τρίμματα από καπνό, πάλι το τσιγάρο θα είναι σκέτο χαρτί. Έτσι να το κάψουμε για το εφέ. Γιορτές…

Σκέφτομαι να βάλω τα παπούτσια μου και να βγω έξω να περπατήσω. Με τις ώρες. Μέχρι που να μην με κρατάνε τα πόδια μου. Να ξελαμπικάρει λίγο το μυαλό μου. Και μετά τι; Τίποτα. Έχω 85 πράγματα στο κεφάλι μου (φυσικά και υπερβάλλω) και δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Θέλω να ακούσω μουσική αλλά δεν ξέρω τι. Και ο μόνος ήχος εδώ και ώρες, είναι η δόνηση του κινητού ανά τακτά χρονικά διαστήματα και το πληκτρολόγιο. Προσπαθώ να συγκροτήσω τα κομμάτια του εαυτού μου. Πάμε λίγο μουσική. Χμ, Fragile Dreams από Anathema; Για αρχή. Καλή επιλογή.

Είμαι στην φάση που βλέπω την ζωή μου σαν ταινία. Του Αγγελόπουλου. Απλά δεν προσπαθώ να την καταλάβω. Την παρακολουθώ. Η τουλάχιστον έτσι λέω. Νιώθω σαν τον κεντρικό ήρωα σε κοινωνική ταινία, σαν να μην βλέπουν τα μάτια μου, και να μην ζει το μυαλό μου. Σαν ένας τρίτος. Παρατηρητής. Απ’ έξω. My fragile dreams would be broken… Θα φτιάξω playlist. Να έχω να ακούω ρε παιδί μου… Άστο, πάω για τσιγάρα. Κι αμφιβάλλω αν θα γυρίσω.

Παίρνω κινητό, βάζω ακουστικά, το I think I’m paranoid από Garbage στο repeat να παίζει ακατάπαυστα και το κόβω πεζός για το κέντρο. Να με βαρέσει λίγο ο αέρας. Δεν δίνω σημασία σε κανέναν και σε τίποτα. Κόσμος έξω περπατάει. Μόνοι τους. Ζευγάρια. Παρέες. Πέτυχα και κάποια που δεν ήθελα να χαιρετίσω. Στα σκατά, αλλάζω πεζοδρόμιο. Γαμώ τις γιορτές μου και το κλίμα το εορταστικό. Δεν γουστάρω, δεν μιλάω τι δεν κατάλαβες; Χτυπάει το κινητό, I took the wrong road, that led to the wrong tendencies, και λέω πόσο δίκιο έχει ο καλλιτέχνης. Σφήνα στο πρώτο στενό δεξιά και σφήνα αριστερά στα καπάκια.

Πάω στο πρώτο περίπτερο που βρίσκω. Γράφω εν κινήσει. Όσο μπορώ με το Τ9. Ο περιπτεράς σπασμένος είναι, άνετα, απ τον τρόπο που μου πέταξε τα ρέστα, μου ήρθε να του πω καλωσόρισες στο κλαμπ μεγάλε. Στρίβω τσιγάρο…

Και δεν γαμιούνται όλα λέω εγώ ρε; Σιχτήρι, δεν αξίζει. Περπατάω άσκοπα και άδικα. Σαν την άδικη κατάρα. Για την πάρτη μου. Ούτε η πρώτη φορά είναι, ούτε η τελευταία. «Σε μια λίμνη στην άκρη του κόσμου». Κατεβαίνω προς τα κάτω. Παλαιολόγου, κοντά στην Βόλου έχει μια γέφυρα. Πάω να αράξω.

Κάνω ένα τσιγάρο, ατενίζοντας τα τραίνα. Αυτή η πεζογέφυρα μ’ αρέσει. Χαλαρότης. Ηρεμία. Κοιτάω προς Λάρισα μεριά. Δεν έχει πολύ λαό ο σταθμός, όμορφα. Να πάρω καφέ; Μπα, δεν πειράζει θα γυρίσω σπίτι να πιω ένα.

Πάει το τρένο χάθηκε, και μαζί μ’ αυτό κι οι οποιεσδήποτε τάσεις φυγής. Επιβίωση. Μαγεία…

Μαγεία να γυρίζω στο σπίτι και να χαλαρώνω, αργάμιση με μια κούπα καφέ στο χέρι. Να αγναντεύω τον μπαγιάτικο κόσμο, το πεθαμένο πάρκο, σε μια νεκρή εποχή. Και να καταριέμαι την τύχη μου και το λάθος timing της. Πάντα σε διαφορετική ώρα πέφταμε ο ένας πάνω στον άλλον. Πάντα σε ένα λάθος timing. Άτυχος; Όχι δεν θα το έλεγα. Μάλλον αδιάφορος. Γιατί δεν μπορώ να αλλάξω το παρελθόν, το παρόν δεν το ζω σωστά, και το μέλλον, μαλλον είναι ημιπροδιαγεγραμμένο. Ότι είναι να έρθει, θα έρθει, και δεν θα μπορέσει να γίνει διαφορετικά.

Η συνέχεια, στο επόμενο επισόδειο…

Επετειακό

2011-12-28T22:00:00.000+02:00

Τρίγωνα... Κάλαντα... Σκόρπισαν παντού... Χιόνια στο καμπαναριό... που σκατόκρυο σημαίνουν! Για ακόμη για ακόμη μια χρονιά είναι Χριστούγεννα. Τα μισώ τα Χριστούγεννα. Κατά ένα παράδοξο τρόπο, δεν ξέρω γιατί, κάθε Χριστούγεννα είμαι σκνίπα. Θα μου πεις, γιατί τις άλλες μέρες τι είσαι ρε φίλε; Ε εντάξει. Απλά δεν ξέρω γιατί με πιάνει έτσι κάθε που Χριστουγεννιάζει...

Και ξαναλέω. Μάλλον περιμένουμε το Ραγκναροκ. Ή κάτι παρεμφερές. Δεν εξηγείται αλλιώς. Πιάνω τον εαυτό μου να είναι ένα περιπλανώμενο τσίρκο για άλλη μία φορά σ αυτήν την ζωή. Στην οποία παρεμπίπτοντος δεν υπάρχω. Όχι ίσως, σίγουρα, φταίει που ξανάνοιξα το παλιό, χιλιογραμμένο και χιλιοδιορθωμένο βιβλίο. Μόνο που ετούτη τη φορά δεν υπάρχει τίποτα άξιο προκοπής και ανάγνωσης. Είναι σαν να διαβάζω το One Frozen Mind για εκατοστή φορά. Απλά θυμάμαι τα πάντα και γελάω με κάποια μαργαριτάρια του στυλ "Ούγκ Μόγληδες!".

Δεν ξέρω τι λένε για το πνεύμα των Χριστουγέννων, εμένα πάντως δεν με πιάνει. Δεν φταίει η κρίση και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Και βασικά, δεν με νοιάζει να μάθω και τι φταίει. Άντε να περάσουνε μπας και ηρεμήσω λίγο και σκεφτώ καθαρά. Το τι μέλλει γενέσθαι. Το παρακάτω και το παραπέρα. Κόλλησε το μυαλό χριστουγεννιάτικα και δεν σκέφτομαι καθαρά.

Δεν ξέρω γιατί άνοιξα πάλι μια ιστορία, να διαβάσω, την οποία την ξέρω απ έξω κι ανακατωτά. Δεν ξέρω αν μ' αρέσει πλέον. Δεν ξέρω αν αξίζει, και πάνω απ όλα δεν ξέρω αν θ' αντέξω. Σκέφτομαι ότι κάποια πράγματα καλώς ή κακώς πρέπει να τελειώσουν. Κι όσο με τρώει ένα σαράκι πού υπάρχει, μάλλον τα πράγματα δεν θα βαίνουν καλώς.

Παραφράζοντας το "Ξέφυγα", Τελικά ξέφυγα, γύρισα πλάτες και συνεχίζω να βαδίζω μαζί με τα καταραμένα Lucky Strike και τα Nike μου. Άγνωστο το που θα πέσω, άγνωστο πως θα γυρίσω. Ξέφυγα, κι έφυγα. Λυπάμαι χάσατε, και το παιχνίδι ήταν, είναι και θα είναι δικό μου. Και αυτήν την φορά ξέφυγα. Από διαφορετικό πρόσωπο. Διαφορετική κατάσταση. Κάτι που πάλευα χρόνια να το κάνω. Να το λοιπόν που ήρθε κι αυτό με την σειρά του. Συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ άλλο να παλέψω με ένα αλησμόνητο παρελθόν που τόσο πολύ με πλήγωσε. Που μου στοίχησε πολλά. Δεν μπορώ να μπω σε μια τέτοια κατάσταση. Κι όμως το έκανα; Γιατί; Δοκιμάζω ακόμα τις αντοχές μου και τα όρια του εαυτού μου;

Όχι. Για κάποιους δυστυχώς, και ευτυχώς για εμένα, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Για να καταλάβεις ότι μια κατάσταση έχει τελειώσει, και όχι απλά δεν έχει κάτι να σου δώσει, είναι κάτι που δεν νιώθεις και δεν γουστάρεις, πρέπει να την δοκιμάσεις. Να δεις υπάρχει τίποτα; Δεν υπάρχει τίποτα; Γιατί για κάθε αρχή, υπάρχει κι ένα τέλος. Και αυτό μάλλον θα είναι το δικό μου ηχηρό και οριστικό τέλος. Μπορεί να πληγώσω κάποιους, εσκεμμένα. Κομμένες οι μαλακίες, αυτοί που πρέπει να πονέσουν θα πονέσουν. Κι όσοι θέλουν να μάθουν, καλό στους εαυτούς τους θα κάνουν. Εμένα προσωπικά με αφήνουν παγερά αδιάφορο οι καταστάσεις όλες... πλησιάζοντας το 2012...

Σοβαρά. Δεν ξαναλέω ότι θα είναι συναρπαστικό το '12, για κανένα απολύτως λόγο. Τα ίδια έκανα και πέρυσι, τα ίδια και πρόπερσι και σκατά δηλαδή. Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια. Μαλακίες. Μαλακίες. Μαλακίες. Κουράστηκα ρε και πάρτε το χαμπάρι. Ανοιγοκλείνω πόρτες. Παράθυρα. Και λοιπά κενά για να μπούνε κάποιοι άνθρωποι. Οι λάθος συνήθως. Μα τι άνθρωποι είναι αυτοί; Ούτε οι ίδιοι μπορούν να το καταλάβουν. Χάλια μαύρα. Και καθόμαστε μετά και σκεπτόμαστε τι και πώς και γιατί; Ρε άντε γεια. Σε όλους και σε όλα. Τα πάντα όλα πλέον. Βαράω κλωτσιές. Γιατί συνήθισα να πιστεύω ότι τα πράγματα θα γίνουν συναρπαστικά. Δεν γίνεται τίποτα συναρπαστικό αν δεν το κάνεις εσύ. Αν δεν βάλεις το χεράκι σου. Κι όπως έλεγα κάποτε, «την γυναίκα και το φαί, άμα δεν τα βάλεις χέρι, δεν σου βγαίνουν καλά».

Ναι πλέον βάζω χέρι. Και πόδι. Και ότι άλλο χρειαστεί. Για να καταλάβουν κάποιοι ότι δεν δύναμαι πλέον να ζω με τεχνητές αναπνοές. Δεν μπορώ να μου ρουφάνε το οξυγόνο. Δεν γουστάρω να μου κλέβουν μέρες. Ούτε καν στιγμές πλέον απ την ζωή μου δεν δίνω. Γιατί μεγάλωσα διαφορετικά. Και κατάλαβα. Άνοιξα τα μάτια, αλλά δεν κατάφερα να ξυπνήσω. Όχι δεν το κατάφερα. Μόλις τώρα ξύπνησα. Ίσως φταίει που άλλαξα αφύπνιση. Τώρα είμαι ζωντανός. Και ο κόσμος είναι εδώ. Ο κόσμος είναι τώρα.

Επετειακά γκάζια. Σε επετειακούς ρυθμούς. Επέτειος χωρισμού; Ποτέ. Bang, and pay the bill.

Άλλο ένα παραμύθι

2011-12-27T17:16:00.003+02:00

Πιστεύω και θα συνεχίσω να πιστεύω ότι με συνεννόηση, επικοινωνία και κατανόηση, όλα λύνονται. Υπερπηδάς όλα τα εμπόδια. Πας μπροστά. Και παρακάτω. Όταν λείπει η κατανόηση όμως, λείπουν κι όλα τα άλλα. Και εκεί ξεκινάει ένα άλλο παραμύθι. Μέσα σ ένα φανταστικό κόσμο. Που νομίζεις ότι όλοι μπορούνε μια ζωή να τρέχουν για σένα. Χωρίς να ξέρεις τι ακριβώς θες, από ποιόν και γιατί.

Αποδεικνύεται περίτρανα ότι αυτή η ζωή είναι ένα τεράστιο παζάρι. Δεν μπορείς να κερδίσεις τίποτα χωρίς να χάσεις κάτι άλλο. Δυστυχώς ή ευτυχώς έτσι είναι. Πρέπει πάντα να κάνεις πίσω σε κάποια πράγματα για να καταφέρεις κάτι. Πρέπει πάντα να πατάς πόδι στις σωστές στιγμές και όχι όποτε το θέλεις. Πρέπει να δίνεις, για να σου δώσουν και οι άλλοι. Και δεν ζητάς τίποτα, ποτέ κι από κανένα αν ξέρεις ότι δεν μπορεί να στο δώσει.

Όταν όμως τα πράγματα γίνονται έτσι, που οι ανθρώπινες σχέσεις καταντάνε κουραστικές, πιεστικές, φορτικές, ή οτιδήποτε άλλο κάποιος πρέπει να κάνει πίσω. Κι όταν κάνει ο ένας, ξέρεις πως τον αποκαλούν; «Ο Μια Ζωή Μαλάκας».

«Ο Μια Ζωή Μαλάκας», λοιπόν, είναι ένας τύπος που κάνει πάντα αυτό που του ζητάνε, εις βάρος του εαυτού του. Σε όλους τους τομείς. Κάποια στιγμή κάνει μπαμ και όλα αρχίζουν να στραβώνουν…

Μια φορά κι ένα καιρό, υπήρξα κι εγώ, όπως όλοι μας κάποτε και για κάποιους, αυτός ο τύπος. Και για λίγο καιρό όλα ήταν καλά. Πίστεψα ότι θα γίνω ευτυχισμένος, κάνοντας τους άλλους ευτυχισμένους. Και για λίγο καιρό ήταν έτσι. Ώσπου κάποια στιγμή ήρθαν τα προβλήματα. Και κανείς δεν ήταν χαρούμενος, γιατί σταμάτησα να κάνω χατίρια. Και μετά με πήρε η μπάλα. Γιατί δεν είναι ρόδα και δεν γυρίζει. Είναι μπάλα. Αν σε πάρει από κάτω την έκατσες.

Κάθομαι και σκέφτομαι πόσα έχουν γίνει άνευ λόγου και αιτίας. Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν μπορούσα πραγματικά να γράψω κάποιες αναμνήσεις στα παλαιότερα των υποδημάτων μου. Κι όμως δεν μπορώ. Δεν κατάφερα ποτέ να συγχωρήσω. Γιατί δεν είδα μεταμέλεια. Δεν υπήρξε ούτε μια πραγματική συγνώμη. Ούτε ένα πραγματικό δάκρυ. Μήτε μια πραγματική λέξη. Κάποιοι έχουν μαλώσει άσχημα με την αλήθεια και δεν ξέρω και τον λόγο. Ζούνε σε ένα κόσμο ψευδαισθήσεων. Νομίζουν ότι θέλουν να νομίζουν.

Οργή; Ναι. Οργή και μίσος. Αυτά μπορώ να τα βγάλω. Όχι πάνω σε κάποιους. Απλά από μέσα μου. Γιατί ξεκαθάρισα με τον εαυτό μου την θέση μου, και είδα την πουτάνα την ζωή. Δεν με νοιάζει τι σκέφτεται ο καθένας πλέον, από την στιγμή που δεν μπορεί να τεκμηριώσει τίποτα, διότι δεν δύναται να καταλάβει, την γενικότερη τάση ανταλλακτικότητας ανθρωπίνων συναισθημάτων, αναγκών, και συμπεριφορών, σ’ αυτή τη ζωή. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα σε αυτή τη ζωή, δεν μπορείς ποτέ να είσαι απόλυτα ικανοποιημένος. Μπορείς να κυνηγήσεις γι αυτά που θέλεις, και να ευτυχίσεις στην πορεία της απόκτησής των. Πάντα όμως κάτι θα σου λείπει.

Να σου κάνω περιγραφές; Να σου μιλάω; Να αλληγορώ γιατί σ’ αρέσει; Όχι πια, για κανένα απολύτως λόγο. Ειδικά όταν ακυρώνομαι έτσι, και όταν εγώ, ο εαυτός μου και τα θέλω μου μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα και πάμε με μείον ένα, μείον δύο, μείον τρία, μείον τέσσερα, άντε γεια τότε. Γιατί πρέπει άπαντες να κατανοήσουν το γεγονός ότι ο Μια Ζωή Μαλάκας έχει πεθάνει προ πολλού. Και μακάρι όσοι βρίσκονται σ αυτή την θέση να την εγκαταλείψουν. Πρώτα εγώ, μετά όλα τα άλλα.

«Σκληροί καιροί, μάθημα ένα. Μάθε να μην εμπιστεύεσαι κανένα», και ειδικότερα όσους σ’ έχουν πληγώσει στο παρελθόν και δεν έχουν μετανιώσει. Και δεν έχουν μετανιώσει γιατί δεν έχουν καταλάβει τι έχουν κάνει. Δεν καταλαβαίνουν γιατί αυτοί κοιτάνε την πάρτη τους. Εμείς, λοιπόν γιατί όχι; Η μαγεία βρίσκεται στην αλληλοκατανόηση. Λίγο εγώ, λίγο εσύ. Κι έτσι, είμαστε όλοι ευχαριστημένοι. Απαιτώ, ναι ρε, απαιτώ τον ουρανό με τ’ άστρα. Όχι επειδή κάποτε τον έδινα εγώ. Γιατί έτσι έμαθα και έτσι θέλω να ζω. Μπορώ πάντα να μετριάσω τις απαιτήσεις μου. Γιατί να το κάνω όταν από τα τέσσερα πράγματα που ζητάω δεν γίνεται κανένα; Για κανένα απολύτως λόγο!

«Σκληροί καιροί, μάθημα δύο. Αυτά που δεν έμαθες ποτέ στο σχολείο». Υπάρχει κάτι που λέγεται, ένστικτο αυτοσυντήρησης. Είναι αυτό που αυτή τη στιγμή που πεινάω με κάνει να μην βαριέμαι να θέλω να μαγειρέψω. Ένστικτο αυτοσυντήρησης. Αυτό που με κάνει να σταματάω να λέω ψέματα στον εαυτό μου γιατί αδυνατούσα να πιστέψω κάποιες καταστάσεις, κάποια λόγια και κάποιες πράξεις. Και θα μου πεις γιατί; Δεν ξέρεις; Ω ναι φυσικά και ξέρω. Και ήξερα. Μόνο που αν δεν παίξεις, δεν θα χάσεις. Κι αν δεν χάσεις, δεν θα γίνεις καλύτερος ποτέ. Μα ποτέ.

Χαμένοι και κερδισμένοι, μπλεγμένοι σε ένα παραμύθι για να δούμε τι; Και να βρούμε τι; Δεν έχω χάσει κάτι, δεν ελπίζω, δεν πιστεύω και δεν με νοιάζει το τι μέλλει γενέσθαι. Δεν πα να γίνει ότι θέλει; Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Τσακ στη μέση. Γιατί κάποια στιγμή λες αρκετά. Και τελειώνει εκεί.

Συνοψίζω, για να συνεχίσω. Κάποιοι μάλωσαν με την αλήθεια. Λένε μεγάλα λόγια και κουβέντες που δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να υποστηρίξουν. Με καμία πράξη. Και ουδέποτε πρόκειται.

Μέρος Δύο: Καληνύχτα Μαλάκα. Και πέρα απ την πλάκα, ναι ρε, καληνύχτα μαλακά. Διότι πρέπει να κοιμηθεί κι αυτός, και μάλιστα μόνιμα. Γελιούνται οικτρά όσοι, πιστεύουν ότι πάντοτε θα υπάρχει ο Μαλάκας Μια Ζωή εκεί τριγύρω, για να κάνει το θέλημά τους. Μέγιστο πρόβλημα παρουσιάζεται, όταν ο εν λόγω μαλάκας, πάρει ανάποδες, και αρχίσει να κάνει τα ίδια. Ίσως και χειρότερα. Και δεν τίθεται ποτέ ζήτημα εκδίκησης. Είναι πάντα ένας τρόπος για να αποδείξεις σε κάποιους, ότι την συμπεριφορά που έχουν απέναντί σου, μπορείς να την ασπαστείς κι εσύ. Και τότε. Γελάει καλύτερα όποιος γελάσει τελευταίος. Και συνήθως ο συνειδητοποιημένος μαλάκας γελάει πάντα τελευταίος, έχοντας, πολλά παραπάνω χαρτιά να παίξει. Χτυπάει πάντα εκεί που πονάει, κερνάει πόνο και το παίζει χαζός.

«Σκληροί καιροί, μάθημα τρία. Αυτός ο κόσμος έχει τ’ όνομα βία». Ισχύει. Όταν περνάς από τέτοιες δύσκολες φάσεις και καταστάσεις, όταν κάποιοι γυρίζουν τα πάντα τούμπα για να καταφέρουν να πετύχουν το δικό τους σκοπό χωρίς να σκέφτονται τι, ποιος και γιατί, ναι τότε, η βία είναι μια λύση. Η ψυχολογική πάντα. Μην κάνεις αυτά που δεν θες να σου κάνουν. Ούτε καν. Κάνω μόνο όσα μου έχουν κάνει. Κουράστηκα να είμαι ο καλός της υπόθεσης. Κουράστηκα να μην με αφήνουν να πάω μπροστά κάποιες αρρωστημένες καταστάσεις. Και έτσι, πάω μπροστά. Με πολλά γκάζια. Έτη φωτός.

Αλλάζει μόνο αυτός που μαθαίνει από τα λάθη του. Μεταμελεί μόνο αυτός που κατάλαβε πραγματικά τι έχασε. Και συγχωρεί, ο Θεός. Εγώ όχι. Δεν αξίζουν την συγχώρεση κάποιοι. Αν την θέλουν, ας την πάρουν από αλλού. Από εμένα όχι. Γιατί ότι έγινε, έγινε, και δεν θα μπορούσε να έχει γίνει διαφορετικά.

Overlapping Vertices...

2011-12-20T14:03:00.000+02:00

Vertex (Latin: peak; plural vertices or vertexes): an angle point of any shape or angle.
to Overlap: To lie over and partly cover something.

Για του λόγου το αληθές, το σωστότερο θα ήταν να γράψω Overlapping Primitives. Μόνο που έτσι χάνεται όλο το νόημα... Λέγοντας Overlapping Vertices, εννοούμε, ότι δύο πολύγωνα που σχεδιάζονται σε μια οθόνη πέφτουν το ένα μέσα στο άλλο ενώ βρίσκονται στον ίδιο χώρο. Στην ουσία είναι σαν δυο τρίγωνα που αλληλοκαλύπτονται και δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποιό είναι μπροστά και πιο ειναι πίσω...

Η ψευδαίσθηση της τρίτης διάστασης οπτικά, γίνεται όταν μπορούμε να ξεχωρίσουμε πιο αντικείμενο είναι μπροστά απο κάποιο άλλο. Έτσι, κοιτάζοντας κάπου μπορούμε να καταλάβουμε πόσο μεγάλο είναι κάτι, και το κυριότερο, πόσο μακριά βρίσκεται. Στην παραπάνω περίπτωση, είναι σαν να υπάρχουν δύο αντικείμενα που προσπαθούν να καταλάβουν τον ίδιο χώρο ταυτόχρονα, και επιπροσθέτως προσπαθούν το ένα να μπεί μπροστά στο αλλο.

Εν πάσει περιπτώσει κανονικά όταν σχεδιάζουμε ένα τρίγωνο θέλουμε τρία σημεία. Όσες και οι πλευρές του τριγώνου. Οταν σχεδιάζουμε δύο τρίγωνα θελουμε έξι σημεία. Και σαφώς αυτό που σχεδιάζουμε πρώτο θα μπεί πίσω και αυτό που σχεδιάζουμε δεύτερο θα είναι μπροστά. Προσπάθησε να σχεδιάσεις δυό τρίγωνα, που το ένα να είναι μέσα στο άλλο, βάψε το ένα μπλέ και το άλλο κόκκινο. Αυτό που έβαψες δεύτερο θα είναι και αυτό που θα φαινεται (Και μην το κάνεις με τίποτα νερομπογιές και γίνει μοβ αχταρμίξ).

Όταν όμως σχεδιάζεις αυτά τα τρίγωνα εξήντα φορές το δευτερόλεπτο, κάπου χάνει το μάτι σου, και αρχίζουν οι ψευδαισθήσεις οτι το πρώτο τρίγωνο κάποιες φορές είναι μπροστά και κάποιες φορές πίσω. Και αυτό γιατι το μάτι δεν μπορεί να δεί τόσο γρήγορα (κι έτσι φιλαράκι μου βλέπεις τηλεόραση)...

Και εδώ έρχεται ένα απο τα αγαπημένα μου, βλέπε, Η Παραβολη του Προγραμματιστή.

"Σχεδιάζοντας δύο αλληλοκαλυπτώμενα τρίγωνα με διαφορετικό χρώμα προσπάθησε να καταλάβεις πιό πρέπει να είναι μπροστά και πιο πρέπει να είναι πίσω, χωρίς να σε μπερδεύει η ανάμειξη των αποχρώσεων που άθελα η ίριδά σου φτιάχνει..."

Λοιπόν, ας το γυρίσουμε λίγο στα μαθηματικα. Θυμάσαι κάτι βλακείες που μαθαίναμε στο σχολείο με κάτι f(x)=2x και μετά τα σχεδιάζαμε; Ναι, ναι πολύ καλα. Σχεδιάζαμε τα αποτελέσματα της συνάρτησης σε ένα καρτεσιανό επίπεδο. Καρτεσιανό (απο τον Rene Descartes, για να ανοίγουμε και καμιά εγκυκλοπέδια) και επίπεδο διότι είναι σε δύο διαστάσεις. Όσες μπορεί να δεί και το μάτι σου.

Τώρα, αν προσθέσουμε ακόμη μιά διάσταση, το επίπεδο γίνεται χώρος (πολυεπίπεδο μέρος), και μπορούμε να σχεδιάσουμε σε τρείς διαστάσεις. Κι έτσι κάθε σημείο έχει τριδιάστατες συντεταγμένες (x,y,z) και έρχεται η απλούστατη λύση στο προβλημά μας. Πολύ απλά μπορούμε να βάλουμε το ένα τρίγωνο μπροστά και το άλλο πίσω, και σχεδιαστικά ισοδύναμο με το να σχεδιάσουμε το δευτερο τρίγωνο στην πίσω σελίδα του τετραδίου, δηλαδή σε ένα άλλο επίπεδο. Το ποιό θα είναι μπροστά πλέον είναι καθαρά δική μας επιλογή...

