Τίποτα σημαντικό δεν συνέβη σήμερα (Μέρος Δεύτερο)

Ξέρεις γιατί δεν έγινε τίποτα σημαντικό σήμερα; Γιατί απλά δεν το άφησα. Ξεπέρασα κάθε όριο και κάθε αντοχή, πήγα παραπέρα. Πολύ παραπέρα. Κοιμήθηκα ένα ταραγμένο βράδυ, και όχι επειδή είχαμε ταραχές απλά επειδή το μυαλό μου ήταν ταραγμένο, με μια υπόσχεση στον εαυτό μου. Επιεικώς να γράψω την αλήθεια στα παλαιότερα των υποδημάτων μου και να προχωρήσω μπροστά. Κι έτσι λοιπόν ξύπνησα ένα πρωί και παρέδωσα την αναζήτηση της αλήθειας αλλού. Ας το κάνει άλλος για εμένα, εγώ τόσα χρόνια κουράστηκα. Και προχωράω μπροστά. Στο δικό μου τελείως διαφορετικό παραμύθι.

Τίποτα σημαντικό δεν συνέβη σήμερα (Μέρος Πρώτο)

Και όπως λέει και ο τίτλος, ναι, τίποτα σημαντικό δεν συνέβη σήμερα. Και για την ακρίβεια, τίποτα σημαντικό δεν συνέβη την τελευταία εβδομάδα. Επικρατεί μια ανησυχητική γαλήνη στην ζωή μου και μια γαλήνια ηρεμία στον κόσμο μου.

Ο Φανταστικός Κόσμος του Κυρίου Άισι

Αλλάξαμε παράγραφο, σελίδα και βιβλίο. Skype, Facebook, MSΝ και κινητό. Γιατί αν δεν διαγράψεις εσύ το παρελθόν, δεν πρόκειται να διαγραφεί από μόνο του. Και από σήμερα, βλέπε την Τριακοστή Πρώτη Ιανουαρίου του σωτήριου έτους Δύο Χιλιάδες και Δώδεκα (31/1/2012), τα αλλάξαμε όλα. Έτσι για το γαμώτο. Για να μην έχουμε ενοχλήσεις από αυτούς που μας ενοχλούσαν και για να μην υπάρχουν Ρουφιάνοι σε αυτή τη ζωή.

Τις Κυριακές...

… λέει ένα τραγούδι, κορίτσι μου, μου λείπεις Θεέ μου πιο πολύ, γιατί ξυπνούσαμε μαζί (από τώρα βλέπω κάποιον να μου αλλάζει ήχο κλήσης στο κινητό). Και για να μην το ψάχνεις, βάλτο να παίζει από πίσω από τώρα, λέγεται Οι Κυριακές και είναι του Μενιδιάτη. Και γιατί το σημερινό, προγραμματισμένο, δευτεριάτικο One Frozen Mind? Γιατί κάποτε σου είπα (και κόβω το κεφάλι μου ότι το θυμάσαι) «Να διαβάζεις το One Frozen Mind μάτια μου, κάνει καλό…»

Μια πραγματική αφιέρωση...

Aφιερωμένο, σε υπερβολικά πολύ λαό κι ας αρχίσουμε… Μπάμ! Μπάμ! Και πάμε! Αφιερωμένο πρώτ’ απ’ όλα στο Θεό, που είναι πάντα εδώ, και είναι καταπληκτική συντροφιά, ευχαριστώ! Αφιερωμένο σε όσους κάψανε πολύ βενζίνη στην ζωή τους, σε όσους δεν ντράπηκαν να παραδεχτούν τα λάθη τους, σε όσους κατάφεραν να συγχωρήσουν και σ’ όσους κατάφεραν να ζητήσουν συγνώμες. Αφιερωμένο, σε κάποιους που ακόμη και σήμερα προσπαθούν να βολέψουν την γλώσσα τους μέσα στο στόμα τους, και σε κάποιους που έχουν ένα μαρουλόφυλλο εκεί ανάμεσα στα μπροστινά δόντια. Αφιερωμένο σε ατέλειωτα σφηνάκια, έλα πάμε, πάμε, πάμε, πάμε, για αμέτρητες γυναίκες, σε αμέτρητα μπαράκια, ατέλειωτα βράδια, που είχα το ρόλο του δάσκαλου και του μαθητή. Αφιερωμένο σε όλους τους ροκάδες, τους πιτσιρικάδες, και όσους ακόμη ονειρεύονται και δεν γουστάρουν ρε παιδί μου να ξυπνήσουν. Αφιερωμένο στην αθάνατη ελληνίδα μάνα μου, όχι μάνα, δεν φταίει το αλεύρι, στο μικρό μου αδερφάκι, που με την στάση ζωής του με έχει διδάξει αμέτρητα πράγματα, το αλντόσκυλο, α ρε τριχωτή, μαλλιαρή μπάλα, στον Επιθεωρητή Κάλαχαν που με μεγάλωσε με τις ταινίες του, ναι ρε πάνκη νιώθεις τυχερός; Αφιερωμένο, σε γκόμενες, πρώην και επόμενες, στις πουτάνες στην ψυχή, ίσως κάποτε καταλάβουν τι έχουν κάνει στις μίζερες ζωές τους. Αφιερωμένο σε όσους έκλαψαν, γέλασαν, είδαν, φίλους, γέλια, κλάματα κι όνειρα να γκρεμίζονται. Σε όσους την πάλεψαν και είναι ακόμη εδώ και σ’ όσους δεν τα κατάφεραν και μας προσέχουν από κάπου αλλού. Αφιερωμένο σε ένα τελείως διαφορετικό παραμύθι που το ζούνε ελάχιστοι. Και τέλος… Αφιερωμένο σε όσους ήταν εκεί, την κατάλληλη στιγμή, για να μου ρίξουνε ακόμη μια κλωτσιά στα πλευρά, ενώ ήμουν ήδη κάτω στην άσφαλτο. Λυπάμαι ειλικρινά, αλλά δεν καταφέρατε τίποτα. Με κάνατε δυνατότερο. Και σας ευχαριστώ γι αυτό.