Βγαίνοντας απο την οθόνη, και κοιτόντας οπουδήποτε για ενα δευτερόλεπτο, συνειδητοποιούμε οτι ναι, πέρα απ την πλάκα το κάθε τι έχει την θέση του στο χώρο. Και μερικοί έχουμε συνηθήσει τοσο πολύ τα πράγματα μέσα στο χώρο που ακομη και σε απόλυτο σκοτάδι μπορούμε να ξέρουμε τι είναι που. Το πρόβλημα έρχεται πάντα όταν δεν έχουμε συνειδητοποιήσει οτι δεν ζούμε σε ένα επίπεδο. Ζουμε σε ένα χώρο. Και θέλουμε τον χώρο μας. Μιλώντας κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Όσο κι αν θέλουμε να εξισώσουμε κάποια πράγματα στην ζωή μας και να μοιραστούμε τον χώρο μας, τον χρόνο μας, και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, δεν γίνεται. Δεν μπορεί να υπάρχουν δυο πράγματα που να καταλαμβάνουν τον ίδιο χώρο την ίδια ακριβώς στιγμη. Στην πραγματική ζωή ειναι αδύνατο. Και προγραμματιστικά, σχεδιάζοντας γραφικά, βλέπουμε "σκουπίδια" (η ορολογία όταν "σπανε" τα γραφικά). Έτσι εμείς αποφασίζουμε τι θα πάει μπροστά και τι πίσω. Ποιος θα καταλάβει ποιόν χώρο και τι θέλουμε έμεις να βλέπουμε.

Προσπάθησα πολλές φορές να μοιραστώ πολλά πράγματα και να τα βάλω στον ίδιο χώρο. Είτε τα θέλω μου, είτε την ψυχή μου, είτε το χρόνο μου, είτε τον χώρο μου, είτε οτιδήποτε άλλο. Μόνο που ποτέ δεν κατάφερα να τα εξισώσω απόλυτα με το άτομο που τα μοιραζόμουν. Όσο κι αν ήθελα να το καταφέρω είδα οτι η πιο απλή λύση, να ξέχωρίσω καποια πράγματα και να τα βάλω μπροστά και άλλα πίσω, είναι και η πιο επώδυνη. Κι έμαθα. Με άσχημο τρόπο, διδάχτηκα. Οτι πρώτα πάω εγώ και ο εαυτός μου και μετά όλα τα άλλα.

Από τότε λοιπόν, προσπαθώ να σχεδιάζω τον εαυτό μου τελευταίο σε μιά εικόνα για να είναι πάντα μπροστά σε μιά προοπτική. Μα κι αυτό αποδείχθηκε λάθος. Είναι φύση αδύνατο να ξεμένεις πάντα πίσω, για να μπορείς να πείς οτι είσαι μπροστά. Συνέχισα να κάνω σχεδιαστικά λάθη. Να επικαλύπτω καταστάσεις και πρόσωπα για να μπορώ να είμαι πάνω απ όλα.

Κι έτσι κατέληξα σε κάτι που δεν είναι το καλύτερο, μα είναι το σωστότερο. Σχεδιάζω πρώτα εμένα, πάντα σε πρώτο πλάνο. Και όσα θέλω να υπάρχουν γύρω μου. Αλλα πίσω μου δέν υπάρχει τίποτα. Και αν με αφαιρέσεις θα βρείς μόνο το λευκό του καμβά. Γιατι ότι έγινε, έγινε. Και δέν θα μπορούσε να έχει συμβεί διαφορετικά. Black & White για τις αναμνήσεις, γιατί έχουν πολύ καλύτερη ευκρίνεια και επ' ουδενί δεν με νοιάζει τι χρώμα θα έχουν. Και το γκρί καλό ειναι. Και έντονα χρώματα για ότι ζω και αναπνέω. Μέχρι κι αυτά να γίνουν μιά ανάμνηση, και το πλήρωμα του χρόνου να τους δώσει ένα γκρίζο τόνο μαζί με όλα τα υπόλοιπα που έχει πάρει.

Το καλύτερο είναι πάντα το χειρότερο. Το σωστότερο πάντα βρίσκεται κάπου ενδιάμεσα...

Μια νέα αρχή

2011-12-08T21:58:00.001+02:00

Και σήμερα λοιπόν, πέφτουν οιτίτλοι τέλους. Και ξεκινάει μια νέα αρχή. Κάθε αρχή και δύσκολη. Κάθε αρχή καιμια νέα μάχη. Χαμένη ή κερδισμένη δεν έχει σημασία. Έμαθα πια. Ότι η μόνηνικητήρια κίνηση, είναι το να μην παίξεις το παιχνίδι. Έτσι θα είσαι πάντανικητής. Αλλά δεν αξίζει. Για κανέναν απολύτως λόγο. Κι έτσι λοιπόν συνεχίζω ναπαίζω το παιχνίδι, πάντα κερδισμένος. Γιατί ο νικητής πάντα παίρνει κάτι. Κι οχαμένος τα παίρνει όλα. Όταν είναι πραγματικά χαμένος. Μόνο και μόνο η εμπειρίατης αποτυχίας και της ήττας είναι ανεκτίμητη.

Ξαναδιαβάζοντας τις παραπάνωσελίδες, είδα πως εξελίχθηκα μέσα σε ενάμιση χρόνο. Πως άλλαξα πολλά απ ταπιστεύω μου, τις συνήθειές μου και τις πράξεις μου. Την υπομονή μου. Και με τομαγικό ραβδί μου έδιωξα πέρα σχεδόν όλα όσα με πλήγωναν. Είναι σαν να διαβάζωέναν άλλον άνθρωπο. Να ζω έναν άλλον άνθρωπο. Να ξεφεύγω. Χωρίς προσπάθεια αυτήτη φορά. Χρειάστηκε απλά να ανοίξω τα μάτια μου και να δω καθαρά. Κι όταν είδατο πάζλ συμπληρωμένο κατάλαβα…

Κανένας δεν αλλάζει πραγματικάόταν δεν αλλάζει για τον εαυτό του. Όταν δεν συμβιβάζεται με το δικό τουπαραλήρημα. Όταν δεν μπορεί να ξεφύγει από τα φαντάσματα του παρελθόντος τουκαι πάνω απ’ όλα όταν και ο ίδιος δεν θέλει πραγματικά να πάει μπροστά. Μεόνειρα και στόχους. Είπα εδώ και πολύ καιρό ότι θέλω να κάνω τατουάζ. Ε ναιλοιπόν, αύριο, είναι η μεγάλη μέρα. Είναι η πράξη που προσωπικά για μέναδηλώνει μια νέα αρχή. Γιατί τα λόγια χωρίς πράξεις για αντίκρισμα είναιανάλαφρος αέρα.

Όχι, δεν είναι η επανάστασή μου.Ούτε καν η ανάσταση μου. Voy atallar mi nombre, en mi piel, para darme cuenta de que una causa tan hermosa esdar cuenta… (Θα χαράξω το όνομά μου,στο δέρμα μου, για να καταλάβω ότι το καλύτερο πράγμα είναι να καταλαβαίνεις…)Υπάρχουν πολλοί λόγοι γι αυτήν μου την πράξη που είναι προσωπικά προσωπικοί,και όχι απλά προσωπικοί, τους οποίους δεν πρόκειται να μάθει ποτέ, κανένας καιπάνω απ όλα για κανέναν απολύτως λόγο.

Δεν νομίζω να έχω να πω κάτιπαραπάνω που να έχει ουσία. Ούτε να ανακυκλώσω κάποιο από τα ήδη προαναφερθένταθέματα. Είμαι αυτός που είμαι. Άλλαξα για την πάρτη μου. Και προσπαθώ, μέρα μετην μέρα, για το καλύτερο. Ακόμη κι αν χάνω τον δρόμο μου πολλές φορές, ακόμηκι αν παραμένω άνθρωπος, σε σημεία και καταστάσεις που δεν πρέπει.

Κυνηγάω τα όνειρά μου. Γιατίκανείς δεν θα καταφέρει να μου τα κλέψει ποτέ. Κι ένα τέλος εποχής που ήρθεσιγά – σιγά με τον καιρό. Γράφουμε τον επίλογο λοιπόν ε; Έτσι ακριβώς είναι ταπράγματα. Τον επίλογο. Με ένα μπούμερανγκ που δεν θα καταφέρει να το πιάσεικανείς, και το δικό μου το χέρι μετά από τόσα σπασίματα έχει μάθει πλέον.

Από την παλιά ζωή; Ναι έχουνμείνει μερικά πράγματα αδιευθέτητα. Κι αυτά, εν καιρώ. Γιατί έμαθα, με πολύσκληρό τρόπο, να μην χαρίζω κάστανα. Και είναι η πρώτη φορά που δεν νιώθωκουρασμένος με ηλίθιες και χαζές καταστάσεις. Γιατί δεν επιτρέπεται πλέον να μαγγίξουν. Ούτε επιφανειακά.

Το One Frozen Mind θα συνεχίσει να είναιεδώ. Σιγά – σιγά όλα θα γίνουν. Και δεν τ’ αφήνω πια. Για μένα ήταν έναστήριγμα, πέραν των ανθρωπίνων. Μια κουβέντα με την ψυχή μου. Ένα ημερολόγιοπαράνοιας.

Ένα παραλήρημα της πραγματικήςζωής, που το ζω κάθε μέρα. Κι αυτό με κάνει να νιώθω πραγματικά ζωντανός…

Υστερόγραφο: Δεν πιστεύω στηντύχη. Ότι πέρασε ήταν ήδη γραμμένο να έρθει. Κι ότι έρχεται, είναι απλά δικήμου επιλογή να το περάσω. Μια ακαθόριστη γραμμή λες και κάποιος την πέρασε μεφίλτρο θόλωσης στο Photoshop.Το θέμα είναι ότι υπάρχει. Τελειώσαμε με το κατοστάρι. Τώρα θα δούμε τι έχει τομενού. Μαραθώνιο; Σκυτάλη 4 επί 100; Άλμα εις μήκος; Ποιος ξέρει.

El futuro, es un destino, que no se destine a midestino.
(«Το μέλλον, είναι ένας προορισμόςπου δεν προορίζεται για το πεπρωμένο μου»)

Ασυμβίβαστη

2011-12-08T21:41:00.001+02:00

Υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα.Μισώ, ναι κυριολεκτικά μιλάω, μισώ να με παίρνουν τηλέφωνο στις τέσσερεις ταξημερώματα, άνευ λόγου και αιτίας. Υπάρχει λόγος που δεν κλείνω το κινητό μουτα βράδια και που δεν το έχω στο αθόρυβο και αυτός σαφώς δεν είναι για να μεπάρουν να μου πουν ότι άπλα ήθελαν να με ακούσουν.

Σπάζομαι (λες να κοπώ πουθενά;)γιατί δεν έχω σκοπό να αλλάξω κινητό για κανέναν και για τίποτα, και γιατίκάποιοι, δεν έχουν σκοπό να καταλάβουν πόσο εκνευριστικό είναι να πετάγεσαιστον ύπνο και να ακούς μαλακίες.

Ο λόγος που έχω το κινητό στοδυνατό ακόμη κι όταν κοιμάμαι, απλούστατος είναι. Θέλω να ξέρω αν γίνει κάτι.Χτύπα ξύλο, αν πέθανε κανένας, αν αναστήθηκε κανένας, και πάει λέγοντας. Επειδήστο παρελθόν έχουν γίνει σκηνικά που έγινε αυτό το κάτι, είτε σε προσωπικόεπίπεδο, είτε σε φιλικό επίπεδο, ακόμη και σε εργασιακό επίπεδο, είτε κάτιανθρώπινο είτε κάτι οτιδήποτε άλλο, κάποιες φορές πρέπει να σηκωθείς από τοκρεβάτι μέσα στα μαύρα χαράματα και να τρέξεις.

Γενικός κανόνας, είτε κοιμάμαι,είτε δεν κοιμάμαι, μην με παίρνετετηλέφωνο μετά τα μεσάνυχτα αν δεν (χτύπα ξύλο), έχετε τρακάρει, σας βάρεσε οθεός με την νταλίκα του, πέθανε κανένας, αναστήθηκε κανένας, είναι κάποιος στονοσοκομείο, εξαφανίστηκε κάποιος, η γέννησε η γυναίκα σας και κερνάτε πούρα καιμπύρες. Ούτε για να βγω έξω. Ούτε για να μαζευτούμε πουθενά, ούτε γιατί μεπαράσυρε το ρέμα μάνα μου δεν είναι ψέμα και δεν ξέρω γω τι άλλο.

Το σκηνικό γνωστό και οιπρωταγωνιστές ακόμη πιο γνωστοί. Κλασσικά κοιμάμαι, κλασσικά είναι 03:40,κλασσικά χτυπάει το κινητό, κλασσικά το σηκώνω κι ακούω μια γνώριμη φωνή να μουλέει «Αχ, σε ξύπνησα; Να κλείσω αν είναι…»

Σοβαρά τώρα. Αφήνεις το τηλέφωνονα κάνει 9 ΤΟΥΤ. Ακούς μια φωνή να σου απαντάει με ένα μακρόσυρτο «μμμμμμμ».Όχι δεν με ξύπνησες, γιατί το λες αυτό; Σου φάνηκα νυσταγμένος; Κοιμισμένοςίσως; Κι εκεί που κοντεύει να μου φύγει το στόμα από το χασμουρητό, μου λες ταδικά σου. Τις γνωστές – άγνωστες ανοησίες. Τι κι αν πέρασαν χρόνια, στο μυαλόσου όλα παραμείνανε ίδια. Νομίζω είπα, και θα συνεχίσω να το λέω, όσα χρόνια κιαν περάσουν πως «Ότι έγινε, έγινε, και δεν θα μπορούσε να έρθει διαφορετικά».

Ασυμβίβαστη, να σου δώσω μια απλήφιλική συμβουλή; Τον «Μαλάκα μια ζωή» που ψάχνεις στην ζωή σου δεν θα τον βρειςποτέ. Κι αν το καταφέρεις, δεν θα μαι εγώ αυτός…

Η Επόμενη Μέρα

2011-11-30T23:00:00.000+02:00

Να καλωσορίσω, πρώτα απ’ όλα τον εαυτό μου, στην επόμενη μέρα. Και στην καινούρια σελίδα που γράφεται. Σ’ ένα ολοκαίνουριο και πεντακάθαρο βιβλίο. Το παλιό, χιλιογραμμένο και μουτζουρωμένο, που μοιάζει σαν τα βιβλία μου στο λύκειο σφραγίστηκε. Κάποια τελευταία ανοιχτά μέτωπα που ακόμα παραμένουν, θα κλείσουν κι αυτά. Με ένα διαφορετικό και καινούριο τρόπο. Με τον εαυτό μου όπως είναι σήμερα.

Στο τελευταίο, αν δεν μ’ απατά η μνήμη μου, έγραψα για την αλλαγή. Κι αυτή επήλθε σταδιακά, αργά και ριζικά. Και σήμερα, είναι μια τελείως διαφορετική μέρα. It’s the beginning of a new and excitingly different story. Και αυτή είναι μια απ τις μεγάλες αλήθειες.

Μια ακόμη μεγάλη αλήθεια είναι ότι μέχρι χθες, φοβόμουν την αλλαγή. Φοβόμουν το μέλλον. Κρατούσα τον εαυτό μου πίσω, σε ψυχοφθόρες καταστάσεις πιστεύοντας ότι τα δυσκολότερα είναι μπροστά. Ναι, τα δυσκολότερα όντως είναι μπροστά. Αλλά και πίσω είναι πράγματα τα οποία δεν αξίζουν να μείνω για κανένα απολύτως λόγο. Κι έτσι έκλεισα την πόρτα, σφράγισα και τα παράθυρα κι έφυγα. Βαδίζοντας έναν γνώριμο δρόμο για ακόμη μια φορά. Τον δρόμο της φυγής από το παρελθόν που πλέον έχει τελειώσει και δεν έχει τίποτα πια να μου δώσει.

Τα λόγια χωρίς πράξεις δεν έχουν κανένα απολύτως αντίκρισμα. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να συνδυάσω κάποια πράγματα για να σφραγίσω αυτά τα λόγια, όχι για κανέναν άλλον, μόνο για τον εαυτό μου. Έκλεισα ραντεβού για τατουάζ, και έκανα σαν το χαζό παιδί τις 10 μέρες που περίμενα. Κι όταν έφτασε η ώρα και η στιγμή…

Συνέχισα να φοβάμαι την αλλαγή. Το άγνωστο. Το τι μπορεί να γίνει. Την επόμενη μέρα (δηλαδή σήμερα). Είχα τόσο άγχος που δεν μπορούσα να φάω. Το στομάχι μου σκατά και τα πόδια μου να τρέμουν… Μίλησα με φίλους στο τηλέφωνο, γιατί το είχα πάρει απόφαση, μόνος μου έκανα αυτήν την αλλαγή, μόνος μου θα έκανα κι αυτήν την πράξη που θα σφράγιζε (για μένα και μόνο για μένα) το παρελθόν, και θα με άφηνε να προχωρήσω στο παρόν και το μέλλον. Τσιγάρο στο τσιγάρο, κι όταν ήρθε εκείνη η ώρα, που ξεκίνησε να με τρυπάει η βελόνα, και να γεμίζει το δέρμα μου χρώμα, πέρασαν όλα απ το μυαλό μου…

Αυτά τα 40 λεπτά δεν τα κατάλαβα, παρά μόνο σε κάποια αρκετά επώδυνα σημεία. Αλλά είδα… Είδα… Μπροστά από τα μάτια μου περνούσαν εικόνες, αναμνήσεις χρόνων που δεν επεδίωξα ποτέ να σβήσω. Πρόσωπα. Καταστάσεις. Σκηνικά. Γέλια. Κλάματα. Αγάπη. Μίσος. Οργή. Όλα σ’ ένα. Συνειδητοποίησα εκείνη την ώρα πως, ναι ρε, πλέον είμαι για την πάρτη μου κι όλους όσους είναι δίπλα μου. Για κανέναν παρτάκια. Για κανέναν κομπάρσο. Για κανέναν αδιάφορο. Και για κανέναν «άνθρωπο» που συνεχίζει να διαιωνίζει την μιζέρια στην ζωή του.

Ένα παράξενο συναίσθημα χαρμολύπης. Χαρά γιατί επιτέλους κατάφερα να κάνω κάτι που ήθελα για τον εαυτό μου εδώ και καιρό, και πίστεψα πραγματικά ότι με την θέληση, την προσπάθεια και την υπομονή μπορείς να πετύχεις τα όνειρά σου. Και λύπη για ένα παρελθόν που άφησα πίσω. Το ξέρω, πως έχω πει ότι δεν θα γυρίσω ποτέ πίσω, μα αυτή την φορά δεν το λέω. Απλά μου βγαίνει. Και όχι δεν λυπάμαι κανέναν. Κανείς δεν είναι κρίμα. Όλοι, ανεξαιρέτως πληρώνουμε τα δικά μας σπασμένα, με τον έναν η τον άλλον τρόπο. Κι εγώ τα δικά μου. Αλλά χαίρομαι γιατί μαθαίνω από τα λάθη μου για να μην τα επαναλάβω. Γιατί στην τελική «το δις εξαμαρτείν…»

Κι έτσι λοιπόν κι επίσημα, μπήκαμε σε μια νέα, συναρπαστική εποχή. Σε μια εποχή όπου όλα είναι δυνατά και όπου εμείς φτιάχνουμε το μέλλον μας. Χωρίς εμπόδια, χωρίς σχοινιά να μας τραβάνε. Χωρίς όρια, γιατί τα έχουμε ξεπεράσει πολλά χρόνια πριν. Κι αν κάποτε σπαζόμουνα, τώρα πια γελάω, γιατί δεν μ’ αγγίζουν οι μικρότητες. Γιατί πλέον τα όρια είναι κάπου τέρμα Θεού, αρχές Αλλάχ. Να και κάτι θετικό που έμεινε. Τώρα αρχίζουν όλα.

"Αλλάξαμε σελίδα, αλλά όχι βιβλίο..."

2011-11-21T03:19:00.001+02:00

Χανόμαι... Σαν μωρό προσπαθώ να κρατηθώ από τα χέρια σου. Περιμένω να
με πάρεις αγκαλιά. Αλλά με πήραν πια τα χρόνια βλέπεις. Και αρχίζουν
και βγαίνουν οι άσπρες τρίχες στο γενι. Και δεν κλαίω πια, ουτε
χτυπιέμαι, ουτε ουρλιάζω που δεν με παίρνεις μια αγκαλιά. Θλίβομαι
όπως ένα μωρό παιδί.

Ίσως να έφταιξα κι εγώ κάπου. Με δίδαξαν να κατηγορώ τον εαυτό μου και
να πληρώνω τα δικα μου λάθη ακριβότερα από των άλλων. Και με
μεγαλύτερη φορολογία. Πάρτε κόσμε για όλους εχω. Λέω ίσως να έφταιξα
κι εγω. Που δεν μίλησα πότε. Δεν ξεκαθάρισα την θέση μου ουτε και την
προοπτική μου. Δεν είπα τίποτα σε κανένα. Κι όταν δεν ξέρεις είναι
λογικό να πράττεις όπως εσυ. Δίκαιο. Γιατι δεν μπορείς να μυρίσεις τα
δάχτυλα και να καταλάβεις τι κουβαλάει ο καθένας στο κεφάλι. Λογικό.
Κανείς δεν μπορεί.

Και να που είμαι εδώ και "υποφέρω από μια δύναμη κρυφή" που λένε και
τα Διαφανα Κρίνα. "Πονάει η μνήμη μου και σκουζει σαν θηρίο. Κι έτσι
για πάντα θα γεμίζω μ' ενοχές για τα γλύκα απελπισμένα σου αντίο".
Πόσο μ' εκφράζει αυτή την στιγμή που καταλαβαίνω. Που βλέπω. Την κάθε
καληνύχτα. Το κάθε αντίο. Το κάθε τα λέμε. Το κάθε μην χανεσαι. Πόσες
από αυτές τις στιγμές δεν θέλησα να σπάσω την σιωπή μου. Να μιλήσω και
να τ' αφήσω όλα πίσω. Να κάνω την υπέρβαση και να ξεφύγω. Αλλά δεν το
έκανα. Γιατι; Γιατι...

Να σου πω την πάσα αλήθεια, ουτε κι εγώ ξέρω ακριβώς το γιατι. Ίσως
είναι το περιβάλλον μας. Ίσως οι δικοί μου φόβοι. Ίσως ένα μικρό
κόμπλεξ κατωτερότητας. Ίσως να πιστεύω ότι είμαι μικρός για να αλλάξω
τις καταστάσεις και τα πεπραγμένα. Δεν ξέρω. Και δεν ξέρω κι αν θέλω
πια να μάθω.

Συνεχίζω όμως να θέλω να είμαι εκεί. Στο πλάι σου. Αλλά και τώρα δεν
σου μιλάω. Κρυφά μέσα μου εύχομαι να χτυπήσει το τηλέφωνο μου τώρα και
να ακούσω την φωνή σου. Αλλά αυτό ξέρω ότι δεν πρόκειται να γίνει. Δεν
κάνω εγώ την πρώτη κίνηση να σε παρω, γιατι φοβάμαι μήπως το πάρεις
ανάποδα και χάσω ακόμη κι αυτό το λίγο που εχω τώρα. Ξαπλώνω και
αναρωτιέμαι πως θα ήταν αν ήσουν εδώ στην αγκαλιά μου. Πως θα
κοιμόσουν και αν θα συζητούσαμε μέχρι τα ξημερώματα, με ένα ζεστό καφέ
στο χέρι να βλέπαμε μαζί το χάραμα. Θα μάθω άραγε πότε; θα το κάνω το
βήμα; κι αν ναι, πότε;

Και ξέρεις ποια είναι η περίεργη φάση έτσι; θυμάμαι πράγματα
χαρακτηριστικά δικα σου που θα σ' αναγνώριζα μέσα σε ένα εκατομύριο
κόσμο. Το γέλιο σου. Την φωνούλα σου. Την λάμψη των ματιών σου. Το
στυλ σου. Και πολλά αλλά. Και αυτό κάτι σημαίνει για μένα. Αλλά
βλέπεις χανόμαστε. Δεν θέλω να σε κυνηγήσω χωρίς να μιλήσω, αλλά δεν
θέλω να μιλήσω γιατι φοβάμαι. Και σκέφτομαι για να μην φοβάμαι πρεπει
να σε κυνηγήσω λίγο για να δω τις δίκες σου διαθέσεις απέναντι μου. Κι
έτσι κλείνομαι μέσα σ' ένα φαύλο κύκλο και δεν μπορώ να ξεφύγω. Δεν
βοηθάς κι εσυ. Και γαμησε με, μπλεξαμε πάλι.

Δεν ξέρω αν θα το διαβάσεις αυτό. Και η ακόμη χειρότερη φάση είναι ότι
δεν ξέρω αν το πάρεις χαμπάρι επιτέλους. Φαντάζομαι όμως τα μάτια σου
μπροστά στην οθόνη να τρέχουν πάνω στους χαρακτήρες γραμμή προς γραμμή
και θέλω να γράψω κι άλλα. Αλλά ας είναι. Φαντασιώνομαι τώρα εγώ ο
άνθρωπος, λέει το διαβάζεις, και με παίρνεις τηλέφωνο για να μιλήσουμε
εκτενέστερα. Η δεν με ξαναπαίρνεις πότε και δεν απαντάς στα μυνήματα
μου. Μεγάλο δίλημμα. Τρελή φρίκη και τρέλα ζόρια τραβάω. Αλλά τι να
κάνω. Τρέχω και δεν φτάνω για ακόμη μια φορά.

Τι κι αν αλλάξαμε σελίδα, κεφάλαιο και παράγραφο και ξεκινήσαμε να
γράφουμε απ την αρχή, συνεχίζουμε να γράφουμε στο ίδιο βιβλίο. Που
είναι χιλιοδιαβασμένο και το κάθε κεφάλαιο είναι το ίδιο. Και
αναρωτιέμαι, αν θα καταφέρεις να με κάνεις να αλλάξω βιβλίο και να
γράψω κάτι καλύτερο. Ομορφότερο. Με καλύτερες προοπτικές. Η θα
συνεχίσω να γράφω αυτό το κεφάλαιο, με αγωνία, ένα σφίξιμο στην καρδιά
και ένα πετάρισμα στο στήθος κάθε φορά που σε βλέπω. Με σκέψεις για να
μιλήσω και την σιωπή μου. Με αβεβαιότητα για το που θα παω και ποιον
δρόμο θα διαλέξω.

Θα μου πεις... Άμα δεν μπορείς, γινε μπετατζης! Και θα χεις απόλυτο
δίκιο. Αλλά που... Που...

Τι λες λοιπόν; Θα καταφέρω πότε να σε βάλω σε μια νέα ιστορία, σ ένα
νέο βιβλίο και να γράψουμε εκεί; η θα συνεχίσω να γράφω την δική μου
χιλιοειπωμενη κι επαναλαμβανόμενη ιστορία, στο ίδιο παλιό βιβλίο που
γράφω τόσα χρόνια;

Αν όλα αυτα τα πήρες είδηση. Κι αν νομίζεις πως είσαι εσυ, ακόμη κι αν
έχεις σοβαρές αμφιβολίες, ξέρεις που θα με βρεις. Γιατι για κάποιους
δεν είναι εύκολο να κάνουν το πρώτο βήμα. Οπότε, δεν κάνεις μια
προσπάθεια; Ρίσκαρε. Δεν ξέρεις πότε που θα σε οδηγήσει...

Καφέ από καντίνα...

2011-11-18T16:03:00.001+02:00

Η ζωή είναι ένας μεγάλος δρόμος. Κάπου έχει στροφές, ανηφοριές,
κατηφοριές, χαντακια, κι αλλού ανοίγει, μια τεράστια ευθεία με τρεις
λωρίδες για να κινηθείς.

Ένα μεγάλο ταξίδι που για άλλους τελειώνει νωρίς κι άλλοι το
συνεχίζουν για πολύ καιρό. Που και που βρίσκεις και καμία καντίνα να
φας τίποτα σάπιο, βρίσκεις και κανα βενζινάδικο για να κάνεις την
ανάγκη σου. Παίρνεις και κανέναν περαστικό που κάνει οτο στοπ και ίσως
να συνεχίσετε κι όλο το ταξίδι μαζί.

Κάθε φορά το ταξίδι σου φαίνεται μακρύτερο μέχρι την επόμενη στάση. Κι
όμως αν το καλοσκεφτείς, αναλογικά ταξιδεύεις λιγότερο κάθε φορά.
Μπορεί ο δρόμος να είναι πιο μακρύς και να έχει περισσότερα χιλιόμετρα
αλλά και πάλι κάθε φορά είναι πιο σύντομος. Γιατι ταυτόχρονα μαθαίνεις
και να οδηγείς καλύτερα. Παίρνεις εμπειρίες απ' τον δρόμο. Και
συμφιλιώνεσαι μαζί του. (για όσους ξέρουν στοιχειώδη μαθηματικά, είναι
το θετικό κομμάτι του γραφηματος της 1/x).

Σταματάς πάνω σε κάτι χωρια, μπουζούκια το βιετνάμ και τα ουίσκια πάνε
σύννεφο και οι ζημίες. Άλλοτε ταξιδεύεις ήσυχα, κι άλλοτε κάνεις
ταξίδια για να δεις άλλους που ταξιδεύουν.

Όλοι βρίσκουν τον προορισμό τους. Αρκεί να το καταλάβουν, να μην
προσπεράσουν και να μην θυμηθούν να γυρίσουν πίσω κάποια στιγμή που ο
προορισμός έχει αλλάξει πλέον θέση. Γιατι τα πάντα κινούνται σ' αυτούς
τους δρόμους και δεν υπάρχει σταθερότητα.

Από ένα πάρκιν, χαμένος σ' ένα τέτοιο δρόμο σήμερα που σταμάτησα να
κάνω ένα τσιγάρο, γράφω. Το τσιγάρο τελείωσε. Και καβαλαω τ' όχημα για
να συνεχίσω. Άντε καλό κουράγιο στο ταξίδι...

Sollozo...

2011-11-14T00:33:00.001+02:00

"Lo que pasó, pasó, y no podría haber sucedido de otro modo..."

Η παραπάνω, είναι μια έκφραση που μ' άρεσει να χρησιμοποιώ συχνά.
Γιατι πιστεύω σε ένα ελεύθερα προδιαγεγραμμένο μέλλον. Espera,
espera...

Λέγοντας "ελεύθερα προδιαγεγραμμένο" μέλλον, εννοώ κάτι μεταξύ του "το
πεπρωμένο φυγείν αδύνατον" και του ότι εμείς ότι ίδιοι φτιάχνουμε την
μοίρα μας. Απλά αυτή κυλάει.

Όταν στην ζωή μας ξεκινήσουμε μια ιστορία που αργά η γρήγορα θα
τελειώσει γιατι έτσι φαίνεται, συμβάλει και η κακή προδιάθεση στο
τελείωμα. Η οι ελπίδες σε μια άσκοπη συνέχεια. Όπως και να έχει όλα τα
πράγματα, οι σχέσεις και ναι ακόμη κι εμείς οι άνθρωποι, έχουμε
ημερομηνία λήξης. Υλικα και άυλα...

Κάποιες φορές λοιπόν λέμε τέλος χωρίς να είμαστε σίγουροι. Κάποιες
φορές συνεχίζουμε ακόμη κι αν ξέρουμε πως δεν γίνεται. Προς γνώσιν και
συμμόρφωσιν κάποιων, σε αυτούς που είπα τέρμα, τελείωσε. Οι υπόλοιποι
εκρίθησαν και προήχθησαν επιτυχώς. Και πόσο πολύ μ' άρεσει να κρατάω
μόνο ότι μου χρειάζεται στην ζωή μου.

Έτσι το ημιπροκαθορισμένο μέλλον μου πλέον δεν δύναται να βασίζεται
πάνω σε ψέμματα, ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, σημάδια από καφτρες,
περίεργες ημικρανίες, μοναχικές νύχτες σαββάτου, λυγμούς και παρακαλια
που δεν έχουν αντίκρυσμα. Οδευω, κι εγώ όπως κι η χώρα, σε μια
κατάσταση σταθερότητος όσον αφορά τον κοινωνικό περίγυρο (τους 4
φίλους που θέλω να εχω).

Για να τελειώσω: έχεις στο χέρι σου άσσο κούπα, ρήγα κούπα, ντάμα
κούπα και βαλε κούπα... Τραβά να δεις πόσο τυχερός είσαι για να πάρεις
το δεκάρι το καλό. Ότι να ναι δέκα, είναι απλά μια επιτυχία. Αλλά το
δέκα κούπα, είναι αυτό που ξεπερνάει κάθε προσδοκία.

Μια φορά θα την έχεις την ευκαιρία. Κι ένα φύλλο θα τραβήξεις. Κλεισε
τα μάτια και πίστεψε σ αυτό που θες. Είναι μια παρτίδα που είναι
σχεδόν κερδισμένη. Το τι φύλλο σου λαχε στη μοιρασιά δεν το ξέρεις. Το
αν θα σου ρθει φύλλο η όχι, άγνωστο. Πίστεψε στο όνειρο ακόμη κι αν
είναι προδιαγεγραμμένα άπιαστο. Που ξέρεις, μπορεί και να συμβεί

¡Despierta!

2011-11-10T13:18:00.001+02:00

"Δεν μπαίνω στην διαδικασία να απαντήσω αντιπαραθέτοντας τα λεγόμενα
σου. Θα μιλήσω γενικότερα. Και ειδικότερα. Κι αν όντως όπως λες η μόνη
αρχή που έχεις είναι η ειλικρίνεια τότε θα εκτιμήσεις κάθε λέξη, κενό
και σημείο στίξης.

Κάποτε σου είπανε πολλά λες και λίγα κάνεις. Και ήταν αλήθεια. Μπορεί
να μην είχες πότε την συγκατάθεση μου γι αυτή την σχέση, μπορεί να μ'
έφτασες σε σημεία που ούτε ο ίδιος φαντάζεσαι, μπορεί κάποιες φορές να
φόρεσα κι εγώ αυτή την μάσκα για να σε κάνω χαρούμενο να μοιάζεις,
αλλά ξέρεις κάτι ρε; πήρες κάποια πράγματα, είδες κάποια πράγματα,
νόμιζα ότι κατάλαβες αλλά όχι εκεί τα στα ίδια σκατά παρέμεινες. Στα
μεγαλεπήβολα σχέδια σου. Στην αυταπάρνηση σου. Στην μαλακία που σε
δέρνει. Επαναπαυμένος σε μια περίεργη συγκυρια σε μια αγελη λύκων που
κοιτάς σαν παρατηρητής ποιος θα επικρατήσει. Ποιό αφεντικό θα
υπηρετήσεις και ποιος θα σε ταΐσει. Ξυπνά! Και γινε και λίγο λύκος. Αν
φας τα μούτρα σου μόνο τότε θα μάθεις κάτι. Αλλά επειδή δεν
προσπάθησες πότε να γίνεις λύκος δεν κατάλαβες πότε όταν σου δινότανε
έτσι απλά η θέση τι σημαίνει να είσαι λύκος και να κυνηγάς.

Μιλάς για όλα τα χαμένα βράδια μας. Λάθος φίλε μου. Εσυ έχασες τα
βράδια σου, εγώ έμαθα πολλά και κατάφερα πολλά. Αν σε κατάφερνα να μ'
ακούσεις κι όλας, θα έπλεα σε πελάγη ευτυχίας. Μοιράζομαι όμως την
οργή και την θλίψη σου. Και θλίβομαι περισσότερο από σένα για εκείνες
τις φορές που εγώ σε κράτησα πίσω. Εγώ δεν σ' άφησα να βγάλεις δόντια
και να δαγκώσεις. Το μετανιώνω. Γιατι δεν θα είχαν εξελιχθεί τα
πράγματα έτσι. Δεν θα είχαμε φτάσει ως εδώ. Ούτε εσυ. Ούτε εγω.

Μιλάς για κατανόηση; πότε μ' άκουσες εσυ; ποτέ. Κάθε φορά που εμπλέκες
σε μια μεγάλη μαλακία και σε προειδοποιούσα, που μ' έγραφες; στα πλέον
παλαιότερα των υποδυματων σου. Έχεις το θράσος να λες ότι το μάτι σου
κόβει κι όλας. Ναι δεν λέω κόβει. Αλλά στηρίζεσαι πάντα στην καλή
πλευρά των ανθρώπων. Δεν υπάρχει καλή πλευρά των ανθρώπων. Υπάρχουν
απλά χαρακτήρες. Και αρχές. Και αυτό θα έπρεπε να το ξέρεις καλύτερα
από εμένα. Θες να μου πεις δηλαδή ότι εσυ είσαι καλός άνθρωπος; ας
γελάσω ρε... Ξυπνά! Τρέφεις κι εσυ ψευδαισθήσεις!

Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι αν είσαι φίλος η εχθρός. Αν όλα αυτα
που κάνεις γίνονται απλά για να μου την σπάσεις. Αν δεν μπορέσεις να
τα βρεις μαζί μου, δεν θα τα βρεις πότε και με κανέναν. Πάντως αν
τρέφεις την ψευδαίσθηση ότι είσαι καλός άνθρωπος, πλανασαι οικτρά φίλε
μου. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα δεν λες; δεν το έκανες πράξη πότε.

Εγώ ήμουν πάντα δίπλα σου ξέρεις. Και θα συνεχίσω να είμαι. Εσυ
ξεφεύγεις τρεις την ώρα και τα γκρεμίζεις όλα. Κοιμάσαι τον ύπνο του
δικαίου. Περιμένεις; Τι σκατά περιμένεις μπορείς να μου πεις; Ξυπνά ρε
και ξεκινά από την αρχή. Ένα βήμα κάθε φορά. Και όσοι αξίζουν θα
παρέμεινουν. Μην φοβάσαι την αποτυχία. Χωρίς αποτυχία δεν θα είχες
μάθει τίποτα. Και οι αδαείς ξέρεις... Μπορεί να είναι χαρούμενοι αλλά
είναι και κενοί. Θες να καταντήσεις εκεί; Γιατι κατάντια είναι.

Προσπάθησα να σε ξυπνήσω πολλές φορές. Στο ήρεμο. Στο άγριο. Χαμπάρι
δεν πήρες. Και συνεχίζουμε έτσι. Με σάλιο και υπομονή...

Όταν τα χρόνια όμως περάσουν, γιατι νομίζω και μόνος σου βλέπεις πως
περνάει ο καιρός, τι θα έχεις να δεις όταν γυρίσεις πίσω το κεφάλι να
κοιτάξεις; Αυτό που λες, τόσες κρύες στιγμές; Πόσες πια κρύες στιγμές
μπορείς να άντεξεις και πόσες ανούσιες καταστάσεις; πόσα προβλήματα
που έχουν άλλοι να επωμιστείς; πόση μαλακία μπορείς πια να κουβαλάς;

Γι αυτό που λέω ξυπνά. Και ξεκινά να κοιτάς την πάρτη σου. Όχι λίγο.
Πολύ. Η μάλλον όσο πρεπει να την κοιτάξεις. Βγαλε δόντια, γινε λύκος
και κυνήγησε. Τα όνειρα σου, την σύντροφο σου, την δουλειά σου. Και
εγώ από πίσω θα μαι. Με το μαγικό ραβδί μου όπως πάντα για να σώζω,
μόνο τις καταστάσεις που αξίζουν πλέον.

Δεν με νοιάζει τι νομίζεις πια. Ήρθε η ώρα της αφύπνισης. Και θα
ξυπνήσεις θες δεν θες. Κουράστηκα τόσα χρόνια να σε βλέπω να
αναλώνεσαι. Τώρα θα χορέψεις θες δεν θες. Τις στάσεις νομίζω που
έχουμε να κάνουμε τις ξέρεις. Ξεκινάμε λοιπόν.

- Η ψυχή σου, ηλίθιε."

Αφιερωμένο...

2011-11-09T23:33:00.001+02:00

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι πρώτα. Το one frozen mind είναι ακριβώς αυτό που
γράφει ο υπότιτλος. "Ένα παραλήρημα της πραγματικής ζωής που πάντα
ήθελες να ζήσεις". Επ' ουδενί δεν αναφέρεται στην πραγματική ζωή,
καθώς αυτή την ζούνε αν όχι πολλοί, αρκετοί (το ποστ με τις
ψευδαισθήσεις κάποιων κάποια alki φορά). Αναφέρεται στο παραλήρημα που
πάντα ήθελες να ζήσεις, να πεις, να δείξεις, να φωνάξεις, να
προβάλλεις, να ούρλιαξείς και δεν σου έδωσε σημασία κανείς. Ας είναι.
Εγώ το κάνω, το νιώθω, το ζω. Και δεν δίνω δεκάρα για το τι νομίζουν
όλοι οι άλλοι. Παραφράζοντας ένα απ τα αγαπημένα μου τραγούδια I don't
give a fuck about your secrets and your passwords.

Αι γκιβ ε φακ, για απειροελάχιστα άτομα πλέον, μετρημένα ίσως και στην
μια μου παλάμη. Δεν το ξέρουν, δεν με νοιάζει να το μάθουν κι ούτε
πρόκειται να αλλάξει κάτι επ' αυτού.

Συνεχίζοντας, όταν μιλάω συγκεκριμένα η αφηρημένα σε κάποια εδώ, με
διάφορες προσφωνήσεις, για όσους το χουν, μια δεν είναι προσφώνηση.
Ίσως έτσι καταλάβουν σε ποια ακριβώς απευθύνομαι. Είναι κάτι πολύ
προσωπικό και δεν πρόκειται να το πω παρά μόνο σε ένα άτομο που δεν
έχει εμφανιστεί ακόμη στην ζωή μου.

Από κει και πέρα; Μισώ ανθρώπους. Ναι. Γιατι αν δεν καταφέρεις να
μισήσεις στην ζωή σου, δεν πρόκειται πότε να αγαπήσεις (το χω ξαναπεί,
δεν το νιώθεις). Επίσης αγαπάω ανθρώπους. Αλλά αυτό είναι πέραν των
όσων θέλω να πω απόψε.

Ένα παραλήρημα που λες. Αυτό είναι. Μα το χαίρομαι και νομίζω το
χαίρεσαι κι εσυ. Ακόμη κι όταν δεν είσαι καλά ψυχή μου, ακόμη κι αν
σου δίνεται η ευκαιρία, ακόμη κι όταν πετάς στα ουράνια η όταν
θλιβεσαι και δεν μπορώ να σε μαζέψω από πουθενά.

Κι εσυ το χαίρεσαι, γιατι στην τελική δική σου ιδέα ήταν να πεις μέσω
της δικής μου γραφής όλα όσα δεν σου είπανε πότε. Δικα σου είναι τα
περισσότερα λόγια για όλους αυτούς που δεν σε άφησαν να χαρείς αυτό το
δώρο που τόσο απλόχερα σου δώθηκε. Δική σου η θλίψη και δική μου η
οργή. Αλλά είδες ψυχή μου; από τότε που σταμάτησες να θλιβεσαι
σταμάτησα να οργίζομαι. Κι είμαστε κι οι 2 καλύτερα έτσι.

Μπλεγμένοι σε μια άνευ προηγούμενου σχέση, που αργεί να αποκαλυφθεί
και ίσως να μην δει πότε το φως του ηλίου. Ίσως μας καταλάβουν. Και να
είσαι σίγουρη πως κάποιοι είναι ακριβώς στην ίδια με εμάς κατάσταση.

Σ' αγαπάω ψυχή μου. Για όλες τις φορές που δεν σ άφησα να τελειώσεις
τα πράγματα δραματικά. Για όλες τις στιγμές που μου έλεγες έχει και
για μας ο Θεός. Για όλα τα βραδιά που ήμουν η μοναδική συντροφιά στο
βουβό δράμα σου. Για όλα τα πρωινα που μου ψιθύριζες "καντό αύριο όχι
σημερα. Σήμερα θα μείνουμε μαζί". Για όσες φορές χωρίσαμε κι αλλάξαμε
ο ένας για τον άλλον. Για όσες φορές με χτύπησες κι όσες φορές σε
πόνεσα.

Ξέρω ότι θα σ εχω πάντα δίπλα μου, και ξέρεις ότι δεν μπορείς να
ζήσεις αν πάθω κάτι. Γι αυτό ψυχή μου στο αφιερώνω το σημερινό. Για
μια ζωή, για όσα είδα κι όσα άντεξα. Για όσα ανέχτηκες κι όσα θα
έρθουν.

Και προχωράμε μπροστά. Σύμφωνοι;

Σοβαρευω...

2011-11-09T00:21:00.001+02:00

Όταν έχεις τζάκι, δύο καταπληκτικά παιδιά (ενός και τεσσάρων) και ξύδι
κάθε βράδυ, τι άλλο μπορείς να ζητήσεις απ την ζωή σου;

Μέχρι να δω κι αυτην την πλευρά της ζωής, χμ... Ήταν και το να πέσω απ
τον 4ο να σωθω. Όχι πια. Εχω κάτι άλλο που λέγεται High Hopes (search
youtube by pink floyd). Ναι ρε, μεγάλες ελπίδες, υψηλές προσδοκίες. Κι
αν βρω την κατάλληλη γιατι όχι; κι αν δεν κατάφεραν τα φιλαράκια μου
να μ' αλλάξουν γνώμη τόσα χρόνια, κι αν δεν μπόρεσαν να μου επιβάλλουν
εντός εισαγωγικών αυτην την αντίληψη το κατάλαβα όταν το έζησα. Όταν
είδα από πρώτο χέρι, τι σημαίνει το γέλιο από ένα βρέφος που μου
χαμογέλασε για πρώτη φορά, που ένοιωσα την χαρά και τέτοια αγάπης
προσφορά. Κι όμως, με την κατάλληλη σύντροφο, που δεν με νοιάζει αν θα
'ναι η καλή νοικοκυρά, θα μπορούσα να το κάνω κι αύριο το πρωί. Γιατι
είναι τέτοια η χαρά κι ακόμη μεγαλύτερη όταν είναι δικα σου τα
τρωκτικά που μασουλανε τα πάντα, οι σπόροι που προσπαθείς να τους
μάθεις να λένε μπαμπα που τα παίζεις στα πόδια σου και κρυφά παρακαλας
να μην βγούνε σαν εμένα (για σένα ξέρω, είσαι από άλλη πάστα)

Λοιπόν τι λες; να τα αφήσω όλα πίσω και να παω κατά κει;
την πόρτα αυτό το άτομο...

Σκουπίδια...

2011-11-08T13:25:00.001+02:00

Κι εκεί που λέω να καθίσω να γράψω, όλο και κάτι εχω να κάνω που είτε
μου αποσπά την προσοχή, η πρεπει να γίνει.

Τελικά πηγα για τσιγάρα. Και δεν με βλέπω να γυρίζω πίσω. Το δήλωσα
πριν πολύ καιρό. Τα σκουπίδια... Στα σκουπίδια! Στην ζωή μου δεν
υπάρχει πλέον χώρος γι αυτα.

Πρεπει να ξεκίνησαν πάλι απεργίες στον τομέα καθαριότητας, γιατι
μάλλον σταμάτησαν να μαζεύουν τα σκουπίδια και αρχίζουν πάλι και με
ενοχλούν. Γι αυτα τα σκουπίδια, που ίσως και να μην σταμάτησαν να με
διαβάζουν, εχω να πω ότι θα είμαι αμείλικτος. Δεν παίζει παρεξήγηση,
αν και δεν μπορώ να πω ένα όνομα τουλάχιστον εδώ, ξέρει πολύ καλά όλος
ο κόσμος που αναφέρομαι.

Βαρα βαρα τηλέφωνα μικρό σκουπίδι. Δεν με αγγίζεις πλέον. Κι αν ακόμη
πιστεύεις ότι κάνω λάθος κι εχω άδικο, σκέψου, μια συγνώμη που
περίμενα δεν την άκουσα πότε. Τώρα είναι αργά. Και μην ξανακάνεις το
λάθος να με απειλήσεις. Την έβαψες!

In other news: Καλά μωρέ. Να, εδώ στον αγώνα.

Κλεινότας θέλω να κάνω μια ερώτηση. Γιατι βρε ηλίθιες, όταν θυμόμαστε
χαρακτηριστικά τα μάτια σας, το γέλιο σας και τον τόνο της φωνής σας,
και δεν μας νοιάζει ούτε το στήθος σας ούτε η περιφέρεια σας (δηλαδή
σας θέλουμε και για πιο σοβαρά πράγματα), είμαστε πάντα στην απέξω;

Thè a la menthe

2011-11-05T20:36:00.001+02:00

Αργάμιση. Αϋπνία. Και τσάι με μεντα (όχι αυτή που κουβαλάω στο κεφάλι)

Πίσω σ ένα συναρπαστικό One Frozen Mind, δύο και κάτι το πρωί και να
θυμηθώ να παρω κι ένα πορτατίφ για το δωμάτιο. Και μια κανατα τσάι.
Δεν μου φτάνει η κούπα ούτε για να βρέξω το λάρυγγα.

Τώρα αν σου πω ότι μου λείψες θα το πάρεις στραβά; Ίσως. Είσαι ένα απ
τα πολλά άτομα που αγνοούν την ύπαρξη αυτής της σανίδας σωτηρίας που
εχω φτιάξει στην ζωή. Άλλη μια δικλείδα ασφαλείας. Άλλος ένας τρόπος
επιβίωσης. Υπάρχει όμως και είναι εδώ. Όσο στραβά κι ανάποδα αν τα λέω
η τα βλέπω αυτή είναι η δική μου προοπτική και μόνο εδώ μπορώ να
εκφραστώ απόλυτα ελεύθερα. Χωρίς να χρεώνω κανέναν. Χωρίς ονόματα.
Μόνο με πρόσωπα και καταστάσεις.

Λένε ότι τα μεγάλα μυαλα συζητάνε για όνειρα. Οι έξυπνοι άνθρωποι
μιλάνε για ιδέες και ιδανικα. Και οι απλοί άνθρωποι, μιλάνε για άλλους
ανθρώπους. Εμείς ξεφύγαμε. Μέσα σε έναν αχταρμα σκέψεων χανόμαστε σε
κάθε συζήτηση, από τα απλά καθημερινά και τους ανθρώπους απάτες, σε
ιδανικα όπως την φιλία και την αγάπη, σε κοινές ιδέες και ανθρώπινα
πράγματα, μέχρι τα όνειρα μας κι ακόμη παραπέρα. Και πίσω στην
καθημερινότητα και τα φτυαρια. Και πάλι μπροστά. Τόσο όμοιοί αλλά και
τόσο διαφορετικοί.

Τώρα τι ακριβώς μου έλειψε είναι κάτι πέραν της σημερινής συζήτησης.
Και κάτι που θα μάθεις όταν με ρωτήσεις. Αν κατά λάθος σκόνταψεις σε
κανένα λινκ και η απέραντη θάλασσα του διαδικτύου σε βγάλει σε αυτην
την ακτή, και βρεις αυτό το γράμμα μέσα σ' ένα μπουκάλι, ρώτησε με μην
το σκεφτείς. Και θα σου απαντήσω. Και σαφώς δεν θα καθίσω να σε κάψω
με το μονοπάτι που πρεπει να ακολουθήσεις. Θα είσαι ένα από τα λίγα
άτομα που θέλω να το περπατήσουμε μαζί.

Συνεχίζοντας... Λένε επίσης πως πάνε μπροστά όσοι σκέφτονται με το
μυαλό τους και όχι όσοι σκέφτονται με την καρδιά τους. Εμείς ρε γαμώτο
γιατι να είμαστε τόσο ανάποδοι γάιδαροί; Ανάποδοι μεν γιατι
σκεφτόμαστε με την καρδιά μας και μας πάει 10 χρόνια πίσω κάθε φορά η
κάθε αρρωστημένη κατάσταση. Γάιδαροί δε γιατι έχουμε εγωισμό κούκλα
μου. Υπέρμετρο. Και τον ενεργοποιούμε μόνο όταν μας πάρει 10 χρόνια
καιρό για να καταλάβουμε τι ακριβώς μας έχει συμβεί.

Προσπαθώντας να πετύχω μια ισορροπία στην ζωή μου βλέπω ότι είναι κάτι
καινούριο για μένα γιατι δεν το είχα πότε. Δεν είχα πότε μια εντάξει
δουλειά, με εντάξει λεφτά, μια εντάξει σύντροφο με εντάξει σχέση, μια
εντάξει παρέα με εντάξει άτομα, και μια εντάξει οικογένεια με εντάξει
καταστάσεις. Ο κάθε τομέας ήταν πάντα η στο τέλειο η στο σκατά
επίπεδο. Μια σκατά δουλειά με άσχημα λεφτά, μια πουτανα σύντροφο με
μια διαλυμένη σχέση, μια γαμάτη παρέα με και γαμώ τα άτομα και τα εν
οίκω μη εν δήμο. Η και ανάποδα.

Έμαθα πολύ σκληρά και πολλές φορές με μεγάλο τίμημα ότι δεν μπορείς
ούτε να έχεις τα πάντα στην ζωή ούτε να τα έχεις όπως θες. Η θα
συμβιβάζεσαι, εξου και το τίμημα, η θα προσπαθείς για το καλύτερο.
Έτσι αποφάσισα λοιπόν να αρχίσω να σκέφτομαι με το μυαλό μου, και να
προσπαθώ για το καλύτερο.

Βυθίζοντας τον εαυτό μου σε μια άνευ προηγούμενου και όρων μοναξιά,
που είναι επιλογή μου, είναι πλέον μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός
χεριού αυτοί που θα με καταφέρουν να βγω έξω η να συζητήσω. Είναι όσοι
έμειναν και δεν χάθηκαν, τουλάχιστον σ' αυτην την μεταβατική κατάσταση
που βιώνω τον τελευταίο καιρό. Προσπαθώ πάνω απ όλα να βρω αυτό το
χαμένο παράξενο παιδί που είχα κάποτε μέσα μου. Πριν αυτοεξοριστώ στην
δική μου, μικρή, μαγική γωνιά του κόσμου.

Υπό άλλες συνθήκες η καλύτερα κάποια αλλά άτομα θα περίμεναν αυτό το
μου έλειψες στην αρχή να κάνει την εισαγωγή μιας κλασσικής ερωτικής
εξομολόγησης. ΚΑΝΕΝΑ ΛΑΘΟΣ που έλεγε και ένας φίλος μου. Τα λόγια δεν
έχουν καμία αξία εφόσον δεν συνοδεύονται και από τις απαραίτητες
πράξεις.

Γι αυτό ακόμη κι αν σου έλεγα πως είσαι γκρίνια, εγωίστρια,
απαιτητική, τελειομανεις, αγχώδης, ξεχασιαρα, κλπ αλλά σ' αγαπάω γι
αυτα και ακόμη ένα εκατομύριο λόγους, θα υπήρχε λόγος να τα πιστέψεις
απ την στιγμή που δεν εχω κάνει κάτι απτό για να σου το αποδείξω;

Θα με ρωτήσεις τώρα, αν κατάφερες να φτάσεις ως αυτό το σημείο και δεν
το χεις κλείσει, γιατι αυτό το, θες πες το ανοιχτό, γράμμα; νομίζω το
εξήγησα στην αρχή. Γιατι μου έλειψες. Ίσως κάποια στιγμή, όταν τα
χρόνια μας περάσουν και αν ακόμη και τότε αγνοείς την ύπαρξη αυτών των
λίγων γραμμών να στις γράψω με στυλό, και να στις παρουσιάσω. Μαζί μ'
όσα πρόκειται να έρθουν, κι όλα αυτα που έχουν περάσει. Γιατι όπως
έχουμε πει και οι δύο, όλοι έχουμε παρελθόν! (Εδώ ζητώ το ελαφρυντικό
του πρότερου εντίμου βίου (μην γελάς λέω! Σε βλέπω!!!))

Ίσως να σε βοηθήσει να καταλάβεις το πως έφτασα μέχρι εδώ, γιατι πήρα
αυτούς τους δρόμους στην ζωή μου και γιατι ακολούθησα επιλογές και
μονοπάτια μέσα από βουνοκορφές και λογκους. Ίσως να δεις κάποια
κομμάτια του εαυτού σου σ αυτα τα bytes να καθρεφτίζονται (κι επειδή
είσαι και περίεργη και τα περιμένεις κι έτοιμα, όχι ρε δεν σου λέω! Να
ψάξεις να τα βρεις!)