Αποστασιοποίηση

Τα πράγματα πάνε απ το καλό στο κακό. Και πίσω πάλι. Σαν ένα ξεχαρβαλωμένο εκκρεμές που περιμένεις να βγει ο κούκος και να σου κόψει το αίμα. Περνάω τα ίδια, τα ίδια… Χμ… Α! Και τα ίδια. Λες και ο κόσμος γύρω μου δεν έχει βαρεθεί να πέφτει στα ίδια λάθη. Θα μου πεις, κοίτα ποιος μιλάει; Ε ναι δεν μπορώ να μιλήσω γι αυτό. Γιατί ακόμη μαθαίνω να μην πέφτω στα ίδια λάθη.

Ρόδα... κρίνα και... κοπάνα...

Πέραν των κλασσικών και συνηθισμένων πλέον, έχω να δηλώσω ότι το One Frozen Mind θα δημοσιεύεται κάθε Δευτέρα απόγευμα. Είναι τέτοιος πλέον ο όγκος, που πρέπει να διαλέξω τι θα δημοσιεύσω. Σκοπεύω σε μια αλλαγή καριέρας. Το παλιό το νούμερο να το ξεχάσεις. Και την παλιά ζωή. Και τις παλιές συνήθειες. Και ίσως, και την παλιά καριέρα. Δεν είναι αυτά για μένα. 

"Μίσησέ με αν μπορείς"

Λένε ότι δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τα ακραία συναισθήματα στην ζωή μας. Την αγάπη. Την αδιαφορία. Την στοργή. Το μίσος. Κι όμως. Αν εξαιρέσεις τους σχιζοφρενικούς, όλοι οι υπόλοιποι κουβαλάμε μια δόση τρέλας. Μικρή ή μεγάλη. Και αν δεν ξέρεις που να την διοχετεύσεις, τότε αρχίζουν τα προβλήματα. Τα μικρά προβλήματα. 

Φύλακας Άγγελος

Ή πολύ απλά, ο παράδεισος, δεν είναι εκεί για να μας περιμένει. Πρέπει απλά να τον κατακτήσουμε. Δεν το κατάλαβα τώρα αυτό. Για κάποιον όμως, ανεξήγητο λόγο, ή επειδή είμαι υπερβολικά εγωιστής, εσύ αποφασίζεις, το είχα ξεχάσει τελείως. Τι κι αν είναι η φαντασία μου που οργιάζει ή η στυγνή πραγματικότητα που μου συμπεριφέρεται έτσι; Υπάρχει σχέδιο και το ακολουθώ πιστά. 

Διήγημα

Ξύπνησα. Και ένιωθα σαν να κοιμόμουν πάνω σε πάγο. Πλήρης απώλεια αισθήσεων, πέραν του κρύου. Προσπάθησα να ανοίξω τα μάτια. Να δω που είμαι. Δεν τα κατάφερα. Δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω τι γίνεται γύρω μου. Ησυχία. Νεκρική σιγή. Προσπαθώ να γυρίσω πλευρό και κάτι με εμποδίζει. Νομίζω ότι κοιμάμαι σε παγκάκι. Δεν ξέρω. Χάνομαι. Προσπαθώ να ξυπνήσω τις αισθήσεις μου αλλά δεν δουλεύει τίποτα πια. Μπορεί και να έχω πεθάνει. Καταφέρνω να ανοίξω τα μάτια. Και βλέπω.