Για τους λοιπούς που διαβάζουν τώρα. Όχι. Δεν είμαι ερωτευμένος. Ούτε
καψουρης. Ούτε κολλημένος. Ούτε εχω φάει σκαλώμα. Ούτε καν σκέφτομαι
να κάνω κάτι. Απλά είναι ένα μεγάλο γαμώτο να μένεις μόνος σου από
επιλογή γιατι δεν γουστάρεις πια τις αρρωστημένες καταστάσεις. Ναι ρε
κουραστικα. Υπάρχει πρόβλημα; κουραστικα με τις μαλακίες, με κούρασε η
κάθε χαζη, ξανθιά - μελαχρινή - κοκκινόμαλα που δεν ξέρει τι θέλει.
Σιχαθηκα το να κοιμάμαι δίπλα σε μια γυναίκα που το μόνο που την
ενδιαφέρει στις 3 το πρωί είναι να συζητήσουμε τα γκόμενικα της
κολλητής τις και ακόμη πιο πολύ με κούρασε το να ακούω ότι εχω φτάσει
σε μια ηλικία που πρεπει να φτιάξω την ζωή μου.

Δεν εχω τίποτα να φτιάξω. Τίποτα να θυμάμαι. Τίποτα να αγαπώ. Έτσι.
Γιατι δεν βγήκα πουθενά. Και δεν εχω κάπου να γυρίσω. Βαδίζω σε
μονόδρομο. Και όπου με βγάλει πλέον

(κάπου εδώ με πήρε ο ύπνος χθες το βράδυ. Χαλαρώσα φαίνεται με το
τσάι. Η συνέχεια ακολουθεί στο ακριβώς επόμενο ποστ).

Στην δική μου μικρή γωνία του κόσμου...

2011-11-01T03:57:00.001+02:00

Αυτό το καταραμένο το καθικι, ο διαβολικός δίδυμος μου εαυτός, κάθε
φορά που δεν είναι καλά με βάζει να πίνω για να μην είμαι κι εγώ καλά
και να κλαίμε την μοίρα μας παρέα μέσα σε ένα ατελείωτο πέλαγος
μοναχικότητας (γιατι αν ήταν μοναξιά καλά θα 'ταν αλλά έλα που δεν
είναι...)

Δεν τα εχω ούτε με εμένα ούτε με τον εαυτό μου, και φυσικά ούτε με
κάποιον άλλον. Και δεν εχω πιει (σήμερα). Η φάση (η το σκηνικό, η το
κονσεπτ, η πες το όπως θες) είναι άλλη πια. Είναι ένα κενό που
συζητούσαμε το πρωί, θυμάσαι; έφτασε η ώρα για το παρτ του (σώπα ρε
φίλε!)

Συνεχίζοντας... Δυστυχώς η ευτυχώς ο καθένας μας έχει τον δικό του
τρόπο να σκοτώνει τους προσωπικούς του δαίμονες και να διεξάγει τον
δικό του αγώνα στη ζωή. Κάποιες φορές χανόμαστε και τότε ψάχνουμε για
βοήθεια. Και αυτή η περιπτερού δεν ξέρει. Άρα... Η χάρτη (που δεν
προνόησες να πάρεις κόβω το κεφάλι μου) η... Ρωτάμε τους περαστικούς.

Περαστικοί είμαστε όλοι και συνάμα ταξιδιώτες. Αλλοίμονο σ αυτόν που
δεν θα το παραδεχτεί ότι έχει παίξει και τους δύο ρόλους. Όμως είμαστε
εδώ όχι για να βρούμε οδηγούς και οχήματα. Αλλά για να πάρουμε οδηγίες
και να συνεχίσουμε ένα ταξίδι που μόνο εμείς ξέρουμε που θα μας
βγάλει. Η αυτό που συνηθίζω να λέω, είμαι εδώ για να σου δείξω τους
δρόμους, το ποιον θα πάρεις και πως θα τον βαδίσεις είναι δική σου
επιλογή και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι αυτό.

Όταν δεν έχουμε ένα καθοδηγητή φαινόμαστε χαμένοι. Στο διάστημα; στον
νου μας; στο άπειρο (κι ακόμα παραπέρα!) παντού. Όταν όμως δεν
μπορούμε να βρούμε ένα περαστικό να ρωτήσουμε το δρόμο τότε τι;

Βλέπεις τώρα ποιό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Τώρα πια χάθηκανε και οι
περαστικοί. Γιατι όταν πας κάπου που ελάχιστοι ξέρουν που είναι, και
λιγότεροι ακόμη μπορούν να σου πούνε την διαδρομή, ε τότε την έκατσες.
Η θα γίνεις πρωτοπόρος. Η απλά δεν έχεις άλλη επιλογή. Βαδίζοντας
δύσκολα και άβατα μονοπάτια, δυσβάσταχτα και άγνωστα μαθαίνεις πολλά.
Τα όρια σου, τις αντοχές σου, μα πάνω απ όλα την διαδρομή. Το κενό
συνεχίζεται μετά μεγαλύτερο. Και μετά τι; τι; αυτό είναι πλέον το
κενό. Το μετά τι. Έφτασα. Το είδα και αυτό. Και τώρα αφού ατενίσα και
χαζέψα. Έμαθα. Είδα. Τι; που; πως πάμε παρακάτω; ποια είναι η επόμενη
στάση; και γιατι να μπω στον κόπο να κάνω το ταξίδι; μήπως καλύτερα να
αραξω; η να γυρίσω πίσω;

Για εμένα, δεν θα μπορούσα να γυρίσω πότε πίσω, απ την στιγμή που πήρα
το τιμόνι. Δεν υπάρχει πότε λιμάνι που να με περιμένει. Δεν το θέλω
εγώ αυτό. Οπότε το πάμε πίσω το ξεχνάμε.

Να μείνω στάσιμος η να συνεχίσω; στάσιμος μαλακία, θα πιάσει βροχή, θα
αρχίσω να σκουριάζώ. Και μετά από χρόνια θα κάνω και σταλακτίτες (η
σταλαγμίτες πότε δεν τα ξεχώρισα)

Άρα μπροστά. Που όμως; που; κενός προορισμός και βαδίζουμε για το όπου
μας βγάλει; και πόσο θα συνεχίσω να κάνω μόνος μου ένα ταξίδι σαν το
περιπλανώμενο τσίρκο; δεν ξέρω.

Όταν τα πράγματα στην ζωή μου περιπλέκονται έτσι, ναι τότε πραγματικά
νιώθω ένα κενό μέσα μου, που πηγάζει από την αδυναμία που εχω στο να
παρω αποφάσεις, στο να μην μπορώ να ξεχάσω, για να συγχωρήσω επί της
ουσίας και να κρατήσω ένα φιλικό λιμάνι πίσω μου, στο να μην μπορώ να
διαχωρίσω τους προορισμούς σε σημαντικούς κι ασήμαντους. Και το ταξίδι
για πάντα θα συνεχίζει. Μέχρι την άκρη του κόσμου...

Ακόμη και τώρα, που είμαι κάπου στην αρχή, σκέφτομαι ότι ίσως θα ήταν
καλύτερο να τελειώσω αυτό το ταξίδι μόνος μου. Να το βουλιάξω ρε παιδί
μου το πλοίο. Γιατι πλέον δεν αξίζει να ανακαλύψω νέες θάλασσες. Όλες
μπλε είναι, οξυγόνο και υδρογόνο έχουν και όλες έχουν ψάρια. Άλλες
καρχαρίες και φάλαινες. Άλλες χρυσόψαρα. Άλλες χελώνες. Άλλες
κροκοδείλους (κάτι τυπακια που την έχουν κλάσει απ' τ' αλκοόλ.)

Σκεπτόμενος όλα αυτα βλέπω κάπου, στον δικό μου ορίζοντα που
κατακλύζεται από θάλασσα μια μικρή κουκίδα. Ένα νέο νησί, η ίσως και
μια ήπειρο. Πρεπει να φτάσω για να δω. Να ανακαλύψω. Να χαρτογράφησω.
Κι ίσως να παρω και σύνταξη εκεί. Ίσως να συνεχίσω να συνεχίζω μετά
από αυτό. Δεν ξέρω. Ακόμη στην μέση του ωκεανού είμαι προσπαθώντας να
παρω μια απόφαση ενώ οι προμήθειες τελειώνουν. Χωρίς πυξίδα. Με μόνο
οδηγό, την ψυχή μου και τ' αστέρια πάνω απ τα κεφαλιά μας.

Το αν θα ξεκινήσω για έναν νέο προορισμό, παρθένο η κατακτημένο είναι
κάτι που δεν ξέρω ακόμη. Αλλά πρεπει να μάθω σύντομα. Γιατι αν μου
τελειώσουν οι προμήθειες... Την έκατσα.

Χωρίς δαίμονες πια και χωρίς να δανείζω χρόνο και ζωή πουθενά, μ' ένα
λευκό χάρτη μπροστά μου μια διαίσθηση και τον αρχαιότερο οδηγό, πρεπει
να παρω μια απόφαση. Θα ξημερώσω στην γέφυρα σήμερα, και αύριο...
Είδομεν

Μια καμμένη φωτογραφία, γεμάτη μ' αναμνήσεις.

2011-10-31T11:19:00.001+02:00

Εχω μια καταπληκτική θέα απ το μπαλκόνι. Βλέπω ένα κατάκίτρινο πάρκο!
Χειμωνιάσε. Και για άλλη μια φορά θα μιλήσω για ένα συναρπαστικό
χειμώνα που καταφθάνει. Χιόνια στο καμπαναριό που κωλόκρύο σημαίνει!

Είναι έντεκα και κάτι το πρωί, το κρύο είναι σε κανονικά επίπεδα για
την εποχή, όσοι δουλεύουν είναι τυχεροί και οι υπόλοιποι περιμένουμε.
Μάλλον το ραγκναροκ. Αλλά δεν πειράζει. Γιατι σίγουρα θα επιβιώσουμε.

Σε μια φάση που αρχίζω και βρίσκω τις εσωτερικές μου ισορροπίες, και
καταλαβαίνω ότι είναι αναπόφευκτο πλέον να προσπαθώ να κερδίζω σ' όλα
τα μέτωπα που εχω ανοιχτα. Τακτική φυγή, αλλά πότε συνθηκολόγηση.
Γιατι χρόνια και χρόνια συνθηκολόγησης δεν με οδήγησαν πουθενά.
Κατάφερα μόνο να φτιάξω αντοχές και να δω τον κόσμο από άλλη οπτική
γωνία. Τώρα πια τον φέρνω στα μέτρα μου.

Κι όταν δεν έρχεται, εξαρτάται από το τι θέλω να καταφέρω, ο χρονος
που θα περάσει για να τα παρατήσω πλέον. Αλλά όταν κάτι αξίζει, θ'
αξίζει. Γιατι τίποτα δεν αλλάζει υπόσταση. Τα σκατά δεν θα γίνουν πότε
χρυσάφι. Ούτε το χρυσάφι σκατά.

Γι' αυτό ξυπνά, άνοιξε τα μάτια και σήκω. Πιες ένα καφέ και κανε ένα
τσιγάρο αγναντεύοντας το κατάκίτρινο πλέον πάρκο και αποφάσισε. Με τα
σκατά θες να σαι η με το χρυσάφι;

Τα ακραία προβλήματα απαιτούν πάντα ακραίες λύσεις. Η φυγή είναι το
ήμισυ της λύσης. Και το έτερον της; Η μη επιστροφή.

Το καλύτερο είναι πάντα το χειρότερο.

Είναι συναρπαστική η μυρωδιά της καμμένης φωτογραφίας και οι εικόνες
που αναβλύζουν σαν κινούμενα σχέδια στον καπνό. Και οι στάχτες που
γεμίζουν το τασακι. Ο καθένας έχει τον τρόπο του να σκοτώνει τους
δαίμονες του.

Ξεκινάει μια νέα, συναρπαστική εποχή. Με νεκρούς δαίμονες πολλών
χρόνων που δεν μου επέτρεπαν να χαρώ το οξυγόνο που αναπνεω. Δεν θα
μου λείψουν οι εκλείποντες. Δεν πρόκειται να γυρίσω πότε πίσω. Ούτε το
κεφάλι μου για να κοιτάξω. Κι ένα κενό τεράστιο που υπάρχει πλέον μέσα
μου, ε αυτό, στο επόμενο one frozen mind.

Την Λόλα... απ' την φωτιά, ποιος θα την βγάλει;

2011-10-24T20:12:00.001+03:00

Εχω χάσει πια την πίστη μου στους ανθρώπους. Με κούρασαν. Κάτι άτομα απάτη που το μόνο που τους νοιάζει είναι το "ότι φάμε ότι πιούμε κι ότι αρπάξει ο κώλος μας."

Με κούρασαν κάτι μιζερα τυπακια που έχουνε παίξει κλωτσιές με την αλήθεια.Αυτοί που υποκρίνονται, που δεν ιδρώνει το αυτί τους για τίποτα και την έχουν δει σαν τον γιαννάκη τον
γουόκερ.

Με κούρασαν οι "πουτανες στην ψυχη" που τρεις την ώρα παω και μπλέκω μαζί τους, μέχρι να αποδειχθεί πως δεν αξίζουν, να κόψω λάσπη και να ακούω την γκρίνια.

Με κούρασε να επαναλαμβάνω σε ορισμένα σκουπίδια, ότι τους δώσαμε αξία και ανέβηκαν αλλά και πάλι, μια ζωή σκουπίδια θα μείνουν. Ο άνθρωπος μπορεί να αλλάζει πολλά, υπόσταση πότε.

Με κούρασε ο εαυτός μου πάνω απ όλα που μπλέκει πάντα σε περίεργες ιστορίες με όλα αυτα τα κουραστικα πράγματα. Αυτή την φορά μιλάω συγκεκριμένα. Και για να παράφρασω κι ένα τραγούδι: αυτοί που είναι το πιάσαν, τους χτύπησα στην φτέρνα.

Αν κι εσυ κουράστηκες, τηλεφώνησε στο 90 11 ρίζα 2 παραγοντικό του 5 (χρέωση 1% του ΑΕΠ ανά
λεπτό) και κέρδισε... Μισό κιλό ρετσίνα με κόκα κόλα!

Σοβαρά τώρα. Και χωρίς πλάκα. Εχω μιλήσει (και νομίζω δεν είμαι ο μόνος) πολύ άσχημα
στην ζωή μου. Πολλές φορές. Και με πολύ σκληρά λόγια. Ο απολογισμός μου; Απλά δεν παίρνω τίποτα πίσω από αυτα που εχω πει. Δεν λυπάμαι. Και δεν δείχνω μεταμέλεια για τίποτα. Γιατι αποδυκνείεται περίτρανα ότι όσα εχω πει άξιζαν γι αυτα τα άτομα που τα είπα. Αν ήθελα να ακούσω
παραμύθια, θα έβαζα καμία κασέτα με τα τρία γουρουνάκια. Η άντε κανένα λούκι λουκ. Η κανα ποπάι. Δεν θα άκουγα τις μαλακίες και τις δικαιολογίες στην ζωή μου από κανένα.

Δυστυχώς, απ την αλήθεια δεν ξέφυγε κανείς. Κάποια στιγμή, όλα έρχονται στο φως. Και τότε, υπάρχει η καληνύχτα μου. Τίποτα παραπάνω.

Χαρακτήρισα άτομα ως σκουπίδια. Ως πουτανες η πούστηδές στην ψυχή. Ως hijos de la puta madre. Ως δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Αφού με κρίναν ως μαλακά, κουτό, χαζό και βλάκα. Ίσως για το μόνο πράγμα που λυπάμαι, είναι ότι δεν ήμουν ο βλαξ που περίμεναν. Το έπαιξα όσο μαλακάς χρειάστηκε για να τους δώσω να καταλάβουν ένα απλό πράμα. Δεν κερδίζεις τίποτα σ' αυτή την ζωή χωρίς να χάσεις κάτι άλλο. Και συνήθως οι απώλειες είναι μεγαλύτερες απ τα κέρδη. Βαρέθηκα την κοροϊδία εν ολίγης. Τους δηθεν και τους και καλά. Τον δια που γαμιεται. Τον άμοιρο γείτονα που το μόνο που έχει μάθει να κάνει είναι να λυπάται τον εαυτό του και να κάνει τους άλλους να τον λυπούνται.Κάποτε γύρισα κι είπα δεν αλλάζω για κανενανε. Η με αποδέχεστε η αλλάζετε εσείς, η ακόμη καλύτερα αδειαστε μου την γωνιά αν δεν σας κάνω. Το τηρώ ακόμη. Το ποιος είμαι το ξέρω πολύ καλά. Και
υπάρχουν άτομα που με ξέρουν. Απλά γιατι ενδιαφέρθηκαν να με μάθουν. Ενδιαφέρθηκαν να δούνε τι κουβαλάω μέσα στο κεφάλι. Και πάνω απ όλα δεν εκμεταλλεύτηκαν πότε, κανέναν και τίποτα.

Όλοι οι υπόλοιποι νομίζω έχουν πάρει κάρτα μελούς, είναι πλέον γραμμένοι στα παλαιότερα των
υποδυματων μου. Πάνω σε τι προσωπικότητες παταω κάθε μέρα θεέ μου!

Κάποιοι με λένε κυνικό. Κάποιοι άλλοι σέξιστη. Κάποιοι ρεαλιστη και κάποιοι κακό άνθρωπο. Κανείς τους δεν κατάλαβε ότι ο καθένας μας βλέπει τα πράγματα από την δική του οπτική γωνία. Και συνήθως αυτή η οπτική γωνία είναι αυτή που μας κάνει να κρίνουμε.

Το κλασσικό παράδειγμα με το μισοάδειο και το μισογεμάτο ποτήρι το ξέρουμε όλοι. Οι προοπτικές μας δεν είναι ίδιες και σαφώς δεν λέω την δική μου. Ούτε κι αν ζητηθεί η γνώμη μου. Για όσους δεν έπιασαν το παραπάνω, λεξικό στο λήμμα προοπτική. Έλα να μαθαίνουμε νέες λεξούλες. Λου και Α... Λα! Λόλα να ένα μήλο!

Βέβαια η λόλα θα μεγαλώσει, θα γίνει μια καταραμένη ψωλαρπαχτρα, θα λέει ψέματα για να καλύψει τα κερατιατικα, κάποια στιγμή θα αποκαλυφθούν όλα και θα έχει δύο επιλογές. Η να εκτιμήσει
την αλήθεια και να ξεκαθαρίζει την θέση της. Η να συνεχίσει να λέει τις ίδιες πιπες και να νομίζει ότι την πιστεύουν κι ότι δουλεύει τον κόσμο κι όλας. Σ οποιαδήποτε περίπτωση, την πρώτη φορά έχει την
αμέριστη κατανόηση μου. Την δεύτερη; λυπάμαι χάσατε.

Βέβαια η λόλα μπορεί να γίνει και γαμώ τα παιδιά, και να μπλέξει με κανένα άντρα χωρίς αρχιδια ο οποίος θα την φλομωσει στην μουφα και το κερατο. Μπορεί να το πάρει πατριωτικά και να πει σαλτα και γαμησου ρε φίλε πακέτο και στην μάνα σου γιατι έχει μεγαλύτερα καλαμπαλίκια απ τον
τύπο η να φερθεί το ίδιο και χειρότερα. Όλα είναι θέμα χαρακτήρα και προοπτικής.Εν πάσει περιπτώσει κάτι θα πρεπει να κάνει η κοπέλα και να αντιδράσει σε κάθε πρόκληση, να τα βγάλει πέρα σε κάθε κατάσταση. Κι εδώ μπαίνει ένα εύλογο ερώτημα: Τη λόλα απ την φωτιά ποιος θα την
βγάλει; Κανείς δεν έρχεται με γνώση σ αυτή τη ζωή. Όλοι μαθαίνουμε. Κι όταν έχουμε την ευκαιρία να μάθουμε κάτι με πιο ανώδυνο, οικονομικό, προσιτό, γρήγορο η εύκολο τρόπο, αυτόν η αυτούς επιλέγουμε. Αλλά αν δεν πάθεις δεν θα μάθεις. Όπως πολλές φορές τίθεται το ζήτημα είμαι
εδώ για να σου δείξω τις επιλογές. Όχι για να σε παρω απ το χέρι και να σε ξαναμάθω να περπατάς.

Eίμαι από πίσω για να σε μαζέψω όταν πέσεις. Όχι για να σε κρατήσω πριν γιατι δεν θα μάθεις ισορροπία. Εν κατακλείδι είμαι εδώ ακόμη κι αν η παρουσία μου δεν είναι αισθητή. Όχι με τα λόγια. Πρακτικά.

Πως γεφυρονονται οι τουρμπόβλακες, οι μπετόστοκοι, η καημένη η λόλα και το μονοπάτι που θα ακολουθήσεις; εδώ σε θέλω. Αν το χεις ήδη πιάσει χωρίς να διαβάσεις την επόμενη παράγραφο ξανατηλεφώνησε και κέρδισε ακόμη μισό κιλό ρετσίνα με κόκα (παγωμένη).Δυστυχώς η λόλα σε οποιαδήποτε περίπτωση, όσο καλά κι αν ξέρει να περπατάει πάνω στο δωδεκαποντο κάποια στιγμή θα σωριαστεί (και την είπα την ηλίθια, μην πίνεις τόσα υποβρύχια μωρή τρελή, αφού δεν το χεις), και το πιο πιθανό είναι να χρειαστεί ένα χέρι να σηκωθεί. Εκεί θα μάθει αν άξιζε το μονοπάτι που πήρε. Και εκεί θα μάθει κάτι πιο σημαντικό ακόμη. Αν αυτοί που είναι γύρω της περιμένουν να πέσει για να γελάσουν, περιμένουν να πέσει για να την σηκώσουν επειδή πραμάτικα ενδιαφέρονται η απλά έχουν κολλήσει από πίσω περιμένοντας το στραβοπάτημα για να την κρατήσουν, συνήθως απ τον
κώλο. Και ακόμη σημαντικότερο είναι πως θα αντιδράσει σε κάθε περίπτωση. Πάντα βάσει της προοπτικής της. Αν θέλει να της τον πιάνουν, μάλλον δεν θα εκτιμήσει κάποιον που είναι εκεί για να την σηκώσει. Αν έχει μάθει να σηκώνεται μόνη της ίσως να μην δεχτεί την βοήθεια. Αν έχει μάθει πάντα να χει κάποιον για να την μαζεύει, κάποια στιγμή θα απογοητευτεί άσχημα γιατι αυτός ο κάποιος θα χει εξαφανιστεί (τείνουμε να στηριζόμαστε απείρως σε κάποια άτομα και να τα θεωρούμε τόσο δεδομένα που κάποια στιγμή απλά χάνονται και σκαμε για το γιατι.)

Κρατά τα σημάδια και γιατρεψε τις πληγές μου χαν πει κάποτε. Αυτό κανω. Κι αυτό συμβουλεύω τους άλλους. Από κάθε πληγή και κάθε σημάδι όλους μας γύρισε η βίδα. Σ άλλους απειροελάχιστα. Από άλλους τις πήρε ο θεός για να βάλει πάνω ανεμίστηρι να δροσίζονται.Το θέμα είναι όταν γυρνάει η βίδα να σφίγγει και να βάζουμε μυαλό. Να μην χάνουμε κι αυτό το λίγο που συνήθως έχουμε.

Οπότε καλή μου λόλα, ανεξαρτήτως του τι έχει γίνει. Του τι μπορεί να περνάς. Του ποια είσαι, που πας, και πουθε θες να φτάσεις, θα χεις πάντα δύο επιλογές στην ζωή σου. Μακάρι να μην
μετανιώσεις ούτε για τα λάθη σου ούτε για τις επιλογές. Οι σημερινές λάθος επιλογές είναι αυτές που μας δείχνουν τις αυριανές σωστές. Και αν θες κι εσυ να συναγωνιστείς στο ψέμα τον βαρόνο πως τονε λέγανε μωρέ, πάλι δική σου επιλογή είναι. Οι φίλοι θα είναι πάντα εκεί. Αυτοί
οι μίζεροι άνθρωποι που σκάνε για τα παντα, που ψεύδονται και που έχουν παίξει φαπιδια με την αλήθεια κανε τα μαγικά σου.

Η πιό δυνατή μαχαιριά, είναι αυτή που δεν σου έδωσα ποτέ.

2011-10-09T17:31:00.001+03:00

Το σημερινό, είναι γραμμένο σε 4 δόσεις. Δευτέρα, Πέμπτη, Παρασκευή και Σήμερα (Κυριακή).

Δευτέρα (Ντιτόνικ)

Φλιπεράκι έχεις παίξει; Αυτά τα ντιν, νταν, τουρου τουρου τρουρου, 8bit μουσική και δεν συμμαζεύεται; Καπως έτσι κάνουν και τα νεύρα μου. Στα είπα και δεν πρόκειται να στα ξαναπώ. Την πιό δυνατή μαχαιριά δεν στην έδωσα ποτέ μου. Κι ούτε έχω σκοπό να το κάνω. Μονο που πλέον κατάλαβα. Κατάλαβα καρδιά μου. Καλύτερα με τις πουτάνες στο κορμί, παρά με τις πουτάνες στην ψυχή.

Σε ζόρισε που το άκουσες; Κι όμως, αυτό που δεν είχα δεί τόσο καιρό, αυτό που μου λέγανε άτομα και εγώ τους παραμέριζα, που έμπαινα μπροστά και μάλωνα, που σε στήριζα, το είδα με τα ίδια μου τα μάτια. Μια πουτάνα στην ψυχη. Τιποτα λιγότερο, κι ίσως και παραπάνω.

Επικοδομητικότατη η συζητησή μας. Σου είπα, μια συγνώμη περίμενα μόνο για τον χαμένο μου χρόνο. Ποτέ δεν έμαθες οτι η καλύτερη άμυνα είναι μόνο η επίθεση. Σε χτύπησα ακριβώς εκεί που πονάς, όχι με την δυνατότερη μαχαιριά μου, όχι με τα χειρότερα λόγια μου, όχι με μίσος και οργή, για να σου δείξω οτι πιά δεν αστειεύομαι. Εσυ πάντα κάρφωνες μαχαίρια στις πληγές μου, εγώ παντα σου άνοιγα καινούριες. Και σου είχα πεί, γιάτρεψε τις πληγές και κράτα τα σημάδια. Εσυ πάντα βαρούσες σε ανοιχτές πληγές. Έτσι έπρεπε να γίνει, να που κι έτσι έγινε.

"Η φυγή δεν είναι λύση". Μα καλή μου, εγώ δεν έφυγα ποτέ. Εσυ την έκανες με ελαφρά και κατηγορούσες, μονο κατηγορούσες. Κατηγορούσες εμένα μου δεν ήθελα να είμαι η μαριονέτα σου. Κατηγορούσες τον κόσμο που είναι κακός. Κατηγορούσες τις φίλες σου σαν πουτάνες, επειδή ειναι ξηγημένες, και όχι μικρά κακομαθημένα κοριτσάκια βουτηγμένα στο ψέμμα και την πουτανιά. Κατηγορούσες.

Αυτή την φορά δεν άκουσες Sifu versus. Αυτή την φορά κατάλαβες, οτι είσαι σκουπίδι γιατι σταματάω να σου δίνω αξία.

Α και κάτι τελευταίο. Να ξέρεις, οτι αν ψάχνεις μέσα στα σκατά, μονο σκατά θα βρείς. Τιποτα καλυτερο.

Πέμπτη (Mercy of Maria)

Είπαμε, να το παίζω χαζός και βλάκας. Ηλίθιος ακομα. Βλαμμένος; Καθυστερημένος; Μηπως να πω οτι έχω και σύνδρομο Down; Το Όσκαρ δεύτερου αντρικού ρόλου πότε το παίρνω; Εσύ λοιπόν πρέπει να μάθεις ενα πράγμα. Αντε και ξεφύγαμε απ τις πουτάνες στην ψυχή. Βρήκαμε μια πουτάνα στο κορμί (V6 2.5L μοτέρ, 543hp @ 12100rpm καλά παει, με τον κώλο μπαίνει παντου), που στο ταυτόχρονο είναι και πουτάνα στην ψυχή.

Κορίτσι μου, δεν καταλαβες ένα πράγμα κι εσυ: Καλύτερα ελεύθερος, παρά να είμαι δευτερος. Οταν δεν έχεις να πληρώσεις γι αυτά που ζητάς, δεν μπορείς να δώσεις ανταλλάγματα και εγγυήσεις, άστο καλύτερα μην πάς να αγοράσεις. Γιατι δεν θα σου βγεί καλο.

Στην ζωή επικρατεί μια γενικότερη ανταλλακτική τάση. Για να πάρεις κάτι πρεπει να χάσεις κάτι αλλο. Δυστυχώς η ευτυχώς, έτσι δουλεύουν τα πράγματα. Και ετσι λοιπόν χωρις να αφήσεις κάποια πράγματα δεν μπορεις να έχεις κάποια άλλα. Γι αυτό μην ζητάς. Μην μιλάς και μήν κατηγορείς.

Τζακ πότ! Όσκαρ σκηνοθεσίας, και 2ου αντρικού ρόλου, καλά ρε τα πήγα. Νομιζες οτι μπορείς να με δουλέψεις; Θες να φάς ψωμί ακόμη. Γιατι έχω ξαναπεί, όσο μαλάκες κι αν το παίζουμε, όσο μαλάκες κι αν είμαστε, οταν μας μπουνε ψύλλοι στ' αυτιά και την σακκουλευτούμε την υπόθεση το δουλεμα πάει αμισθί και οι τίτλοι τέλους ακολουθούν γράφοντας

Σενάριο - Σκηνοθεσία: Εγώ κι ο εαυτός μου
Διεύθυνση Παραγωγής: Μην την ψάχνεις την δουλειά...

Κι όντως κοριτσάκι μην την ψάχνεις την δουλεια. Θα μπερδευτείς πολύ. Αυριο, απο κοντά...

Παρασκευή (Londinium)

Κι όταν αρχίζω να ακούω μαλακίες, τα παίρνω, με πιάνει κι αυτή η καταραμένη η αλλεργία που έχω στις μαλακίες και ε ρε πουστή, ειναι αυτό που λένε όλοι "κανένας δεν με λυπάται εμένα;"

Λοιπόν θύμησέ μου να σου δώσω το playlist για να δίνεις ψυχή και σώμα αλλού αφού σ' αρέσει τόσο, και για να απαντήσω και στο μυνήμά σου (που σαφώς και δεν πρόκειται να το δείς εδω), όχι δεν θα ξανακούσουμε το Simplicity μαζι. Comprendes? Κι αν όχι, το μόνο που μπορώ να πω πλέον, Α ΣΤΑ ΔΙΑΛΑ ΚΙ ΕΣΥ!

Κυριακή (Beneath Black Skies)

Beneath Black Skies λοιπόν, σκατόκαιρο έχει, βρέχει όλη μέρα, και μου χει σπάσει τα νεύρα. Και δεν μπορώ να βρώ και κανα παγκάκι να πάω απο κάτω να αράξω. Σιχτίρι. Δεν μου φτάνουν οι ηλίθιοι άνθρωποι που τρείς την ώρα με θυμούνται (που και πού με θυμάσαι, αναπάντητες βαράς τα χαράματα, γιατι αν βαρέσεις την πορτα θα σου κόψω τα χέρια και το ξέρεις), δεν μου φτάνει η βροχή, έχω και τον καθένα με της πούτσας του τον χαβά. Νισάφι! Έχω γίνει σαν εκείνον τον γραφικό τύπο απο μιά παλιά διαφήμηση της τράπεζας πειραιώς (ΕΛΑ ΤΕΝΝΙΣΤΕΣ! ΜΑΖΕΨΤΕ ΡΑΚΕΤΕΣ ΜΠΑΛΑΚΙΑ ΣΥΜΠΡΑΓΚΑΛΑ ΚΑΙ ΔΡΟΜΟ ΑΠΟ ΔΩ ΠΕΡΑ!) με τα νεύρα μου να κανουν τιλτ σε ενα κατα τα άλλα όπως προβλέπεται εντυπωσιακό χειμώνα.

Στην τελική, όπως έχω ξαναπεί στο παρεθλόν, δεν γαμιεται, αυτό ειναι το πρόβλημα μάλλον. Δεν εξηγείται αλλιώς. Χαζεψαν όλοι εν μέσω οικονομικής κρίσης και παίζουν και με τα νεύρα των άλλων. Τυπος περπαταει στο δρομο τραγουδοντας δυνατα βρεχει φωτια στην στρατα μου (Δωσε μαστορα, δωσε ριξε και μια γύρα), κεφάλια σκυφτά και back to 60s χωρις το All we are saying is give peace a chance, μονο με την φτώχια και την μιζέρια.

Δεν πειράζει ρε, εμεις θα επιβιώσουμε. Για τους υπολοιπους; Θα εκτιμήσουν την μέχρι πρότεινως μίζερη ζωή τους.

(12) Στοιχειωμένη καταδίωξη...

2011-01-30T23:55:00.001+02:00

Θα ξεκινούσα γράφοντας ότι this chase is haunted, αλλά μετά θα έπρεπε να το πιάσω και στ' αγγλικά,και δυστυχώς δεν το χω με το Τ9 στ' αγγλικά. Και ο χρονος που εχω είναι περιορισμένος μιας και πρέπει να ξυπνήσω στις 6 και μισή, για ακόμη μια φορά.

Ήθελα να το ξεκινήσω από χθες το βράδυ, αλλά όπως είναι τα πραγματα εδώ δεν εχω και τον άπειρο χρόνο για τον εαυτό μου. Ούτε τον χρόνο για να καθίσω να γράψω. παρακολουθώ τον τελευταίο καιρό λοιπόν μια στοιχειωμένη καταδίωξη. Χωρίς αρχή και ελπίζοντας πως θα χει τέλος. Γιατι όταν τα βάζουμε με όλο τον κόσμο στο τέλος μας φταίει ο εαυτός μας. Κι όταν δεν τα χουμε καλά ούτε με τον εαυτό μας τότε τι γίνεται; αστό καλύτερα...

Βλέπω μάλλον κάποια πραγματα απ την δίκη μου οπτική γωνία και πως πέρασα εγώ αυτές τις καταστάσεις και αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο είναι για σένα... Δεν μπορώ να καταλάβω το πως και το γιατι...

Θα στο συνεχίσω κάποια στιγμή αλλά πάντα να θυμάσαι αυτό που σου χα πει. Όταν σου μιλάω να με κοιτάς. Και ίσως καταφέρεις να δεις στα μάτια μου τον δικό σου εαυτό αυτή τη φορά. Γιατι όσο κι αν ξεπέρασα αυτα που πέρασα, όσο κι αν έφυγα και ξέφυγα, πάντα κάτι θα υπάρχει εκεί. Τα σημάδια που πότε δεν φεύγουν και σου δείχνουν τις μάχες που κέρδισα κι έχασα. Όπως κι αυτό που εχω στο χέρι. Μαχιμα πραγματα...

Στόχος είναι να γιατρέψείς τις πληγές, όχι να σβήσεις τα σημάδια. Αυτα είναι κάποια απ τα πραγματα που μας κάνουν να νιώθουμε ζωντανοί και δυνατή...

Και όχι, δεν σου λέω καλήνύχτα. Την σιχαθηκες πλέον αυτή την λέξη...

(12) "Διαβάζοντας το One Frozen Mind"

2011-01-30T11:48:00.002+02:00

"Διαβάζοντας το One Frozen Mind μου έδωσες την ιδέα να κάτσω κι εγώ να γράψω κάτι... Αυτό έγραψα λοιπόν..."

Ποιος ειμαι εγω???
Θα αρχισω ως εξης ... Ειμαι ενας 20χρονος ,νεος,εφηβος ή ανδρας,δεν το εχω προσδιορισει ακομα .Προσπαθω να κατανοησω τη ζωη και να την ζησω οσο καλυτερα μπορω .Ομως ποιος εχει καθορισει τι ειναι το καλυτερα ? Καλυτερα απο τι ? Αυτο για τον καθενα μας εχει διαφορετικη σημασια .Πιστευω πως καθε λεξη εχει διαφορετικη σημασια για τον καθενα μας ,ακομα και το ναι ή οχι .Αναλογα με την "φαση" που βρισκεσαι και τον τροπο που πρόφερεται η καθε λεξη .Ας μην απομακρυνομαι απο την ουσια ομως.Δεν εχω αποφασισει ακομα αν εγω ειμαι εγω ή αν εγω ειμαι αυτος που θελουν να ειμαι.Δεν ειμαι σιγουρος οτι ξερω πιο ειναι το σωστο και πιο το λαθος σε πολλες περιπτωσεις.Καποιοι λενε πως καθε μερα ανακαλυπτεις τον κοσμο ,εγω πιστευω πως καθε μερα ανακαλύπτεις τον εαυτο σου και τον κοσμο τον οποιο εχεις φτιαξει εσυ για τον εαυτο σου χωρις να το ξερεις.

Αυτο μπορεις να το καταλαβεις ,η τουλαχιστον εγω μπορω να το καταλαβω ,απο τον τροπο που αντιδρω σε καταστασεις οι οποιες ειναι τελειως διαφορετικες μεταξυ τους,για το λογο οτι λαμβανουν χωρα σε διαφορετικα μερη κ διαφορετικες στιγμες .Θα μου πεις,αυτο δεν σημαινει οτι ειναι διαφορετικες .Και ομως ειναι !Γιατι σημερα δεν ειμαι ο ιδιος ανθρωπος που ημουνα χθες ή περισυ .Αλλαζω μερα με τη μερα αλλα ειναι μικρη η αλλαγη για να γινει αισθητη σε τοσο μικρο χρονικο διαστημα .Αυτο το καταλαβαινεις αν κοιταξεις το πως συμπεριφεροσουν πριν απο ενα χρονο ή δυο .Ετσι καταληγω στο συμπερασμα οτι αφου δεν ειμαι ο ιδιος Γιωργος καθε μερα,γιατι συμπεριφερομαι το ιδιο σε ορισμενες καταστασεις ?Γιατι ζω στον κοσμο που εχω φτιαξει για μενα και φοβαμαι να συμπεριφερθω διαφορετικα ,γιατι θα γινει προφανες αυτο που ηδη ξερω αλλα δεν παραδεχομαι , οτι δεν ξερω τον ιδιο μου τον εαυτο.Και αν εγω ο ιδιος δεν με ξερω τοτε πως μπορει καποιος να με μαθει για να μπορεσει να με καταλαβει ?Δεν μπορει!Και ισως δεν μπορεσω ουτε εγω ο ιδιος αλλα αυτο ειναι ενα ρισκο που ειμαι προθημος να παρω γιατι εστω και αν δεν με μαθω ,θα ξερω πως εμαθα οτι δεν φτανει μια ζωη για να ανακαλυψεις το ποιος πραγματικα εισαι απλα γιατι δεν εισαι,προσαρμοζεσαι!Ή τουλαχιστον εγω προσαρμοστηκα και δεν μπορεσα να "ειμαι"!Αυτο ομως γεννα μια αλλη απορια,γιατι να προσαρμοστω στα δικα σας θελω και πιστευω και να μην προσαρμοσω τα θελω και πιστευω σας σε μενα?Εννοοντας,γιατι να μεινω φυλακισμενος ενω μπορω να ειμαι ελευθερος?

Τελικα ,η ελευθερια δεν χαριζεται η παραχωρειτε ,ανακαλυπτεται .Δεν μπορει καποιος να σου την στερεισει,μονο εσυ ο ιδιος μπορεις οταν πιστευεις πως οι αλλοι εχουν αυτη τη δυναμη. Επισης,το να ζησω τη ζωη μου δεν σημαινει απαραιτητα οτι πρεπει να βγω,να διασκεδασω ή να κανω οικογενεια .Για μενα σημαινει,οχι το να κανω τα ονειρα μου πραγματικοτητα αλλα τηνπραγματικοτητα ονειρο μου . Καπιοι λενε ,αυτος ζει το ονειρο του! Τι σημαινει ζει το ονειρο του?Στην ουσια δεν ζει το ονειρο του,απλα ονειρευεται την πραγματικοτητα του για να μπορεσει να ξεγελασει τον εαυτο του.Οπως ειπα και πριν και εγω το ιδιο θελω να κανω ,η διαφορα ειναι οτι εγω δεν θα ξεγελω τον εαυτο μου με αυτη την ψευδαισθηση.Τα ονειρα ειναι ονειρα,ειναι ηχοι και εικονες στον υπνο σου που προσπαθει να ενωσει το μυαλο σου για να σε κανει να νιωσεις ομορφα,γιατι μαλλον στην πραγματικοτητα δεν νιωθεις και τοσο ωραια.Το να ελενχεις το μυαλο σου ειναι ενα πολυ μεγαλο επιτευγμα,ασχετα αν νομιζεις πως ηδη το εχεις καταφερει ,δεν ειναι ετσι.Ουτε εγω το εχω καταφερει αλλα προσπαθω.Ειμαστε απλα ανθρωποι λενε.Δεν ειμαστε "απλα" ανθρωποι,ειμαστε ανθρωποι.Το "απλα" ειναι για αυτους που εχουν συμβιβαστει με την ιδεα οτι ελενχονται απο κατι αλλο .Στην ουσια αυτο το "κατι αλλο " ειναι οι ιδιοι απλα δεν το ξερουν ή φοβουνται να το παραδεχτουν .Ο "θεος" ειναι δημιουργημα του εαυτου μας για να πιστεψουμε οτι υπαρχει κατι παραπανω απο εμας και ετσι μερικες φορες δεν ειναι επιλογη μας καποια πραγματα , ή δεν μπορουμε να κανουμε κατι για αυτα.

Ολα ειναι επιλογη μας!Ακομα και ο θανατος,και ο σωματικος και ο ψυχικος .Πως ειναι επιλογη μας? Αιτια θανατου :τροχαιο δυστυχημα ,ο αλλος οδηγος ηταν μεθυσμενος και τρακαραμε και πεθανα .Ηταν επιλογη μου,αλλα οχι τοσο απλη οσο νομιζεις !Ηταν επιλογη μου ολα οσα εκανα στη ζωη μου με αποτελεσμα να με φερουν σε αυτο τον δρομο,αυτη τη χρονικη στιγμη .Επιλογη μου ηταν ακομα το να στριψω το τιμονι δεξια ή αριστερα ή και καθολου .Τωρα θα μου πεις που να ξερεις οτι αν σημερα φας τοστ χωρις τυρι σε 10 χρονια θα πεθανεις σε τροχαιο ?Δεν το ξερεις και για αυτο η ζωη ειναι ρισκο ! Ομως παρε το ρισκο που εσυ θες και οχι αυτο που οι αλλοι θέλουν για σενα.(αυτο συμπεριλαμβανει και τους γονεις σου ,δεν λεω οτι θελουν το κακο σου ,απλα ειναι δικη σου αποφαση και μονο δικη σου).Ζησε,απολαυσε,ενστερνισου τη ζωη και τον θανατο γιατι ειναι και τα δυο αναποφευκτα και αναγκαια .Για μενα τουλαχιστον ο θανατος ειναι αναγκαιος .Γιατι πρωτον,καπου πρεπει να τελειωσει ολο αυτο και να αποφασισω αν τελικα η ζωη που εζησα ειναι η ζωη που ηθελα ή η ζωη που μου αξιζε.Και αν τελικα δεν ηταν αυτη που ηθελα,θα γελασω για τελευταια φορα γιατι ηταν αυτη που ηθελα,απλα δεν ηξερα τι ηθελα!Εγω την διαλεξα και δεν υπαρχει περιπτωση να εκανα λαθος γιατι εγω οριζω το σωστο και το λαθος για τον εαυτο μου.

Και δευτερον ,για να δω αν οντως στον θανατο εισαι ενα τιποτα,και τι ειναι το τιποτα?Υπαρχει ψυχη ?Και μετα τι?Φοβαμαι πως σε αυτα τα ερωτηματα ο καθενας μας θα παρει την απαντηση του στην ωρα του!Το συμπερασμα που εβγαλα μετα απο ολη αυτη τη σηζητηση που εκανα με σενα,δηλαδη με μενα,ειναι πως ακομα το αυριο για μενα ειναι αγνωστο και αυτο με εξηταρει ! Μεσα απο αυτα τα λογια που ειπωθηκαν σε αυτο το κειμενο σε γνωρισα καλυτερα ,δηλαδη με γνωρισα καλυτερα !Φτανοντας στο τελος ομως επαληθευεται μια μεγαλη απορια που ισως δεν φτανει μια ζωη για να λυθει. Αραγε ,εγω ειμαι εγω?Εγω ειμαι εσυ?Εσυ εισαι εγω?Ειμαστε ενα? ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ???Για καποιους ισως η απαντηση αυτης της αποριας δεν λυθει ποτε,για μενα εχει λυθει !"ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ "!!!Και αυτος που θετει το διλημα του δευτερου προσωπου (δηλαδη εγω ειμαι εσυ? ή εσυ εισαι εγω?) ειναι ο ιδιος μου ο εαυτος,δηλαδη εγω,για να προσπαθησω να με κοροιδεψω οτι δεν ειμαι μονος.Ειμαι μονος,και απλα ο εαυτος μου ειναι ενα δημιουργημα του μυαλου μου για να πολεμησει τη μοναξια.Εγω ειμαι Εγω,δεν ειμαι ο εαυτος μου.Την μοναξια την εχω δεχτει και την εχω αγκαλιασει .Γιατι στο τελος,ολοι ειμαστε μονοι μας,οσο και αν παλευοθμε για να πιστεψουμε το αντιθετο... By -> T.W.I.N.E.(The World Is Not Enough)

Φίλε Γιώργο. Πιστεύω ότι το τελευταίο ποτό σε γαμησε λίγο. Η ορθογραφία άρχισε να καταρρέει και το νόημα να δένει. Αλλά αυτό είναι ένα σχόλιο που πρέπει η δεν πρέπει να γίνει.επιλέγω να το κάνω...

Αν και όταν μπήκα μέσα σήμερα το πρωί είχα σκοπό να γράψω κάτι άλλο, είδα αυτό και δεν μπόρεσα να το αφήσω έτσι. Γι αυτό το ποσταρω εδώ, μαζί με τις δίκες μου σκέψεις...

Κατ' αρχάς εγώ θυμάμαι έναν πιτσιρίκα, με σπρέι, κασετόφωνο και bmx. Που δεν έψαχνε να βρει τον εαυτό του. Το μόνο που τον έννοιαζε ήταν να ραπάρει να πάει να κάνει καμία ταγκιά στην γειτονιά και να χαβαλεδιασει. Πως πέρασαν τα χρόνια... Πως αλλάζει ο άνθρωπος...

Όταν πραγματικά θέλεις να μάθεις έναν άνθρωπο το πετυχαίνεις. Έχεις πετύχεσια που λέμε. υπάρχει κάποια που πλέον την εχω βγάλει απ την ζωή μου, εχω κλείσει πόρτες και παράθυρα μάνταλωσα και την εξώπορτα που λεγαν και παλιά και δεν θα την αφήσω ξανά πότε να μπει μέσα. Αλλά την ξέρω πιο καλά κι απ την παλάμη μου. Ξέρω πότε είναι καλά, πότε δεν είναι πότε λέει αλήθεια και πότε ψέματα, ξέρω τι θέλει, πότε το θέλει και πως, ξέρω την κάθε αντίδραση της και κάθε συμπεριφορά της. Ξέρω ότι δεν μπορώ να την φέρω στα μέτρα μου γιατι έχουμε τον ίδιο χαρακτήρα. Και ξέρω ακόμη ότι τα ξέρει όλα αυτα. Γιατι πότε δεν προσπάθησε πραγματικά να με μάθει ενώ εγώ το έκανα και το πέτυχα.

Το έκανα γιατι αγάπησα, γιατι νοιάστηκα, γιατι ήθελα και γιατι το γούσταρα. Και το κατάφερα, γαμώ την θέληση μου. Το ίδιο έκανα και για τον εαυτό μου. Με ξέρω πλέον γιατι με έμαθα. ξέρω ποιος είμαι, τι θέλω και γιατι. Ξέρω τα όνειρα μου και τους στόχους μου. Και αυτα μου δίνουν την ελπίδα για να συνεχίσω να κάνω τις επιλογές μου. Αυτα μου δίνουν την ζωή.

Συμπέρασμα νούμερο ένα. μπορείς να μάθεις οποιονδήποτε άνθρωπο, αρκεί να το θες πραγματικά, όσο τίποτα άλλο στον κόσμο...

Έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Αγαπάμε, μισούμε, κλαίμε, γελάμε, είμαστε σοβαροί η κάνουμε μαλακίες... Αλλά όλα σ' αυτή την ζωή είναι αλληλένδετα κι αν δεν μπορείς να μισήσεις τότε λυπάμαι αλλά δεν έχεις αγαπήσει πραγματικά. Η μάλλον αγαπάς μόνο τον κώλο σου, και βαφτίζεις αγάπη την ανάγκη του να σαι με κάποιον, την ανάγκη μιας αγκαλιάς η την ανάγκη του να χεις μια γκόμενα έτσι απλά για τον πουτσο...

Το σωστό και το λάθος είναι στην κοσμοθεωρία το καθενός. Εγώ πλέον εχω πει ότι ζω την ζωή μου, όπως θέλω εγώ, χωρίς να γαμώ την ευτυχία κανενός όπως δεν θέλω να το κάνουν σ' εμένα. Κι αυτοί που το κάνουν πλέον πληρώνουν και τις συνέπειες. Γιατι σέβομαι. Κι οποίος δεν με σέβεται καλά θα κάνει να με φοβάται κι όλας. Αντιδρώ ναι, δεν μένω τηλεθεατής στην ζωή μου. Και πλέον δεν με νοιάζει η ζωή των άλλων, έχασα αρκετά επισόδεια απ την δίκη μου και τώρα τα παρακαλούθω. Και για όσους ασχολούνται μάλλον η δίκη μου ζωή έχει περισσότερη τηλεθέαση απ την δίκη τους γιατι δεν είναι σαπουνόπερα. Έχει ένα νόημα, ένα σκοπό κι ένα όνειρο. Προχωράω γιατι το παρελθόν δεν σημαίνει τίποτα. Κρατάω μόνο τα λάθη μαθαίνω απ αυτα και δεν τα ξανακάνω. Αυτό είναι το παρελθόν. Κοιτάω μόνο το μέλλον κι είμαι καλά...

Την μοναξιά την βιώνει ο καθένας με τον δικό του τρόπο και δεν είναι πάντα κάτι κακό. Σε τέτοιες περιόδους, που προσωπικα τις επιζητώ κατά καιρούς κάθομαι και σκέφτομαι το τι θέλω εγώ χωρίς να εχω άτομα που επηρεάζουν την ζωή μου. Και είναι καλό για κάποιους ανθρώπους να ξεκόλαν κάποια στιγμή να κάθονται στο πουθενά, κι όπως λέει το τραγούδι, σε μια λίμνη στην άκρη του κόσμου και να σκεφτόται. Ίσως πετώντας πέτρες μέσα, ίσως χαζεύοντας τα κύμματα... Και η μοναξιά υπάρχει πάντα όταν την θέλουμε εμείς, συνειδητά η ασυνείδητα. Γιατι πάντα μα πάντα υπάρχει κάποιος εκεί έξω που θέλει να βρίσκεται στο πλάι μας...

Ρίσκο κι επιλογές; ο ναι μόνο που είναι πιο περίπλοκα τα πραγματα. Κάθε κίνηση καθενός στοιχειώδους σωματιδίου είναι επιλογή. Που είναι γράφτη να γίνει. Το πεπρωμένο λένε φυγείν αδύνατον. Έτσι είναι, έτσι πάει. Και θα το δεις. Με κάθε επιλογή που κάνεις αν το ψάξεις στο τέλος, όταν φτάσεις στον προορισμό σου έχεις συναντήσει το πεπρωμένο που. Βέβαια υπάρχουν χιλιάδες δρόμοι για εκεί αλλά η μόνη διαφορά είναι ο δρόμος και αυτα που έμαθες από αυτόν. Όχι ο προορισμός. Θα μπορούσες να πάρεις άλλο δρόμο και να μάθεις αλλά πραγματα. αλλά ο τερματισμός θα ήταν και πάλι ο ίδιος. και από άλλο δρόμο ο ίδιος. Δυστυχώς η ευτυχώς στην ζωή υπάρχουν κάποιες επιλογές που είναι αναπόφευκτες όσο κι αν δεν φαίνονται. Και ακόμη κι αν μπορούσες να γυρίσεις στο παρελθόν άπειρες φορές, είμαι σίγουρος ότι θα έκανες αυτην την επιλογή.

Μέσα απ αυτην την κουβέντα με σένα είδα κάποια πραγματα. Δεν τα φιλοσόφησα το χω κάνει καιρό πριν. Αλλά τα διατύπωσα με τα λόγια που ήθελα. Εγώ φτιάχνω το μέλλον μου κι εσυ το δικό σου. Κι όταν φτάσει ο καθένας στον προορισμό του το μόνο που θα έχει να πει είναι ότι ναι ρε πούστη τα κατάφερα γιατι προσπάθησα, δεν επαναπαύτηκα στην μιζέρια της ζωή μου. Χάρηκα το οξυγόνο που ανεπνευσα, έκανα αυτα που ήθελα, τα πέτυχα με κόπο κι αγώνα. Και είμαι ένας καλύτερος άνθρωπος γιατι αυτή ήταν η επιλογή μου. Όχι οι δίκες σας.

Όσο δω υπάρχω, ελπίζω, σκέφτομαι. Και προσπαθώ όσο περισσότερο μπορώ να νιώθω ζωντανός. Ακόμη κι αν καμία φορά παρασύρομαι και γίνομαι κι εγώ ένας άμοιρος γείτονας. Που θα πάει όμως. Θα το ξεπεράσω κι αυτό. Και ξέρεις γιατι;

Γιατι μπορώ. Και το πιστεύω...

(14) "Μισώ ανθρώπους, ναι."

2011-01-28T11:55:00.001+02:00

Και η ηρεμία επικρατεί. Πάλι καλά που ξεκίνησα το ξεκαθάρισμα για να πετάξω τα σκουπίδια μέσα απ την ζωή μου, γιατι αλλιώς δεν θα έκανα τίποτα.

Σκουπίδια, έτσι ακριβώς. Γιατι δεν έχουν καμία αξία. Και καμία θέση. Μπορούν να συνεχίσουν την μίζερη ζωή τους σε κάποιο ΧΥΤΑ δεν δίνω δεκάρα...

Πάρόλο που ακούω μαλακίες στο φουλ, συνειδητοποίησα ότι ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να μίσησει δεν μπορεί να αγαπήσει κι όλας. Όχι γιατι η αγάπη και το μίσος είναι τόσο κοντά. Αλλά γιατι απλά δεν είναι ικανός να νιώσει τόσο βαθιά συναισθήματα. Αρκείται στην καθημερινότητα και κολλάει εκεί. Στην στιγμή, όχι. Στο μέλλον που θέλει να έρθει. Μαλακίες.

Μισώ ανθρώπους, ναι. Μισώ κι εκείνους που δεν έμαθαν να σέβονται. Κι απ τους ηλίθιους δεν συμπαθώ κανέναν. Μπετόστοκοι.

Βγάζω μίσος, ναι. Και δεν σηκώνω πλέον και το κινητό μου. Δεν γουστάρω να με θυμούνται αυτοί που μ έχουν ανάγκη όταν μ' έχουν ανάγκη. Δεν θέλω κανένα απ αυτα τα σκουπίδια πλέον στην ζωή μου. Σας το είπα κιόλας κάποτε. Ο χαμένος τα παίρνει όλα. Κι ο νικητής μπορεί να γράφει την ιστορία όταν είναι ικανός να το κάνει.

Είδες πως τα φέρνει η ζωή καμία φορά; Άνθρωποι που εμπιστεύεσαι να προκαλούν αυτή την φθορά. Αλλά δεν πειράζει. Γιατι απ όλο αυτό το χαλί εγώ βγήκα ok και δυνατός. Εχω κι ένα φύλακα αγγελο, με σώνει όταν κινδυνεύω. Και οφείλω κάτι κι εκεί... Εν καιρώ...

Επόμενη στάση, ο παράδεισος. Για μας έχει φτιαχτεί. Και μετά απ το γενικό ξεκαθάρισμα εκεί είναι ο προορισμός μου. Δεν λέω ότι δεν περνάω δύσκολα πια, ίσως αυτές τις ήσυχες μέρες να περνάω ακόμη πιο δύσκολα από άλλες φορές που είχα όλο το πουταναριο στο κεφάλι μου. Τώρα όμως πήρα ένα banjo, χαμόγελαω και συνεχίζω μπροστά.

Συνεχίζω να σκέφτομαι πως θα πραγματοποιήσω τα όνειρα μου, να δουλεύω στο μαγαζί μου για 3 μερες ακόμη (και σήμερα), δεν εχω παρατηρεί το one frozen mind που τόσο πολύ με βοήθησε.

2 βδομάδες ακόμη θα γράφω απ το κινητό. Και μετά πίσω στο σπίτι μου. Μόνιμα. Χωρίς άλλες ηλίθιες υποχρεώσεις στην ζωή μου. Η τελευταία μαλακία τελειώνει. Και όλα είναι καλά.

Θα σου έλεγα καλήνύχτα. Αλλά όταν στο είπα σε πείραξε. Και το κατάλαβες μετά από χρόνια θυμάσαι; Γιατι εγώ θυμάμαι.

Από δω και πέρα ψυχή μου κι εαυτέ μου θα ακούς μόνο καλημέρες από μένα. Καμία καλήνύχτα, κανένα λάθος. Ξέρω είσαι κάπου εκεί έξω και παρακολουθείς. Και περιμένω. Όλα θα γίνουν μην αγχώνεσαι...

Γι αυτό λοιπόν τελειώνω εδώ. Την θερμή μου καλημέρα...

(19) Εξομολόγηση (Η πρώτη και τελευταία)

2011-01-23T00:01:00.001+02:00

Back to rock, είμαι μέσα τελευταία εμπλοκή, 19 και σήμερα και δεν έχουν μείνει πολλές. Απολαμβάνω τις τελευταίες μέρες μου στο στρατό, ακούω το πόρτο ρίκο του παπακωνσταντίνου τώρα και γυρνάω αιώνες πίσω, με τον κολλητό, ρετσίνες και μπύρες στο υπόγειο, τσιγάρα στα κρυφά και βόλτες με το βεσπονι. Ξενοιαστα χρόνια τότε. Ο κολλητός με το μωρό, εγώ με το δικό μου, μαλακισμος στα τέρματα και ιστορία.

Αλλαγή τραγουδιού, señor από πυξ λαξ και λίγο καιρό μετά όταν πρώτοχώρισα με την νίκη, και της είχα γράψει, "με καλώδια κρατιέμαι ζωντανός, εχω αλλάξει κι η ζωή με θέλει αλλιώς". Απάντησε λέγοντας μου, τα γλύκα απελπισμένα σου αντίο και κατάλαβα ακούει και διαφανα η καλή μου, που δεν άκουγε πότε.

"...Όμως δεν βγήκα πουθενά, στο τέλος γύρισα σε σένα", όταν έκανα την επιστροφή και πήρα την κάτω βόλτα με την ρόδα τσάντα και κόπανα στο φουλ. Πέρασαν χρόνια... Έφτασε στο 2005, κοντεύαμε 3 χρόνια. Και τότε αντέγραψα τον sifu λέγοντας, λοιπόν αντίο νίκη, χάρηκα που που μίλησα, χάρηκα που με πρόδωσες, χάρηκα που σε μίσησα. Κι έφυγα. Δεν μ' ένοιαξέ που είχε τα γενέθλια της, δεν μ' ένοιαξέ που ήταν εκεί όλη η παρέα της. Αποδεσμεύθηκα. Και την μίσησα. Δεν άφησα πότε τα φιλαράκια μου. Ήμουν πάντα εκεί.

Ούτε το ροκ. Ούτε αυτό. Για την μελίνα δεν μιλάω. Είναι κάτι δικό μου και εκεί θα παραμείνει. Εκείνο τον καιρό ήδη είχα γνωρίσει την βίκυ. Τελείωσα το λύκειο. Δεν πηγα στη σχολή, έπιασα δουλειά. Πέρασε καιρός. Και να που βρέθηκα να δίνω το proficiency in english και να είμαι μαζί με την βίκυ. 2 μήνες και 3 μέρες. Μετά απλά φέρθηκε εγωιστικά. Και εγώ πήρα αναπόδες. Εξαφανίστηκα για λίγο έπιασα δουλειά σε νετ. Ξεκίνησα το wow. 2006. Προσπαθήσαμε να κάνουμε κάτι με την βίκυ αλλά πουθενά. Μαλακισμος με τα φιλαράκια, άλλοι ήρθαν άλλοι έφυγαν. Κύλησε ο καιρός μέχρι το σεπτέμβριο του 08 που τα ξαναβρήκαμε με την βίκυ. Για 4 μήνες. Κάπου έκανα κι εγώ λάθη, κάπου έκανε κι αυτή.

Σιδηρόπουλος και στην Κ, δεν πιστεύω να σε ξύπνησε κάποιο βράδυ η φωνή μου... Αλκοόλ και παραισθήσεις και το μισό 09 ήμουν τυφλά. Δικαίωμα μου να γυρνώ στο σπίτι λες και μου διναν ενδοφλεβιες αιθυλικης αλκοόλης. Χώμα. Λιώμα. Εμετός. Αηδία. Κατάντια. Εθισμός. Μέχρι ένα πρωί που ξύπνησα μέσα από το λήθαργο του ποτού και του έρωτα. Και ξαναμπήκα στην πραγματική ζωή.

Γυάλινος κόσμος χάθηκα ακόμη κι απ τους φίλους μου. Τους εγκατέλειψα. Και γνώρισα την βάσω. Ξεκινήσαμε. Έκοψα παρέα απ την σάρα, την μάρα, και το κακό συναπαντημα και γύρισα πίσω στους πραγματικούς μας φίλους. Έγιναν πολλά. Το διαλύσαμε, τα ξαναβρήκαμε. Και ξανά. Και ξανά.

Με κάλεσε η μαμα πατρίδα να την υπηρετήσω. Έχασα την βάσω. Και το μόνο που εχω να πω στον εαυτό μου κυρίως είναι το εξής, να τα όνειρα κοίτα! Διαμαντενιά προβλήτα, σε μια λίμνη στην άκρη του κόσμου. Πέρασε ο καιρός εδώ, κοντεύω στην στιγμή της απελευθέρωσης.

και μετά; νέα δουλειά, νέα σχέση, την μηχανή μου, το τατουάζ μου και τον εαυτό μου. Αυτόν που φορές φορές εχω χάσει κάπου εκεί στην πορεία. Ίσως και σε μια λίμνη στην άκρη του κόσμου. Ίσως και σε μια μολύβενια θάλασσα. Ίσως να την είχε αρπάξει μια ασημένια σφηκά και να την έφερε πίσω. Ίσως κι εγώ να χάθηκα κάπου στο πόρτο ρίκο. Η να ταξίδευα, λονδίνο αμστερνταμ η βερολίνο. Μπα. Εγώ πιο πιθανό θα ήταν να κάνω το στοκχόλμη ρεΰκιαβικ η βουκουρέστι.

το θέμα είναι ότι είμαι πια εδώ. Συνεχίζω μπροστά. Και πίσω... Και πίσω... Και πίσω... Και πίσω δεν γυρνάω.

Κι εσυ που δεν αφήνεις τα μάτια σου από μένα, απλά άνοιξε το φως. Μου την σπάει σε μένα να κοιτάζεις...

Κι εσυ που θεωρείς ότι έχεις ένα φιλο θυμήσου τα λόγια μου, δεν το παίζω ιστορία, είμαι. Και η ιστορία αυτή συνεχίζεται. Γιατι όσο με πληγώνει αυτή η σκύλα η ζωή, τόσο δυνατότερος γίνομαι. Πράσινο φανάρι, τσίτα βρομογκαζο πρώτη, και φίδια στην άσφαλτοστ, καρφί δευτέρα κι έφυγα. Μπορεί και χίλια χρόνια μπροστά.

Για της παλιές αγάπες, και όχι μόνο, βαλέ και φίλους δουλειές σκηνικ και ιστορίες μην μιλάς. Αυτή ήταν η πρώτη και τελευταία φορά.

Και ότι γκάζι εχω πάρει κι εχω πει κατά καιρούς ισχύει. Ακόμη δεν εχω βάλει τρίτη. Ούτε το στερεοφωνικό στα +10dB.

Άντε καληνύχτα και μην ξεχνάς... Ο χαμένος τα παίρνει όλα....

(22) 636 κυβικά, 113 άλογα...

2011-01-20T23:23:00.001+02:00

Στο αποψινό επισόδειο του Onefrozenmind... πολλά γκάζια...

Η ηλιθιότητα του ανθρώπου είναι απίστευτη. Και αν λέω εγώ "καρκίνο στα μάτια" με λένε κακό. Δεν είμαι κακός. Απλά ρεαλιστής. Κι εύχομαι ολόψυχα στο αφεντικό μου το παραπάνω. Όχι γιατι είναι αρχιδι μόνο απέναντι μου. Αλλά γιατι είναι μπινες γενικότερα.

Γκάζια και με σένανε, που δεν κατάλαβες τίποτα μάλλον. Λέει το τραγούδι "... Τ' αφεντικά στο δρόμο τον πέταξανε, τα στίγματα σαν είδαν στο κορμί του. Κι η σύλβια που με πάθος τον αγάπησε δεν έλειψε στιγμή απ το πλευρό του ζητώντας με μανία στην αγκάλη του, την κόλαση και τον παράδεισο του"

Γι αυτό μικρή μου σύλβια μην με σπας τα νεύρακια, σ' εχω πει πόσες φορές, Did you really want? It'll end in tears.

Κάποτε σ' είπα protège moi. Μάλλον μ' έγραψες εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Τώρα πια εχω πει no me salvaras otra vez (y no puedes reanimarme).

Τι στα αρχιδια η πανσέληνος μ' έχει γαμήσει εντελώς. Η το κάνετε όλοι επίτηδες. Δεν πειράζει όμως. Ο καλός θεούλης με προίκισε με καλό αλεξικέραυνο και κάνει καλή γειωση (με λίγα λόγια σας εχω γράψει στην πουτσαρα μου και προχωράω)

Ουγκ μόγληδες. Συνεχίστε δεν εχω πρόβλημα. Απλά φιλική συμβουλή, μην ανοίξετε πόλεμο. Γιατι ο χαμένος τα παίρνει όλα πια. Και μπορεί η ιστορία να την γράφεται από αυτόν, αλλά η πορεία συνεχίζεται...

Γι αυτό μην με δίνετε αλλά γκάζια γιατι θα πάρω το κινούμενο και θα σας περάσω από πάνω. 0-100 σε 3. Φαντάσου τι γκάζια μπορώ να σας ρίξω εγω.

Και τώρα γειά σας, καλήνύχτα.

(26) Αντικειμενοστραφης Προγραμματισμός

2011-01-16T16:20:00.003+02:00

Εδώ και αρκετά χρόνια εχω ένα φιλαράκι. Τον λένε Mario. Είναι ένας κοντός υδραυλικός, με μουστάκι και μπακα, που κατάγεται απ την Ιταλία. Ο φίλος μου λοιπόν συνηθίζει να φοράει κόκκινο καπέλο και αυτην την ηλίθια φόρμα του υδραυλικού. Ζει σ ένα άλλο παραμύθι παρέα με τον αδερφό του, τον Luigi που είναι κι αυτός υδραυλικός.

Ο φίλος μου κάποτε είχε μια αποστολή, να σώσει την πριγκίπισσα απ τον κακό Bowser. Εν τελεί, μπήκε σ' ένα κόσμο που τα τσιρακια του κακού Bowser τον κυνηγάνε περνάει από κόσμο σε κόσμο κι από κάστρο σε κάστρο για να σώσει την πριγκίπισσα.

Η ζωή είναι σαν το Super Mario. Πηδάς για να αποφύγεις τους κακούς, τρέχεις όσο πιο γρήγορα μπορείς για να σωθείς από γέφυρες που καταρρέουν κάτω απ τα πόδια σου και μαζεύεις διαφορά αντικείμενα. Κι όταν φτάσεις στο τέλος τις πίστας, συνειδητοποιείς ότι η επόμενη είναι ακόμη πιο δύσκολη. Και όταν φτάσεις να νικήσεις τον αρχηγό του κόσμου, μαθαίνεις ότι η πριγκίπισσα είναι σε άλλο κάστρο...

Ο παραλληλισμός ζωής και παιχνιδιού είναι κάτι που μ αρέσει να κάνω συχνά ειδικά όταν κάποιος με γνωρίζει. Στην τελική η ζωή είναι εύκολη και για όλους. Όσο ζεις μαθαίνεις. Αλλά ελάχιστοι καταφέρνουν να τ' ανακαλύψουν όλα. Αυτοί που ζουν την ζωή τους όσο πιο πολύ και έντονα μπορούν.

Τώρα θα μου πεις που κολλάει ο τίτλος με αυτα που λες, μαλακά;

Ο πιο εύκολος τρόπος για να καταλάβεις τον αντικείμενοστραφη προγραμματισμό, είναι το Super Mario...

Μάθημα πρώτο: Κλάσεις

Αφήνω την θεωρία στην άκρη, γιατι καλώς η κακώς εμείς οι προγραμματιστές είμαστε πανέξυπνοι και τα ξέρουμε όλα και μπαίνω στο ζουμί. Μια κλάση, είναι στην ουσία, μια συλλογή από ιδιότητες, και συνάρτησεις. Ας σκεφτούμε λίγο τον φιλο μας. Τι έχει και τι μπορεί να κάνει

Ο μάριο μπορεί να περπατήσει, να τρέξει, να πηδήξει, και να πετάξει φωτιές απ το καπέλο του όταν έχει πάρει το λουλουδακι. Επίσης όταν πάρει το μανιτάρι μεγαλώνει κι όταν πάρει το αστέρι τους γαμαει το τρικι τρικι. Επίσης ο μάριο μαζεύει νομίσματα και ζωές. Ωραιότατα.

Ότι μπορεί να περιγράφει ως συνάρτηση, όπως το περπάτημα είναι μια συνάρτηση της κλάσης. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά ιδιότητες άρα και απλές μεταβλητες.

Στην c μπορούμε να περιγράψουμε τον μάριο ως εξής

class mario {
int coins;
int lives;
int state;

int mario::move(bool right, bool run);
int mario::jump();
int mario::throwfire();
};

(41) Καλή Χρονιά...

2011-01-01T01:00:00.000+02:00

Καλή χρονιά κι ευτυχισμένος ο νέος χρόνος, με υγεία, χαρά και ότι επιθυμει ο καθένας. Σε αυτό το τεύχος του One Frozen Mind, Blow (Synthetic Overture)

(44) Μόνο σήμερα...

2010-12-29T22:50:00.001+02:00

Πίσω στην παλιά, κακή ζωή μου. Και ήρθε ο καιρός κάποιοι άνθρωποι που κάποτε αγάπησα πραγματικά να δούνε και μια αλλη πλευρά του εαυτού μου. Αυτή που πάντα φοβόντουσαν ότι υπάρχει, και που τόσο επιμελώς την εχω κρύψει. Λοιπόν... Ο παλιός κακός μου εαυτός είναι εδώ. Και αποδυκνείει εις άπαντες, ότι είναι απλά ένα μπούμερανγκ η ζωή. Ότι μου δώσατε θα το πάρετε πίσω.

(46) Η μίζερη ζωή σου, μέρος δεύτερο.

2010-12-27T23:26:00.002+02:00

Πριν πεις οτιδήποτε, πριν κάνεις ακόμη ένα τραγικό λάθος, κάτσε και ρώτα τον εαυτό σου, σου αξίζει αυτό το γαμήμενο το οξυγόνο που αναπνέεις η μήπως θα έπρεπε να πέσεις απ τον έκτο να σωθείς που λέει κι ο Μαχαιρίτσας...

Νομίζω ότι σου είπα, έσβησες τόσο απλά, όσο απλά πετάω την γόπα απ το τσιγάρο μου αυτή την στιγμή. Επεσες τόσο άσχημα, όπως έπεσε κι αυτή μέσα σε μια μικρή λίμνουλα με νερό και λάσπη (σκατά που θα λεγε κάποιος γνωστός μου), τεραστίων διαστάσεων για το μέγεθος της. Έσβησες κι αποσυντίθεσαι όπως κι αυτή.

Σκέψου τι έχεις κάνει και που έχεις φτάσει. Να μην σε βλέπω καν πια. Να μην σε υπολογίζω. Και να μην υπάρχεις πουθενά.

Τραγουδάει ο Αγγελάκας "Θα ψωνιστώ και κάποιο βράδυ, ότι εχω μέσα μου για σένα θα το σβησω, είναι μονόδρομος ο δρόμος που χεις πάρει και δεν σε βλέπω να γυρίζεις πίσω..."
Όχι δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω. Δεν μπορείς να μου αποδείξεις το πιο βασικό. Ότι άλλαξες την μιζέρια στην ζωή σου. Και αυτό είναι που τα κάνει όλα.

Κι ο δικός μου ο δρόμος είναι μονόδρομος. Απομακρύνομαι. Μπορεί να με πονάει που το λέω αλλά έτσι είναι, κι έτσι έπρεπε να γίνει. Γιατι όλα στην ζωή είναι δρόμος. Ηρώων πολυτεχνείου, αμετρητα βράδια, με την μόνη παρέα που είχα. Τα τσιγάρα μου.

Πριν συνεχίσεις να σκέφτεσαι, πες μου πρώτα αν είσαι εκείνο το άτομο που θυμάμαι. Που μου έλεγε πως πάντα μαζί θα γελάμε, πως πάντα μαζί θα πονάμε, πως με μια φωνή θα μιλάμε. Λυπάμαι. Απέτυχες. Κι εγώ πλέον μπορώ να αθετήσω και να ξεχάσω όλες τις υποσχέσεις μου. Και ειδικότερα το ότι θα είμαι πάντα εκεί για σένα. Πλέον δεν είμαι. Και δεν σκοπεύω να γυρίσω στο εκεί.

Αλλάζω κι εξαφανίζομαι, πλακώμενός πάνω σ ένα δρόμο που δεν θέλω πότε να ξανακάνω το ταξίδι της επιστροφής. Και αυτή την φορά δεν θα το κάνω. Θα σ αφήσω να δεις την αλήθεια με αυτα τα πανέμορφα μάτια που πότε δεν κατάφεραν να μου πουν ψέμματα. Με αυτό το απόκοσμα σαγηνευτικό βλέμμα που με έχει πληγώσει φορές φορές.

Λυπάμαι. μια ακόμη λέξη που δεν έχει σημασία αν δεν την εννοείς. Και όχι, πλέον δεν την εννοώ. Απλά λέω ότι λυπάμαι, έτσι για να δείξω ανθρώπινος. Για να δείξω ότι εχω ακόμη συναισθήματα και ότι δεν σήκωσα άτσαλενια τείχη γύρω μου. Πλέον δεν μπορείς να με ακουμπήσεις...

Θυμάσαι, κάποτε σου έστειλα ένα κομμάτι από ένα τραγούδι του sifu versus. Κι εγώ θυμάμαι τα δύο σου χέρια να σφίγγουνε το λαιμό μου, θυμάμαι το σκοτάδι που τύλιξε τον χαμό μου... (Χρονος doppelganger). Το εχω πει ξανά και ξανά, κι εχω κάνει μια αλυσίδα. Και όταν φτάνει εκείνη η στιγμή μάλλον καταλαβαίνουν τι έχει συμβεί.

Η μίζερη ζωή σου λοιπόν υφίσταται γιατι δεν έχεις το κουράγιο να αλλάξεις όχι αυτα που σε χαλάνε. Αλλά τον εαυτό που για να συμβαδίσεις με τους άλλους γύρω σου, όταν αφοί άλλαξαν για να συμβαδίσουν με σένα. Η μίζερη ζωή που υπάρχει επειδή πιστευτείσ ότι πρέπει κάποιοι να μείνουν μέσα σ αυτή με τους δικούς σου όσους για να νιώθεις καλά.

και στην τελική η μίζερη ζωή σου είναι και θα είναι έτσι γιατι πότε δεν εκτιμησες το οξυγόνο που σου προσφέραμε όλοι μας κι εσυ ζητούσες πάντα περισσότερο σαν μια φωτιά που καίει ανεξέλεγκτα. Δεν κατάλαβες κάτι όμως. Όταν τελειώσει το οξυγόνο παίξει και η φωτιά. Κι εκεί κατάντησες.

Καλά χριστούγεννα λοιπόν. Τα πρώτα σου χριστούγεννα που βρίσκεις το παράθυρο ερμητικά κλειστό. Μετακόμισα, θα μάθεις που αλλά δεν θα μπορείς να με επισκεφθείς.

Πλέον ειλικρινά δεν με νοιάζει. Δεν είμαι φίλος κι αδερφός. Δεν είμαι στήριγμα. Δεν είμαι φύλακας αγγελος. Κάθε καλά λοιπόν πως πάντα ότι θέλω το παίρνω. Και μην τολμήσεις να σκεφτείς, πόσο μάλλον να πράξεις εναντίον μου. Γιατι τότε θα έχεις απέναντι σου αυτό που φοβάσαι. Έναν πολέμιο, έναν εφιάλτη.

Βλέπεις ψυχή μου έμαθα να κρατάω της δίκες μου θερμοπύλες, και οι μάχες που έδωσα για σένα κάποτε,για μένα πια είναι ασπίδες. Άφησε με όσο πιο απλά μπορείς. Γιατι η τελευταία ευκαιρία θα είναι και η τελειωτική...

καλό σου βράδυ λοιπόν. Και ναι είμαι πολύ καλά αν σε νοιάζει ακόμη αυτό...

(53) Μείον Ένα...

2010-12-20T20:53:00.000+02:00

... σε μια διαρκή προσπάθεια να φτιάξω αυτό το μαύρο χάλι που αποκαλώ "Η Ζωή Μου", και να ξεφύγω από ένα παρελθόν που με καταδιώκει χωρίς να μπορώ να βγάλω κάποια άκρή, το μόνο που έχω να πώ είναι "Μείον Ένα"...

Μια απόφαση με όχι τόσο ελαφριά καρδιά που μου κοστίζει αρκετά. Άλλα αυτές είναι οι επιλογές στην ζωή. Ο χαμένος τελικά τα παίρνει όλα. Και ο νικητής... Άστο καλύτερα.

Ακούω για ακόμη μία φορά το Song to the Siren (This Mortal Coil - Song to the Siren), και θυμάμαι πολλά.

"Should I stand amid the breakers, or should I lie with death my bride?"
Λοιπόν I'll stand amid the breakers, και ας γίνει οτι θέλει. Γιατί μ' έχει κουράσει το παρελθόν μου. Μακάρι να μπορούσα να βγάλω μια άκρη σ αυτό το απέραντο χάλι. Αλλα δεν γίνεται. Οι επιλογές μας εξαρτόνται οχι μόνο από μας. Μα πάντα απ τους αλλους.

Σίγουρα θα είναι καλύτερα όταν κάνω και το "Μείον Δύο" και ελπίζω να έχω αυτή την ευκαιρία μέσα στο 2010. Τι διάολο λίγες μέρες μείνανε. Και στατιστικά σίγουρα θα την έχω. Γιατι πρέπει να πάμε γι αλλα.

Στο μέλλον λοιπόν. Και στα καλύτερα που τώρα ξεκινάνε...

(55) Άντε και γαμησου (Ο επίλογος)

2010-12-18T11:06:00.003+02:00

Καλήμέρα. Και άντε και γαμησου πρωί πρωί. Μάλλον δεν κατάλαβες ότι έχασες και την τελευταία σου ευκαιρία. Στην χάρισα πολλές φορές, αυτή την φορά θα είμαι αμείλικτος...

Και ας το πάρουμε απ την αρχή γιατι εχω βαρεθεί με τις μαλακίες σου. Και θα στα πω σε απλή και κατανοητή γλώσσα. Γιατι μπορεί εγώ να μεγάλωσα στους δρόμους αλλά εσυ κατάντησες να είσαι εκεί.

Δεν είχα σκοπό να σου δώσω καμία ευκαιρία μετά τα Σεπτεμβρίανα. Έφυγες κι έκλεισες πόρτες και παράθυρα. Κι εγώ συνέχισα μπροστά. Και όταν έκανα την κίνηση μου και προχώρησα στην ζωή μου, να σαι κι εσυ να χώνεσαι στα προσωπικα μου και να μου δημιουργείς προβλήματα στην σχέση μου. Αν δεν κάνω λάθος, δεν σου δημιούργησα πότε πρόβλημα. Ακόμη και μετά τα κερατιατικα. Αλλά εσυ καλή μου δεν διορθώνεσάι.

Σε ρώτησα πολλές φορές τι σκατά θες απ την πουτανα την ζωή μου. Να μιλάμε. Σ' εξήγησα ότι δεν γίνεται γιατι και την τελευταία φορά μιλήσαμε... Λίγο στον καναπέ και λίγο στο κρεβάτι. Αφού ξέρεις που καταλήγει γιατι το γαμας;

Στο 'χα πει δεν μπορώ να σε περιμένω μια ζωή. Κανε την ζωή σου και τις μαλακίες σου κι άσε με να ζήσω μην χώνεσαι και μην μου δημιουργείς προβλήματα. Μάλλον δεν το κατάλαβες αυτό. Στο 'πά και τις προάλλες. Η όλα η τίποτα δεν υπάρχουν ημιμέτρα.

Εκμεταλλεύεσαι τα οποία καλά αισθήματα μου έχουν απομείνει για σένα. Μετά το χθεσινό που μου απέδειξες γι ακόμη μια φορά τον χαρακτήρα σου το μόνο που μπορώ να νιώσω πλέον είναι λύπη.

Σε λυπάμαι κοπέλα μου γιατι πότε δεν κατάφερες να είσαι σταθερή. Γιατι πότε δεν κατάφερες να πάρεις αποφάσεις κι άφηνες πάντα τους άλλους να το κάνουν για σένα. Γιατι πάντα κοιτούσες το κοινωνικό στάτους και απ έλεγες αλλά. Γιατι σ' έννοιαζαν οι φίλοι πάνω απ όλα όχι εμείς που ήμαστε δίπλα που πραγματικά. Που χαράμησα άπειρο χρόνο για την πάρτι σου, πόνεσα, πληγώθηκα και όμως παρέμεινα εκεί.

Λυπάμαι που άφησα γι ακόμη μια φορά το παράθυρο ανοιχτό κι ας ήξερα το αποτέλεσμα από την αρχή. Καλή καλή μέχρι να καταφέρεις αυτό που θες και μετά τα ίδια και τα ίδια. Εξαφανίσμένη, ψέμματα, στυλακι, κι άμα θέλω το πιστεύω. Στο είπα χθες, δεν εχω να χάσω κάτι. Εσυ εχεις πολλά.

Δεν θέλω να σε ξαναδώ ούτε να σου ξανάμιλήσω δεν έχουμε κάτι άλλο να πούμε. Μόνο μια τελευταία προειδοποίηση. Μην ξανακάνεις το λάθος να ανακατευτείς στην ζωή μου. Γιατι πίστεψε με θα πληρώσεις τα κερατιατικα. Και ναι δεν το 'χω σε τίποτα να το κάνω.

ούτε καν καλημέρα. Τον πούλο και τις κουρτίνες γιατι είμαι καλό παιδί.

(59) Από σκοτεινό... πορφυρό.

2010-12-14T19:57:00.000+02:00

Καλωσήρθατε, στο νέο, ανανεωμένο One Frozen Mind (Ένα παραλήρημα της πραγματικής ζωής που πάντα ήθελες να ζήσεις.) Πριν ξεκινήσουν να έρχονται νέα τεύχη, ήρθε μια ριζική αλλαγή, με Facebook comments και likes(γιατί κάποιοι δεν μπορούν να κάνουν σχόλια και είναι σπαστικό, άσε που το social networking είναι must)...

Λοιπόν, έχουμε: Facebook Comments έτσι ώστε να βάζεις κατευθείαν το σχόλιό σου. Likes, γιατί έτσι σου αρέσει. Και ένα νέο γαμάτο background (γιατί άραγε; θα δείξει σε ένα απ τα επερχόμενα τεύχη του One Frozen Mind).

Μιλάμε αργότερα ρε.

(60) Αναβαθμίσεις

2010-12-13T15:21:00.005+02:00

Αναβαθμίσεις στο onefrozenmind. Και μάλιστα πολλές. Γίνεται πιο σκοτεινό και μυστήριο κι απ την αλλη πιο φωτεινό κι αγγελικό. Είναι σαν...

...να έγινε παντού αναβάθμιση... Αρχικά έχουμε το κουμπί "Μου Αρέσει!" το οποίο είναι συνδεδεμένο με το facebook. Αν σ αρέσει κάτι, δείξ' το και στους φίλους σου. Απ την αλλη έχουμε την κατηγοριοποίηση των άρθρων για γρηγόρη πρόσβαση... Και έρχονται περισσότερες αναβαθμίσεις...

(61) Το ξέρω σ' αρέσει...

2010-12-12T23:45:00.003+02:00

Κι επειδή σ' αρέσει κι εχω κέφια σήμερα, πάρε κι ένα κούμπακι "Μου Αρέσει!" για να χεις να πατάς όταν γουστάρεις και όχι μόνο να μου το λες στο τηλέφωνο η στο facebook.
Ουφ κουράστηκα με τόσα κουμπιά, κάνω τις τελευταίες απαραίτητες ρυθμίσεις και ύπνο!

Μιλάμε ρε, το νου σου.

(61) Πορφυρό...

2010-12-12T17:35:00.006+02:00

Εντάξει, τι παραπάνω να πω αφού τα είπες όλα εσυ με τον τρόπο σου; Ήταν σαν να σ' είχα δει κάπου πριν χρόνια και να 'χα κρατήσει μέσα στο μυαλο μου μια μαγική εικόνα. Σαν να σ' είχα δει στα όνειρα μου και να σχεδίασα την μορφή σου στο πιο ήπιο κι αγγελικό της στυλακι. Σαν να ήξερα ότι θα μιλήσουμε σύντομα.

Κι όταν το κάναμε, ήταν σαν να σ' έβλεπα μπροστά μου. Περίεργη στην αρχή. Να μην ξέρεις τι να πρωτορωτήσεις και το μυαλο σου να βομβαρδίζεται από χιλιάδες απορίες. τις οποίες της μεταβιβάζες με απίστευτη ταχύτητα σε μένα σαν να ήθελες να μάθεις τα πάντα μέσα σε μια στιγμή.

Υπήρχαν στιγμές που σ' έβλεπα μπροστά μου. Άλλοτε να ξύνεις το κεφάλι σου από την απορία κι άλλοτε να σχηματίζεται ένα μικρό χαμογελάκι στο πρόσωπο σου, όχι τόσο απ την κωμικότητα των λεγόμενων μου, αλλά απ την έκβαση της συζήτησης.

Σαν δύο παλιοί γνωστοί που ανταμώσαν μετά από χρόνια και ήθελαν να μάθουν τα πάντα ο ένας για τον άλλον. Κι εγώ δεν ρώτησα πολλά, σ άφησα να ικανοποιήσεις την περιέργεια σου. Και σε δοκίμασα, στα δωσα όλα έτοιμα στο πιάτο, και περίμενα να κάνεις κι εσυ το ίδιο. Στην αρχή απελπιστικα, τολμώ να πω, γιατι σ όλα υπήρχα εγώ πουθενά εσυ. Και κάτι μου θύμισε. Αλλά στο τέλος μου είπες κάτι που μου άλλαξε την σκέψη. Κάπου εκεί μου χαρίσες το πραγματικό σου όνομα. Και μου δείξεις ότι μπορείς να μ εμπιστευτείς.

Κι εκεί κάπου αφήσαμε κι οι δύο μας την συζήτηση γιατι δεν υπήρχε χρονος με την υπόσχεση ότι θα τα ξαναπούμε. Γιατι κανείς απ τους δύο μας δεν ήταν διατεθειμένος να περάσει τα ίδια απ την αρχή. Υπομονη, προσοχή και δύναμη αυτό ζητάμε και αυτό έχουμε.

Δεν εχω να πω κάτι άλλο. Κι είμαι σίγουρος ότι καθώς διαβάζεις αυτές της τελευταίες λέξεις, ένα μικρό χαμογελάκι έχει σχηματιστεί στα χείλη σου, και μπορώ να ξέρω και τι ακριβώς σκέφτεσαι αυτή την στιγμή. Αλλά δεν θέλω να το πω. Θα περιμένω πάντως να το ακούσω...

...την επόμενη φορά που θα τα πούμε.

(63) Όνειρο...

2010-12-10T11:42:00.004+02:00

Όλη μου η ζωή και η ύπαρξη αυτές τις μέρες μοιάζει μ ένα όνειρο. Τόσο βαρετό και απρόσμενο με τόσο κόσμο μπερδεμένο, ένα κόσμο που δεν γίνεται να υπάρχει. Υπάρχουν στιγμές που πιανω τον εαυτό μου να κολλάει και να περιμένει ότι κάπου εκεί θα ανοίξει τα μάτια για να δει πάνω του ακριβώς τα συρματοπλέγματα.

Κι όμως αυτό δεν συμβαίνει πότε. Κι έτσι οι μέρες περνάν χωρίς να έχουν καμία απολύτως αλλαγή αλλά κι απ την αλλη είναι τόσο μα τόσο διαφορετικές... Ψάχνω μέσα σ όλο αυτό το όνειρο να βρω τις διάφορες και τις μικρές λεπτομέρειες για να το κάνω πιο συναρπαστικό, να αποκτήσει κάποια αξία και κάποια ουσία. Και εν μέρει το καταφέρνω...

Θέλω να γράψω να εκφράσω κάποια πραγματα που έχουν κολλησει μέσα στο μυαλο μου αλλά αυτό το όνειρο μ έχει κολλησει και δεν μου βγαίνουν με λόγια όλα αυτα που θέλω να πω. Ούτε για τα συρματοπλέγματα που με περικυκλώνουν, ούτε για το πεπρωμένο που πάντα καταφέρνω να του ξεφύγω και πάντα γυρνάει να με στοιχειώσει, ούτε καν γι αυτό το περίεργο όνειρο που δεν ξέρω αν έχει αρχή και τέλος. Απλά μια μέσα ξύπνησα μέρα σ αυτό. Και ελπίζω μια μέρα να καταφέρω να απόδρασω. Να μείνω εδώ και να υπάρχω όπως μπορώ έξω απ το όνειρο αυτό...

Μετά τις στάχτες κοιμήθηκα και ξύπνησα μέσα σ αυτό το όνειρο. Μέσα σε μια γαλήνη και ηρεμία. Σε μια βαρεμαρα που έχει νόημα μόνο όταν την επιζητώ και μόνο όταν βρίσκω εγώ τις μικρές νοθείες που της δίνουν αξία.

Τελικά ξέρεις κάτι; Μάλλον κάτι ξέρω που καιω τις φωτογραφίες. Αυτές είναι που με κρατάνε δέσμιο φωνο καταστάσεων. Τώρα πια δεν εχω τίποτα. Αλλά εχω και όλο τον εαυτό μου. Δικό μου, ολοδικό μου. Και δεν μπορείς πια να μ' αγγίξεις... Αυτή την φορά δεν θα πω λυπάμαι γιατι απλά δεν λυπάμαι. Γιατι απλά δεν νιώθω τίποτα. Εχω μόνο ένα περίεργο και απροσδιόριστο χαμόγελο στο πρόσωπο μου που πότε δεν θα καταλάβεις.

Δεν θα πω στο επανειδειν γιατι δεν έχει αξία. Μέσα σ αυτό το όνειρο ξέχασα την φωνή σου. Ξέχασα την μορφή σου. Ξέχασα τα λόγια σου. Ξέχασα τα πάντα...

Τελικά, το μόνο που έχει σημασία είναι οι λεπτομέρειες. Και μάλλον τις ξέχασα κι αυτές...

Δες ψυχή μου. Έλα και δες. Γιατι πλέον έχεις τα μάτια σου ανοιχτα. Κι έτσι θα παραμείνουν...

(68) Σταχτη...

2010-12-05T11:21:00.006+02:00

Σ' αυτό το τεύχος του onefrozenmind... Στάχτη έγιναν όλα. Και μέσα απ αυτή τη στάχτη θα γεννηθεί ένα νέο μέλλον...

Κουράστηκα να ασχολούμαι με τις μαλακίες. Σοβαρά. Ξέρω, το χω πει ίσα με διακόσιες χιλιάδες φορές. Αλλά αυτή την φορά το εννοώ. Κουράστηκα να με στήνουν όταν είναι να βγω έξω, κουράστηκα να κανονίζω και να τρώω άκυρα, κουράστηκα να μπλέκομαι σε μαλακίες.

Γι αυτό πήρα την απόφαση να καψώ το παρελθόν μου. Και το έκανα. Και μεταφορικά και στην πραγματικότητα. Έκαψα όλες τις μαλακίες και πέταξα τις στάχτες στα σκουπίδια. Και μαζί και όλους εσάς που με τραβήξατε κάποτε στο παρελθόν μου.

Το onefrozenmind δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια ιδέα. Ένα παραλήρημα. Για όλα τα χαμένα βράδια μου. Για τα χρόνια που χαράμησα. Όχι πια. Κανένα λάθος.

Το onefrozenmind είναι ζωή. Μια ζωή που πότε δεν ήθελα να ζήσω. Κι όμως, μέσα από δυσκολίες και αντιξοότητες, μέσα από πολύ πόνο, πανικό και σκηνικά, μου δίδαξε πολλά πραγματα.

Το onefrozenmind είναι πια ο νέος τίτλος του. Ένα παραλήρημα μιας ζωής που πάντα ήθελες να ζήσεις. Μέσα από μπερδεμένα λόγια και πολλές φορές γραμμένο τόσο επιτηδεία για να μην αναφέρομαι πουθενά και ταυτόχρονα παντού.

Το onefrozenmind είναι ένα μανιφέστο.

Το onefrozenmind είναι τα πάντα.

Εις το επανειδειν λοιπόν...

(69) Επάνοδος

2010-12-04T16:00:00.007+02:00

Σε αυτό το τεύχος του onefrozenmind... Η ψυχή σου πάντα θα ρέει μες την δική μου...

Είτε το θέλεις είτε όχι έτσι είναι. Ελπίζω κι εσυ να έχεις κρατήσει ένα μικρό μέρος της δικής μου ψυχής και να το έχεις φυλάξει κάπου μέσα σου. Ελπίζω να με θυμάσαι με τα καλύτερα κι όχι με τα χειρότερα. Κι ελπίζω αυτό το "Σ' αγαπάω... Σ' αγαπάω..." να ήταν πραγματικό και αληθινό βγαλμένο μέσα απ την καρδιά σου κι όχι special effects...

Είναι γλυκιά η αμαρτία. Κι αν δοκιμάσεις μια φορά πάντα θα θες κι αλλη...

Σε αυτό το τεύχος του onefrozenmind... Ο λόγος μου γίνεται πύρινος γιατι αυτή είναι η δική μου αλήθεια...

Και η αλήθεια ξέρεις ποια είναι μικρή μου; σκληρό ναρκωτικό δεν είναι μόνο η ηρωίνη. Είναι και η ελπίδα. Και τα συναισθήματα. Και όλοι χρειαζόμαστε την δόση μας για να λειτουργήσουμε.

Θέλουμε δόσεις εγωισμού, δόσεις φιλοδοξίας, δόσεις υλισμού, ανταρσίας και εξουσίας όπως λένε και οι ffc. Εσυ όμως δεν ξέρω τι δόσεις θες... Και αυτό είναι που με προβληματίζει. Δίκες μου δόσεις; δίκες μας δόσεις; Δόσεις αυτού που είχαμε κάποτε; η δόσεις αυτού που θα ήθελες να είμαστε; δεν ξέρω δεν εχω καταλάβει και απ ότι βλέπεις προσπαθώ να συμπληρώσω κι εγώ το δικό μου παζλ. Αλλά το δικό μου παζλ είναι πολύ μεγαλύτερο απ το δικό σου. Κι εχω μια πιο ξεκάθαρη εικόνα από πότε. Η ζωή μου ένας δίσκος κολλημένη η βελόνα ίδιο τραγούδι καλοκαίρι ίδιο τραγούδι χειμώνα...

Μιλάω παράξενα. Περίεργα θα έλεγα. Λες κι έβαλα πάλι αυτή την μάσκα και δεν σ αφήνω να δεις μέσα μου. Μόνο που το πρόβλημα ίσως να μην είμαι εγω. Ίσως να είναι κάτι άλλο...

Αυτή την φορά δεν μπορώ να περιμένω για καμία αγάπη. Κανε μου την έκπληξη και η τελείωνε τα πραγματα και την όλη κατάσταση μια ώρα αρχύτερα, η απλά κανε την επάνοδο. Αρκετά περίμενα. Αρκετά χαραμισα τον εαυτό μου μέσα σε λάθος καταστάσεις. Και οι 2 ξέρουμε τι πρέπει να γίνει. Αλλά κουράστηκα να τολμάω εγώ για χάρη σου και να αποφασίζω εγώ για σένα. Ξέρεις πως είναι τα πραγματα μεταξύ μας.

Έχεις αρκετό καιρό μέχρι να το πάρεις απόφαση. Άσε με μέχρι τότε να παίξω όπως έπαιξαν μαζί μου, να τους γελάσω όπως με γέλασαν, να τους κάνω να κλάψουν όπως έκλαψα κι εγω. Απλά να τους δω να τρέχουν...

Η συνέχεια στο επόμενο επισόδειο μικρή μου...

(ΥΓ. Κάποια στιγμή θα πάρεις κι ένα γραπτό, που αποτυπώνει κάποια απ αυτα με περισσότερες λεπτομέρειες. Καλώς η καλώς κάποια πραγματα είναι γραμμένα με ανεξίτηλο μελάνι. Και στο χαρτί... Και στην σκέψη μου...)

(71) Η μίζερη ζωή σου...

2010-12-02T19:02:00.006+02:00

Μόνο μια συμβουλή έχω να σου δώσω σημερα. Μάθε να ζεις την κάθε στιγμή της ζωής σου σαν να ήταν η τελευταία σου στιγμή στον πλανήτη. Ίσως μόνο έτσι να καταφέρεις να ξεφύγεις απο την μίζερη ζωή σου...

Μάθε αυτά που σου δίδαξα. Να βγαίνεις έξω. Σε πλατείες. Σε πάρκα. Με παρέες. Σε παγκάκια. Και μπύρες. Ρετσίνες. Μηχανάκια. Αλητεία... Κάτι ξέρουν οι πιτσιρικάδες. Γιατι η κάθε στιγμή είναι μοναδική και μαγική.

Μάθε να απολαμβάνεις την κάθε ρουφηξιά οξυγόνου που τόσο απλόχερα σου χαρίζει αυτή η ζωή. Που τόσο απλόχερα στην παρέχουν τα δέντρα. Δεν αναπνέεις για να ζείς. Ζησε για να αναπνεύσεις.

Όπως απολαμβάνεις τον καπνό απ τα τσιγάρα σου. Όπως απολαμβάνεις το κρασί σου. Κάνε κάτι λοιπόν και για την μίζερη ζωή σου.

Τελευταίο Lucky Strike, όπως πάντα. Πόσες φορές με κορόιδεψες που ήθελα να την πέσουμε σ ένα παγκάκι και να κάτσουμε εκεί όλο το βράδυ μαζί με κρασί, και τα τσιγάρα μας; Πόσες φορές κλαιγόσουν για τα απλά πράγματα που στην τελική ειναι τα μόνα που έχουν αξία; Πόσα και πόσα όχι;

Αλλα μάλλον δεν κατάλαβες, ουτε τότε, ούτε τώρα τι έχει παιχτεί. Ελπίζω κάποια στιγμή στο μέλλον να καταλάβεις την αξία της απλότητας στην ζωή...

Κι εγώ τελειώνω και γυρίζω πίσω στα παλιά... Με φίλους, γυναίκες, ρετσίνες και ιστορίες. Με τα αθάνατα τραγούδια που ακούγαμε και τότε. Και τις μαλακίες που κάναμε. Καψοβενζίνες απ τα 15. Και συνεχίζουμε. Κι έτσι θα συνεχίσουμε. Γιατι ψυχή μου μόνο εμείς μάλλον μάθαμε πως βαδίζονται αυτοί οι δρόμοι. Και πλέον είμαστε ευτυχισμένοι. Γιατί δεν χάσαμε ποτέ τ' αδέρφια μας. Μπορεί αυτά να χαθήκανε νωρις. Εμείς παραμένουμε εδώ και παραμένουμε μουρλοί, για να εκπληρώσουμε και τα δικά τους όνειρα...

Ίσως να τα ξαναπούμε. Ίσως να ξανασυναντηθούμε. Ίσως μέχρι τότε να έχουν αλλάξει πολλα. Ίσως όμως και να παραμένεις το ίδιο ηλίθια και ξεροκέφαλη. Δεν πειράζει. Είναι καλύτερα έτσι...

Υ.Γ. Καίω στο τασάκι την μία και μοναδική φωτογραφία σου που απέμεινε στην κατοχή μου. Παρέα με το Lucky Strike. Τόσο απλά έσβησες κι εσύ. Σαν ακόμη ένα καμμένο τσιγάρο στο τασάκι μου... Λυπάμαι για όλα.

(85) Έλα ψυχή μου, γέλα...

2010-11-18T23:59:00.003+02:00

Σε αυτό το τεύχος του onefrozenmind... Η αύρα σου ακόμη με στοιχειώνει...

ίσως επειδή έγινε ότι έγινε. Ίσως επειδή κάποια πραγματα δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι. Αλλά κυρίως επειδή ίσως μια μέρα να ξεφύγεις απ το χαμένο σου βυθό...

Μην προσπαθείς να καταλάβεις αυτό το γραπτό κατά λέξη. Βαλε την φαντασία σου και πάνω απ όλα την μνήμη σου να δουλέψει και συνδέσε αυτα τα κομμάτια του χαμένου παζλ για να δεις πίσω απ τα γράμματα και τις λέξεις.

Υπάρχουν στιγμές που θα προτιμούσα να διαβάζεις αυτα τα γράμματα με κόκκινο μελάνι, με μια πένα βουτιγμενη στο δικό μου αίμα. Και άλλες στιγμές που θα προτιμούσα να σ εχω στην αγκαλιά μου να σου χαϊδεύω τα μαλλία και να στα αφηγούμαι εξηγοντας σου όλα τα κενά που αυτό το χαρτί πότε δεν θα μπορέσει να καλύψει...

Κατάφερα και σου κρύφτηκα για τόσο πολύ, για τόσο καιρό, και δεν κατάφερα τίποτα. Έμαθα στην ζωή μου να κάνω λάθη και πότε να μην λέω πότε. Και έκανα ίσως το τραγικότερο λάθος. Δεν το μετανιώνω όμως. Όλα γινόται για κάποιον λόγο. Και γι αυτό υπήρχε λόγος. Και αυτό θα το μάθεις στην πορεία. Όσο συνεχίζεις να με διαβάζεις...

Η ζωή μου όλη μικρή μου, είναι ένα τσιγάρο... Που το γουστάρω και το φούμαρω αλλά δυστυχώς τον τελευταίο καιρό δεν εχω λεφτά να καπνίσω την μάρκα μου και συμβιβάζομαι με ημίμετρα (κι ελπίζω εδώ να καταλαβαίνεις την αλληγορία μου... )

Η ζωή μου όλη, μια αμαρτία... Ένα μεγάλο τραγικό λάθος...

Κάποτε αυτα τα λάθη μικρή μου τα πληρώνα πολύ ακριβά. Κατηγορούσα τον εαυτό μου, κάθε λάθος μου ήταν 10. Πλέον δεν χαρίζομαι. Τα γουστάρω τα λάθη μου. Κι αν αυτό που συνέβη ήταν λάθος θα το ξανακάνα ακόμη κι αν λέω κανένα λάθος...

Το μόνο που με πληγώνει είναι ότι ώρες ώρες ακόμη νιώθω τα δύο σου χέρια να σφίγγουν το λαιμό μου. Ακόμη θυμάμαι το σκοτάδι που τύλιξε το χαμό μου. Για το καλό μου; για το καλό σου; δεν ήξερα τώρα ξέρω. Και πάντα θα σου ζητάω συγνώμη για ότι δεν μπόρεσα να σου προσφέρω. Μα είναι εντάξει, έτσι έπρεπε να γίνει...

Εχω ευθύνη κυρίως απέναντι στον εαυτό μου να γυρίσω και να σε κοιτάξω μέσα στα μάτια. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να μαζέψω τα τελευταία μου κομμάτια. Γιατι καλή μου πότε δεν ήμουν δειλός, απλά οι μάχες ήταν άνισες.

Εγώ εδώ κι εσυ εκεί. Κανένας συμβιβασμός. Και η ψυχή μου σκίζεται. Πονάει η μνήμη μου, και σκουζει σαν θηρίο... Κι έτσι για πάντα θα γεμίζω μ ενοχές, για τα γλύκα απελπισμένα σου αντίο...

η ζωή μου όλη... Ήσουν εσυ... Για πολύ καιρό για πολλά χρόνια. Κάτι που πάντα ήθελα. Ακόμη κι αν με σκότωνε μέρα με την μέρα όταν δεν μου μιλούσες, ακόμη κι αν με τσακίζει όταν μου μιλάς περίεργα κι απότομα τώρα.

Πέρασε καιρός μικρή. Κι όλα γίναν τόσο γρήγορα δεν υπήρχε χρονος. Πότε δεν είχαμε χρόνο. Το γαμήμενο το timing που λες κι εσυ. Εγώ το μόνο που θέλω να σου ζητήσω είναι 2 μέρες. Και νομίζω το είδες κάποια στιγμή. Την μια στην υποσχέθηκα επειδή μου την ζήτησες. Την αλλη στην ζητάω εγω... Φως να γεμίζουν οι στιγμές που λέει και το τραγούδι...

... Να λάμπουν μες τον χρόνο... Όπως έλαμψε κι εκείνη η μαγική στιγμή που με ρώτησες αν είμαι καλά. Που ένιωσα να γίνομαι ένα με την απεραντοσύνη του σύμπαντος. Εγώ. Εσυ. Και τα πάντα μέσα μας...

βέβαια κάπου εδώ τελειώνει η παρομοίωση και η αλληγορία... Και στο επόμενο κεφάλαιο ξεκινάει η πραγματικότητα. Με πραγματικά λόγια. έξω απ τα δόντια. Για να δεις τι νιώθω, χωρίς να ψάχνεις λες τις λέξεις...

(88) "Αλληγορική Εισαγωγή"

2010-11-15T17:13:00.004+02:00

Σε αυτό το τεύχος του onefrozenmind... Ένα μέρος αυτών που τόσο επιμελώς έχουν κρύψει τα μάτια μου...

ας αρχίσω με μια αλληγορική εισαγωγή, απ όσο ξέρω σ αρέσει η αλληγορία μου. Πέθανα ένα βράδυ, 22 ιανουαρίου 2009, μ ένα απλό μύνημα που σου στείλα. Χωρίζουμε σου είπα, γιατι δεν μπορώ να αντέξω άλλο σ αυτην την κατάσταση. Δεν μου μιλάς, δεν μου λες τίποτα... Το είπα πάτησα αποστολή κι εκείνη την στιγμή άφησα την τελευταία μου πνοή στον μπαγιάτικο αυτό κόσμο. Περιπλανιόμουν ώρες, μέρες, μήνες. Μέσα σε γνωστούς δρόμους που πλέον τους ζούσα σε αποχρώσεις του γκρι, μαζί με σένα έχασα και το χρώμα στην ζωή μου. Αμετρητα χιλιόμετρα στην ηρώων πολυτεχνείου παρέα με τα τσιγάρα μου. Και το Don abandons Alice (ψάξτο στο youtube, soundtrack στο 28 Weeks Later). Ανήμερωτα βράδια που η μανία μου με οδηγούσε σε καταστάσεις αλκοολισμού και η κατάθλιψη μου μ έφτανε σπίτι να είμαι χώμα και να σερνόμαϊ στα πατώματα μέσα στον εμετό να μην μπορώ να σταθώ να είμαι κομμάτια. Τα κομμάτια που εγώ δημιούργησα γιατι απλά δεν άντεξα άλλο την συμπεριφορά σου. Θυμάμαι μέρες και μήνες ολόκληρους που ζούσα κυριολεκτικά στον πάτο. Προσπαθούσα να ορθοποδήσω αλλά κάθε φορά ήσουν και πάλι εκεί για να μου δώσεις άθελά σου αλλη μια κλωτσιά στα πλευρά. Αλλη μια δυνατή μαχαίρια. Στην γιορτή των ερωτευμένων. 28 φεβρουαρίου που σε ξαναείδα μετά από τόσο καιρό. Λίγο μετά το πάσχα. Πανέλληνιες. Και εξαφανίσμος... Και είπα στην αρχή καλά. Και συνέχισα να προσπαθώ. Μάταια. Πουθενά δεν υπήρχες πουθενά δεν μπορούσα να σε πιάσω. Ώσπου ένα βράδυ απλά άλλαξα γνώμη. Κ είπα να κρατήσω μόνο την ανάμνηση. και προσπάθησα να φύγω. Και το κατάφερα. Νεκρός μεν. Χωρίς εσένα μπορεί. Αλλά μόνος. Μέσα σ αυτόν τον χρόνο που πέρασε έκανα προσπάθειες να περάσω στην φωτεινή πλευρά. Να γίνω κι εγώ ένα "καλό παιδί". Να αναγεννηθώ μέσα απ τις στάχτες μου...

δεν το κατάφερα πότε. Απλά κλείστηκα πιο πολύ από πότε στον εαυτό μου. Κατάφερα και απομόνωσα όλα τα συναισθήματα μου από το σώμα μου. Και έδειχνα και συνεχίζω να δείχνω μόνο αυτα που θέλω εγω. Είναι ελάχιστες στιγμές αυτές στις οποίες κατέβαζω την μάσκα μου και δείχνω σ αυτούς που θέλω εγώ τα πραγματικά μου συναισθήματα. Και σε σένα την κατέβασα νομίζω ε; 29η οκτωβρίου νομίζω ήτανε...

μετά από αυτην την τόσο αλληγορική και ολίγον τι σουρεαλιστική εισαγωγή η οποία είναι και η πραγματικότητα ας συνεχίσω. Εκείνο το πένθιμο και θλιμμένο φθινοπωρινό απόγευμα που θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια ρίσκαρα τον θάνατο μου. Έπαιξα κορώνα γράμματα με την λίγη εναπομείνουσα ζωή μου. Και την κέρδισα. Όμως ρίσκαρα. Γι αυτα τα πανέμορφα πράσινα μάτια που κάποτε τόσο αγάπησα. Γι αυτα τα πανέμορφα κατάπράσινα μάτια που τόσο όμορφα μου χαρίζαν ένα απόκοσμο φως όταν τα κοιτούσα. Γι αυτό το πανέμορφο χαμόγελο του παιδιού της crest και αυτα τα χείλη που τόσο μου έλειψαν. Γι αυτή την γεύση των χειλιών που με έχει στοιχειώσει όσο τίποτα άλλο στην ζωή μου. Γι αυτό το μην καπνίζεις άλλο και θα στο κόψω εγώ το τσιγάρο. Γι αυτα τα απίστευτα βραδιά συζητήσεων. Που δεν μου κλείνες το τηλέφωνο ακόμη κι αν κοιμόσουν. Για όλα αυτα που πλέον δεν βλέπω. Και όλα αυτα που πλέον δεν βλέπεις.

Για την μέρα που κατάφερες να μου δώσεις πίσω την ζωή μου, που φύσηξες πνοή μέσα στους πνεύμονες μου, που κατάφερες να κανείς την καρδιά μου να χτυπήσει ξανά. Που κατάφερες ξανά να μου δώσεις το χρώμα που για τόσο καιρό είχα χάσει. Ακόμη κι αν ήρθαν φίλοι κι αν ήρθαν γυναίκες αν ήρθαν γέλια κλάματα και θαύματα, εγώ ήμουν γαματα. Το περίμενα κάποια στιγμή. Ήταν αναπόφευκτο.

ήταν απλά... Απερίγραπτο...

μα και πάλι. Πάλι απών. Πάλι εκτός. Πάλι αλλού.

Πάλι στα χαμένα, πάλι την ζωή μου, πάλι γυναίκες και αλκοόλ...

Αυτή ήταν η "Εισαγωγή" μικρή μου χιονονιφαδα... Η συνέχεια στο 2ο μέρος...

(88) Διπολική Διαταραχή...

2010-11-15T07:33:00.006+02:00

Ναι είμαι μανιοκαταθλιπτικός (βλέπε πασχων από διπολική διαταραχή, κοινώς γνωστή και ως μανιοκαταθλιψη), και το ξέρω εδώ και αρκετό καιρό. Τις τελευταίες μέρες αρχίζω και πετάω την μάσκα και κοιτάω κατάματα κάποια άτομα με το πραγματικό μου βλέμμα όχι αυτό το συνηθισμένο και παγωμένο που ξέρουν οι περισσότεροι. Γιατι βαρέθηκα να κρύβομαι απ όλους και απ όλα. Να κρύβω τον πραγματικό εαυτό μου και όλοι να βλέπουν μόνο τα ξεσπάσματα οργής της μανίας μου και τα ξεσπάσματα λύπης της κατάθλιψης μου. Και όλα αυτα μέσα σ ένα κύκλο ακροτατων συμπεριφορών και ψυχικής διάθεσης. Πότε να σωπαίνω και πότε να γελάω (παρανοϊκά)...

κατέβασα την μάσκα και σας άφησα, ορισμένους, να με κοιτάξετε στα μάτια. Κάποιοι το κατάλαβαν και με κατάλαβαν. Κάποιοι ακόμη εθελοτυφλούν και δεν θέλουν να καταλάβουν την πραγματικότητα... Δεν πειράζει είναι καλύτερα έτσι...

Γιατι αποφάσισα να το γράψω; Cause onefrozenmind's dying. Και όχι δεν πεθαίνει απ την έλλειψη ποστ. Η γιατι δεν εχω πλέον τον χρόνο για να γράψω. Το μυαλο μου πεθαίνει. Και κάποιοι φωνάζουν πως μέχρι και την ψυχή μου πούλησα. Τώρα πια καταλαβαίνουν η μπορεί να καταλάβουν τι εννοούσα τόσα χρόνια λέγοντας για κομμάτια και θρύψαλα της ψυχής μου. Όσο κι αν είναι διαλυμένη τεμαχισμενή και κομματιασμενη πάντα υπάρχει ένα καλό κομμάτι να το δώσω εκεί που το έχουν ανάγκη και ένα κακό κομμάτι για να ρίξει ατελείωτο δηλητήριο σ αυτα τα άτομα που συμβάλλουν σ αυτή την μάχη ενάντια σ εμένα και την ψυχή μου...

Γράφω απ την φάση της κατάθλιψης. Δεν θέλω να δω κανένα. Ούτε να ακούσω. Ούτε να μιλήσω. Ούτε τίποτα. Μακριά απ όλους και όλα. Γιατι κουράστηκα. Αυτό λέγεται κατάθλιψη. Μέχρι να ξαναβρώ την όρεξη μου για ζωή χαβα ποτά γυναίκες κ ιστορία. Αυτό λέγεται μανία. Και όλο αυτό μαζί μου γαμαει την ψυχή μέρα με την μέρα. Κάθε μέρα. Για τα τελευταία 7 χρόνια που το χω πάρει χαμπάρι. Ελάχιστοι το ήξεραν. Ακόμη λιγότεροι μπόρεσαν να με καταλάβουν. Και μόνο ένα άτομο μ έχει στηρίξει μ αυτό...

δεν ξέρω που βαδίζω σ αυτόν τον ατελείωτο δρόμο. Ούτε που θα φτάσω. Δεν ξέρω αν θα γίνω μια μέρα βασιλιάς η αν τελικά θα με βρούνε πεταμένο σε καμία γωνία νεκρό από χάπια η οτιδήποτε άλλο. Δεν ξέρω πόσο ακόμη το μυαλο μου θ' αντέχει το βάσανο μου. Αλλά όσο θα αντέχω τόσο θα είμαι εδώ. Κι όσο είμαι εδώ τόσο θα γράφω. Γιατι αυτό το παγωμένο μυαλο βασίζεται πάνω στα παγωμένα μάτια που βλέπουν όλοι κάθε μέρα. Σ αυτα που βλέπω κι αισθάνομαι. Και όσο υπάρχει κάτι που μ απασχολεί τόσο θα συνεχίζω να είμαι εδώ. Τελικά η πιο δυνατή μαχαίρια είναι αυτή που πότε δεν έριξα στον εαυτό μου...

(106++) Όλα αυτα που δεν θα δεις...

2010-10-28T17:58:00.005+03:00

Στην προσπάθεια να σταματήσω να ελπίζω... Βλέπω τα μάτια σου μπροστά μου και γαμιεται το σύμπαν όλο, κόλλαω όλο και περισσότερο...

Οκ, εντάξει. Δεν εχω κανένα lucky strike. Εχω μόνο τα αθλητικά μου αλλά δεν μπορώ να περπατήσω πάνω στην ηρώων πολυτεχνείου που πάντα ακούει τον πόνο μου και τον καημό μου. Δεν μπορώ να κάνω κάτι απ αυτα που κάνω για να ξεφύγω απ αυτην την κατάσταση. Κι όσο περνάει η ώρα εδώ τόσο περισσότερο μου φαίνεται ότι ακούω αυτην την μελωδική και γαργαρη πεντακάθαρη φωνή σου να μιλάει. Όσο περνάει η ώρα τόσο μου φαίνεται πως βλέπω το πανέμορφο χαμόγελο σου και την απίστευτη αύρα σου. Τώρα αν πω εγώ γαμησε με θα φταίω;

Τι σκατά έγινε δεν ξέρω; με δοκιμάζει ο θεός; δηλαδή εκεί που γινόταν της πουτανας στην ζωή μου και καθόμουνα κι έσκαγα για 1002 πραγματα (μπορεί να ήταν και 1003 και να έχασα κάπου το μέτρημα) τώρα σκαω μόνο για ένα. Για σένα.

I never saw the light against the wall. ποτέ όμως. Κι από κει που είχα τα πάντα στο μυαλο μου ξαφνικά φύγαν όλα και το κατέλαβες εσυ. Τι κι αν γίνεται της πουτανας με φίλους κι εχθρούς, τι κι αν εχω προβλήματα στην ζωή μου, τι κι αν πεθάνουν όλοι, δεν με νοιάζει τίποτα πια. Τι κι αν μαθαίνω τα χειρότερα απ έξω κι αν ξέρω όλα αυτα τα σκατά που γίνονται δεν με νοιάζούν. Δεν μ αγγίζουν.

Μ αγγίζουν όσο μ αγγίζουν τα χέρια σου, και μ αγγίζεις όσο δεν μ έχει αγγίξει τίποτα στην ζωή μου. Πονάει η μνήμη μου, και σκουζει σαν πληγωμένο θηρίο.

στο μυαλο μου διάχυμενα τα πάντα. Όλα όσα νιώθω. Όλα όσα ένιωσα. Όλα όσα με κάνεισ εσυ να νιώθω. Κι όλα όσα δεν θα σε κάνω να νιώσεις πότε.

είμαι τόσο κατηγορηματικός όσο κατηγορηματική έγινες κι εσυ μαζί μου. Γράφω τόσο σίγουρα και με τόση απόγνωση γιατι ξέρω να κρίνω πότε ένα παιχνίδι είναι χαμένο. Πλακώτο διπλό καλή μου; πάντα γυρνάει αλλά δεν μ άφησες να στο δείξω εκείνη την μέρα...

Το μόνο πράγμα που έχει μείνει να μου θυμίζει ότι πρέπει να μείνω στην θέση μου είναι αυτα τα περίεργα βαμμένα ρούχα που μυρίζουν κρεμμύδι κανελα και ψητό κοτόπουλο. Τίποτα άλλο. Γιατι όλα τα αλλά είναι 70 χιλιόμετρα μακριά. Το μυαλο μου κ η ψυχή μου. Η καρδιά μου. Ακόμη κι η λογική μου. Τι εχω πάθει...

Τώρα τι κάνω... Που λέει κ η πέγκυ... Τι να την κάνω την ζωή αφού δεν είμαστε μαζί, τι να την κάνω;

προσπαθώ να σου ξεφύγω κ είναι λάθος... Να δω πότε θα βρω το σωστό μέσα σ αυτό τον πανικό. Μέσα σ αυτόν τον παράξενο χορό που μ έχουν βάλει οι χημικές ενώσεις του εγκεφάλου μου να χορεύω...

Εχω χαθεί. Εχω απομακρυνθεί. Εξαφανίστηκα. Κι όμως είμαι ακόμη εδώ. Με κάποιο τρόπο με τράβηξες. Δεν ξέρω πως. Ούτε μπορώ να μάθω. Δεν θα καταλάβω το γιατι. Ίσως ούτε κι εσυ. Το μόνο που θέλω να καταλάβεις είναι αυτό που κρύβεται πίσω απ αυτές τις λέξεις...

(106) Όλα αυτα που δεν θα δω...

2010-10-28T01:39:00.004+03:00

Λιτόχωρο, 27/10

Η ώρα είναι έντεκα. Ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι με φάκελο, υπόφάκελο, εξάρτηση κράνος και M71. Σκέφτομαι... Θυμάμαι...

Ακόμη κι αν δεν σ εχω δει πολλές φορές. Ακόμη κι αν δεν κατάφερα να σου μιλήσω όπως κι όσο ήθελα, νιώθω λες και σ εχω μπροστά μου. Νιώθω λες και βλέπω τα μάτια σου κάθε στιγμή μπροστά μου. Αυτα τα απίστευτα μάτια μ εκείνο το υπέροχο χρώμα, που διαχεουν ένα γαλήνιο κι απόκοσμο φως στον χώρο. Σου είπα, στα μάτια σου μέσα βλέπω όλο τον κόσμο. Και αυτα τα μάτια τον φωτίζουν.

Πρωτοτυπω ε; μιλάω μόνο για τα μάτια σου... Από που να ξεκινήσω. Και που να τελειώσω...

Ας αρχίσω απ την πρώτη φορά που σε είδα. Με γοήτευσεσ με συναρπασες... Δεν πιστεύω να εχω δει πιο όμορφο πλάσμα μέχρι τώρα στην ζωή μου. Για την ακρίβεια όχι, δεν εχω δει πιο όμορφο πλάσμα στην ζωή μου. Δεν εχω ξαναδεί τέτοια αρμονία, τέτοιο στυλ και αέρα. Τόσο τελεία χαρακτηριστικά...

Δεν εχω ξαναδεί τόσο όμορφα μάτια σαν τα δικα σου. Ούτε αυτό το απίστευτο χαμόγελο που σε κάνει ένα εκατομύριο φορές πιο όμορφη όταν γελάς με τα ηλίθια αστεία μου. Δεν είναι αυτα που λέω, είναι ο τρόπος... Πόσες και πόσες μου το χουν πει αυτό... Αλλά απ το στόμα σου μόνο είχε αξία...

είναι αυτός ο χτύπος που χάνει η καρδιά μου όταν σε πρώτοαντικρύζω κάθε φορά που με κάνει να νιώθω έτσι και να τα λέω όλα αυτα. Είναι αυτή η ηρεμία που νιώθει η ψυχή μου όταν με κοιτάς μ αυτα τα μάτια σου όταν σου λέω κάτι. Σημαντικό η όχι. Στην πλάκα η σοβαρά. Είναι το γέλιο σου. Το είναι σου. Η ύπαρξη σου όλη.

είναι η μέρα που μου χαμογέλασες για πρώτη φορά, που ένοιωσα την χαρά και τέτοια αγάπης προσφορά.

μπορώ να πω χιλιάδες ακόμη πραγματα να μιλάω και να γράφω με τις ώρες. Δεν έχει πια αξία όμως. Καμία απολύτως αξία. Απλά προσπαθώ να ξελαφρυνω λίγο την ψυχή μου και να ηρεμήσω. Γνωρίζοντας ότι αυτα τα μάτια δεν θα με κοιτάξουν πότε όπως θα ήθελα. Αυτα τα χέρια δεν θα μ αγγίξουν όπως θα ήθελα. Αυτή η ύπαρξη δεν θα είναι πότε δίκη μου...

Με κατακλύζουν κάθε φορά που σε κοιτάω αμετρητα συναισθήματα. Που δεν μπορώ να εκφράσω. Εχω να αισθανθώ έτσι παρά πολλά χρόνια. Αλλά και πάλι είδα γυναίκες είδα φίλους είδα γέλια είδα κλάματα όλα γύρω μου εντάξει κι εγώ γαμα τα.

Κι επειδή πότε δεν ήμουνα καλό παιδί κι εκεί που μεγάλωσα ξέχασα μόνο τους κακούς ανθρώπους, όχι όσους μιλούσαν με βρισιές μόνο αυτούς που δεν είχαν τρόπους, έτσι έμαθα κι εγώ. Το μόνο εχω να σου πω είναι ότι η ελπίδα που είχα ήταν η πρέζα μου. Όσο ήλπιζα τόσο πέθαινα, μπορεί να ένιωθα υπέροχα αλλά πέθαινα. Προσπαθώ να απεξαρτηθώ αλλά δεν είναι ότι πιο εύκολο. Τόσο δύνατα είναι όλα μέσα μου που κάνουν τα έσωψυχα μου να βαρανε λες και είμαι σε κανα κλάμπι που χτυπάει η μουσική στα τέρματα και χτυπιόμαστε...

δεν συνεχίζω άλλο δεν εχω την αντοχή. Κάνω την υπέρπροσπάθεια μου να σταματήσω να ελπίζω και να νιώθω να χαλαρώσω και να τα βγάλω όλα αυτα απ το μυαλο μου. Να δω αν θα τα καταφέρω...

(113) 3 στα 3; Αν είναι δυνατον.

2010-10-21T20:45:00.005+03:00

Τελικα οταν σε θυμουνται... Οταν σε θυμουνται... το αφήνω εκει, δεν θελω να μιλήσω ακόμη... "Αμοιρε Γείτονα"...

Το αφηνω για σημερα, δεν θελώ επ' ουδενι να πω κατι ακόμη. Αφου επεσα τσακιστικα πληγώθηκα και ανάρρωσα, ηρθε η ώρα που παίρνω τα πανω μου. Και θα κάνω οτι καλύτερο μπορώ.

Versus... Self... Inner Demons και συναφή.

Και κάτι τελευταιο. Ετσι σαν μικρο τηλεγραφήμα σημερα.

Το χειρότερο που μπορώ να σας κανω ειναι να σας αφήσω να ζήσετε με τις τυψεις σας. Και αυτό θα κάνω απο δώ και μπρος. Απλά θα σας ανοίγω τα ματια, για να ζειτε με τα λάθη σας και να πνίγεστε στην απογνωσή σας.

(125) Ξέφυγα...

2010-10-09T10:02:00.006+03:00

Σάββατο πρωί. Επιτέλους αδειούχος απο αυτό το απέραντο χάλι. Τελικά ο επιμένων νικά. Το χέρι μου συνεχίζει να πονάει, η θεραπεία πάει καλά, δεν μπορώ να γράψω και τόσο γρήγορα...

Ξεκουράζω το χέρι μου, γεμίζω μπαταρίες και αρχίζω να ζώ την ζωή μου έντονα, όχι τόσο έντονα όσο κάποτε. Γίνομαι κι εγώ "μπλάρ". :)

Περιμένω να μπώ στην τελική ευθεία, να αρχίσω να μετράω αντίστροφα μέρες με αριθμό διψήφιο όσον αφορά τη θητεία μου, έχω μπλέξει σε μια κατάσταση του στύλ "οσοι είναι αισθηματίες την πατάνε στην ζωή", χαβαλέ και δεν συμμαζεύομαι και πάνω απ όλα, περνάω καλά και με χάλια καιρό.

Ήρθε επιτέλους η ώρα να τρίξω κι εγώ τα δοντάκια μου σε κάποια άτομα για να καταλάβουν. Να δουν ότι μπορώ να τους δηλητηριάσω. Να καταλάβουν ότι η πιό δυνατή μαχαιριά ειναι αυτή που δεν τους έδωσα ποτε.

Βλέπω μεσα στο μέλλον, έχοντας δει τα σημάδια του παρελθόντος. Καποιοι, για τους δικούς τους λόγους και το δικό τους εγώ θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν. Βέβαια δεν έχουν καταλάβει οτι τα έχουν βάλει με τον λάθος άνθρωπο.

Μα είναι εντάξει. Εντάξει; Έτσι έπρεπε να γίνει. Και πλέον δεν δίνω βάση σε κανένα που χωρίς να με ξέρει, με κρίνει. Έχω ευθύνη να γυρίσω και να σας κοιτάξω ξανά στα μάτια. Ακόμη κι αν σας δώ να μαζεύετε τα τελευταία σας κομμάτια. Ακόμη κι αν ήμουν δειλός, οι μάχες ήταν άνισες. Μονος βρήκα το κουράγιο μεσα μου και ορθοπόδησα. Δυστυχώς η ευτυχώς δεν ξέρετε τι κουβαλάει ο Τριαντάφυλλος στο κεφάλι. Πλέον άφησα το μπουκάλι δεν είμαι κανενός το θύμα. Η μοίρα μ' έφερε ξανά σ' αυτό το μνήμα...

Η πιο δυνατή μαχαιριά... Ω ναι... Κρατάω πολλές απο δαύτες... Έχω ακόμη πολλά να πω και ακόμη περισσότερο να κάνω... Κατάλαβα πλέον τι σημαίνει υπομονή, υπομονή... Κατάλαβα πόσο αργά ειναι για να τρελαθώ. Το χω χάσει εδω και χρόνια αλλα και πάλι ειμαι εδω νηφάλιος και λογικος. Παρέα με φωτογραφίες και ενα πακέτο Lucky Strike.

Μην μ' αγγίζεις, είμαι σύρμα απο ρεύμα κομμένο... Για μένα; Χεστηκα. Το κορμάκι σου που θα γευτεί τα 100.000 Volt δεν ξέρω τι θα πει...

Τελικά ξέφυγα, γυρισα πλάτες και συνεχίζω να βαδίζω μαζι με τα καταραμένα Lucky Strike και τα Nike μου. Αγνωστο το που θα πέσω, αγνωστο πως θα γυρίσω. Ξέφυγα, κι έφυγα. Λυπάμαι χάσατε, και το παιχνίδι ήταν, είναι και θα είναι δικό μου.

Δεν ξέρω αν θα ξαναγράψω και πότε. Έχω πάρει τον Ηλία (αυτόν μωρέ, που γκρεμισε το μπουζουκι, το Βιετνάμ, οταν ηταν κομμάτια ο Μάκης, στο Όλα είναι δρόμος) και το ρίχνει. Κατεδαφίζω τα παλιά κομμάτια της ζωης μου. Και σίγουρα δεν θα μπώ στον κόπο να ξανακούσω ούτε το Ritmo Caliente, ούτε το Αχ Ουρανέ Μου, και φυσικά ουτε καν To Simplicity και το Ladybird.

Και την επόμενη φορά δεν θα είμαι άνθρωπος. Θα είμαι μια άλλη πλευρά του εαυτού μου. Αυτό που πάντα σας φόβιζε. Αυτό που πάντα σας τρόμαζε. Αυτός που δεν έγινα ποτέ για να μην σας πληγώσω. Αυτή την φορά είμαι διατεθειμένος να το κάνω. Γιατι;

Γιατι απλά, οποιος δεν με σέβεται, καλα θα κάνει να με φοβάται.

(142) Τενοντίτιδα

2010-09-22T07:17:00.000+03:00

Υπηρεσία για αλλη μια φορά. Ανελέητο τρέξιμο. Εχω χάσει πάνω από 10 κιλά μέσα σ ένα μήνα κ φτάνω σιγά σιγά στα όρια μου. Κούραση και εξάντληση, μ έχει χτυπήσει κ η τενοντίτιδα στο δεξί χέρι και είμαι γαμησε τά. 2 μέρες μείνανε 2 μέρες υπομονη που θα μαγειρεύω για τόσα άτομα, μετά ευελπιστώ να πάρω την άδεια που είχα προγραμματίσει και μου έκοψαν. Παρασκευή πρωί κατεβαίνω να μιλήσω σε ψυχολόγο δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση να μην μπορώ να φάω τις περισσότερες φορές απ την εξάντληση και το όλο σκηνικό του μαγειρέματος και να μένω συνήθως νηστικός... Πήγε 5 δεν εχω κοιμηθεί καλά πρέπει να σηκωθώ το πρωί να κάνω τα κλασσικα η αϋπνία με τσακίζει το χέρι μου πονάει και εχω και τον δικα να μου λέει παπαριες...

δεν νιώθω τα πόδια μου, μου φαίνεται ότι κάποια στιγμή θα με αφήσουν, θα καταρρεύσω με καμία κουταλα στο χέρι... Απάλεψια...

δεν είναι ότι βρήκα χρόνο να γράψω, προσπαθώ να ξεγέλασω την κούραση και την αϋπνία μου και να μείνω ξύπνιος ακόμη μια ώρα. Να δω αν θα το καταφέρω.

σε λίγο περνάω την μέση της θητείας με 11 μέρες άδεια άπειραχτη θέλω να πάρω λίγη να ξεκουραστώ και δεν μπορώ... Σκατά είμαι στο μυαλο μου γυρνάνε πολλά... Παρά πολλά...

παω να κάνω ένα τσιγάρο και να μαζέψω το κρεβάτι μου. Ίσως να τα πούμε πιο μετά...

(145) "Μου λειψες"

2010-09-19T09:40:00.000+03:00

"...κι εδώ οι μέρες μας περνάν, σαν παλιά αργόκινητά καράβια..."
- ανώνυμος

ήθελα να το ξεκινήσω από χθες μα δεν βρήκα χρόνο. Θα κάνω το τσιγάρο γράφοντας και θα παω να βάλω το μοσχάρι. Καθαριότητες στο εντωμεταξύ και 12-3 υπηρεσία με γαμησε κυριολεκτικά σκ μέσα. Αύριο το πρωί βγαίνω στην σέντρα για να παω να κοιτάξω το χέρι μου με έχει τσακίσει στον πόνο απ την πέμπτη. Η θα κάνω υπομονη μέχρι την πέμπτη για να παω μια και καλή στην άδεια κ να δω μήπως και πάρω καμία αναρρωτική...

οι 310 ειλικρινά έχουν γίνει σπάζαρχιδες. Άντε να απολυθούν να τελειώνουμε.

αναφορά...

μαγείρεμα μέχρι τις 12 υπηρεσία κ πάει λέγοντας...

μαλακίες...

σου έλειψα αλλά δεν εχω να πω σήμερα πολλά. Ένα τσιγάρο ακόμη και καθάρισμα. Τρομερή κούραση και εξάντληση. Πρέπει να φύγω να εξαφανιστώ.

(148) Πέμπτη...

2010-09-18T13:21:00.000+03:00

Που χάθηκα άραγε; τι να σου κάνει κούραση και ταλαιπωρία που έλεγε και ο τυροφαης. Με φραπέ στο μαγειρείο περιμένοντας να βρασει το νερό για το ρύζι... Έχει γεμιστά σήμερα...

Άδεια άκυρο τελικά αύριο καταφθάνουν 30 άτομα που πρέπει να ταισω βαλε και την διπλόυπηρεσία γαμησε τά. Από 7 κοτόπουλα πάμε στα 14 και πάει λέγοντας... 110 αυγά αύριο γαμησε με πολύ πράμα...

το σάββατο θα γίνει χαμός με την τηγάνια. 10 κιλά κρέας 10 κιλά πατάτα χαμός. Σόου. Ελπίζω να εχω αγκαρεια να κάνουν καμία δουλειά η καμία καθαριότητα και καμία τιμητική. Αφού ήρθαν έτσι τα πραγματα δεν μπορώ να κάνω αλλιώς...

Παω να κάνω τσιγάρο τώρα που εχω χρόνο...

περιμένω να μοίρασω το πρόγευμα όταν τελειώσω με το ρύζι. Τουλάχιστον να εχω έτοιμη την γεμιση μετά πιπέρια, γεμίσμα και φούρνο.

τα χέρια μου μυρίζουν μόνιμα κανελα και κρεμμύδι πια. Μόνιμος μάγειρας...

πάει πέρασε κι ο μίσος σεπτέμβρης κι ούτε που το κατάλαβα. 16 σήμερα και μέχρι τις 23 θα ταιζω παραπάνω άτομα... Δεν με χαλάει περιμένω κάποια στιγμή να πάρω άδεια... Αν κάνω αναζήτηση στο onefrozenmind πόσες φορές εχω γράψει την λέξη άδεια θα κάνει τζακποτ. Χαχα... Απάλεψια στο φουλ ως συνήθως... Περνάνε γρήγορα οι μέρες στο πεδίο βολής. μέρα που περνάει πίσω δεν γυρνάει...

τελικά είναι χαζοί οι άνθρωποι... Θα διώξει τον βλάκα με 10 μέρες άδεια κ εμένα μ έχει στην μπούκα ο ηλίθιος. Και καλά φταίω εγώ που παραγγελνουν... Άντε έστειλε κ ο bro σήμερα τα χαρτιά και περιμένω να φτάσουν να τα καταθέσω και να μου βγει η μετάθεση. Πουτανα λάρισα σου έρχομαι... Λίγη ακόμη υπομονη. Αλλά πρέπει πρέπει πρέπει να πάρω την άδεια...

γεμιστά are ready και για την επόμενη βδομάδα μπορεί να φάω τρελή εμπλοκή... Αλλά είπα αν δεν έχει άδεια έχει αναρρωτική κ τέλος δεν θα γαμιεμαι για να ακούω τον άλλο το μαλακά να λέει καλό το φαΐ η για τον πουτσο; ας το δοκιμάσει αν θέλει.

την κανα για νάνι. Θα τα πούμε κάποια αλλη στιγμή...

(149) Πολύ φαγητό...

2010-09-15T13:23:00.000+03:00

Άδεια άκυρο χωρίς να κόβω και το λαιμό μου αλλά παρήγγειλα και για πέμπτη βράδυ και τώρα άκουσα κάπου ότι πσκ θα έχουμε κόσμο εδώ πάνω...

οπότε συνεχίζουμε δύνατα να μαγειρεύουμε εδώ πάνω γιατι δεν γίνεται διαφορετικά. Μακάρι να μπορούσα να παραιτηθώ...

2 φαγητα σήμερα. Τι να κάνω... ότι μπορώ... μπας και αναγνωριστεί... Αλλά δεν το βλέπω... Είμαι ακόμη εδώ. Με διπλόυπηρεσία και σκουφί στο κεφάλι. Και πόδια... Α ρε μάγειρα...

σε λίγο θα γυρίσω και τα κοτόπουλα μου να ψηθούν καλά να πάρουν και χρώμα και θα τελειώσω και το ψάρι για τον υπόδικα...

τσιγάρο όμως πρώτα...